Roy-O-Rama

Over minder dan twee maanden is het weer tijd voor Trance Energy! Na het gigantische succes van vorig jaar (Marco V, Ferry Corsten EN Tiesto) denk je misschien dat het dit jaar allemaal wel minder moet zijn, maar niets is minder waar! Allereerst komt Armin van Buuren een paar plaatjes draaien en Armin is natuurlijk altijd fantastisch, maar ik kijk zelf meer uit naar de set van het Egyptische duo Aly & Fila.

Wie? Aly & Fila! Ik ken ze zelf ook nog niet zo lang maar ze hebben onwijze indruk gemaakt al. Het begon allemaal tijdens de 300e uitzending van A State of Trance. Voor dit jubileumnummer had Armin een aantal gasten uitgenodigd die in Den Bosch aan de Pettelaarse Schans een feestje gingen bouwen. De zeven-uur durende show begon met een DJ-duo: Aly & Fila. Het begin van deze set hoor je in het volgende ‘filmpje’:

Heerlijke trance, en dat gaat zo ruim een uur door! Na wat meer zoekwerk kwam ik er achter dat ze niet alleen simpelweg plaatjes aan elkaar draaiden, maar ook een eigen radioshow hebben. Deze is genaamd ‘The Future Sound of Egypt’ en is elke maandag te beluisteren via DI.fm. Inmiddels zijn we aanbeland bij aflevering 65 en ze zijn niet van plan te stoppen!

Op Trance Energy zal het de eerste keer zijn dat ik live bij een set van ze aanwezig ben en ik kijk er echt naar uit. Ik heb ze al een tweetal keer gemist toen ze in Speakers in Delft draaiden en ook in Den Bosch was ik er niet bij helaas (kun je nagaan). Zelfs als ze tegelijk draaien met Armin, er zijn meerdere zalen, ga ik naar Aly & Fila! Dit keer MOET ik er bij zijn!

Korte introductie
De Virtual Boy is één van de grootste flops in de geschiedenis van de game-industrie. De Virtual Reality console van Nintendo gaf je de indruk dat je écht 3D-games aan het spelen was door gebruik te maken van twee afzonderlijke beelden voor zowel je linker als je rechteroog. Helaas kreeg je er wel knallende koppijn van na een tijdje. Toch is het een uitermate interessante console geweest!

Het apparaatje heeft maar een jaar in de winkels gelegen (zomer 1995 – zomer 1996) en meer dan 100.000 units zijn er destijds niet verkocht in Amerika en Japan samen. Er waren 770.000 units geproduceerd in eerste instantie, deze zijn door de jaren heen wel gewoon nog verkocht. In Europa is de Virtual Boy nooit uitgebracht. Tegenwoordig is de Virtual Boy een gewild item voor de (Nintendo) verzamelaar/retro-gamer en een Virtual Boy in goede staat en in doos kost al snel zo’n 150 euro op Ebay, een flinke som voor een flop. Wat is de Virtual Boy nou eigenlijk en wat maakt het apparaat zo bijzonder?

Wie maakte de Virtual Boy?
De man achter de Virtual Boy, Gunpei Yokoi, kwam op 10 september 1941 op de wereld en groeide uit tot één van de belangrijkste mensen bij Nintendo. Hij werd door toenmalig directeur Yamauchi bij Nintendo gehaald om speelgoed te ontwikkelen en Yokoi kwam onder andere met de Ten Billion Barrel en de Love Tester, een apparaatje dat kon bepalen of twee mensen bij elkaar hoorden.

Langzaam maar zeker schakelde Nintendo om van speelgoed naar videogames en Yokoi begon met het maken van Game & Watch speeltjes. Deze kleine LCD spelletjes waren er in vele soorten en maten, zowel enkelscherms als dubbelscherms. Het grootste succes van Yokoi was echter de originele GameBoy. U allen welbekend natuurlijk. De Virtual Boy was begin jaren ‘90 het volgende project van Yokoi maar deze flopte dus helaas en in augustus ging Yokoi weg, beschaamd door het falen van de Virtual Boy. Na Nintendo ging Yokoi met Bandai samenwerken om de Wonderswan te ontwikkelen die hij helaas nooit in uiteindelijke vorm heeft gezien omdat hij overleed na een auto ongeluk op 4 oktober 1997.

Hoe werkt de Virtual Boy?
Simpel gezegd werkt de Virtual Boy met aparte beelden voor je linker- en je rechteroog. Elk oog ziet een apart beeld en samen worden deze beelden door je hersenen dan omgezet tot een beeld dat je ervaart als 3D. Doordat er gebruik gemaakt wordt van LED displays zijn de kleuren enkel rood en zwart. De manier waarop de beelden gepresenteerd worden lijkt erg op die ‘3D’-films waarbij je zo’n groen-rood brilletje op moet die je bijvoorbeeld in Disney-parken ziet. Op het plaatje zie je hoe een samengesteld beeld er uit ziet. Omdat elk oog een aparte laag te zien krijgt ontstaat er een ruimtelijk effect.

Doordat je met je hoofd op het scherm zat en je ogen en hersenen hard moesten werken om het beeld goed te laten doorkomen kwam het nogal eens voor dat je misselijk werd tijdens het spelen met de VB. Nintendo wist dit en daarom was de minimum leeftijd van het apparaat ook 7 jaar. Daarnaast stond er op elke pagina van de handleiding een waarschuwing over voldoende rust tussendoor en hadden de games een ingebouwde timer.

Specs:

Accessoires:
Voor de Virtual Boy zijn nooit echt veel accessoires uitgekomen omdat het ding geflopt is. We gaan daarom maar gewoon alle hardware onderdelen bespreken. Allereerst was er natuurlijk de headunit en de bijbehorende standaard. In de headunit gebeurde het allemaal, je stopte de controller er aan de onderkant in, de games gingen er achter in en dan keek je naar binnen alsof het een kijkdoos was. De bijgeleverde standaard zorgde ervoor dat je er een beetje normaal in kon kijken zonder rare houdingen aan te nemen (of je moest op je rug gaan liggen met de headunit op je ogen).

De controller was een combinatie tussen een aantal verschillende Nintendo controllers. Je ziet duidelijk twee handvatten die je later terug ziet komen in de Cube-controller, daarnaast was de voorkant uitgerust met start, select, A en B wat van de NES controller komt. De L- en R-knoppen zaten al op de SNES. De twee vierpuntsdruktoetsen waren nieuw, maar die hebben we nooit echt teruggezien (of je moet de rechtse gaan vergelijken met de gele knoppen op de N64 controller). De powerknop zat overigens ook op de controller, met deze knop kon je de Virtual Boy aan- en uitzetten. Achterop de controller zat de accu waar zes (6!) AA batterijen inmoesten waarmee je dan een vijftal uur kon gamen. De VB had erg veel energie nodig om te functioneren. Gelukkig was er ook een accu die je op het elektriciteitsnetwerk kon aansluiten.

De Games:
De Virtual Boy werkte, net als alle Nintendo consoles op dat moment, met cartridges. Deze cartridges waren groter dan de Gameboy spelletjes, maar stukken kleiner dan die van de SNES of N64. Het aantal games dat is uitgekomen op de Virtual Boy is erg klein en daarom geven we gewoon de hele lijst met uitgekomen games:

Van al deze games was Wario Land de enige échte topper. De game speelt hetzelfde als de gebruikelijke Wario platformergames die ook op andere consoles als de GameBoy en Nintendo Wii verschenen. Enige verschil was dat je nu op zowel de voorgrond als de achtergrond kon lopen waarbij je dus echt diepteverschil zag. Op dit diepteverschil na was er trouwens weinig ‘virtueels’ aan de game. Ook V-Tetris, een andere topper, had gewoon 2D gameplay en alleen de achtergrond wekte een 3D indruk. Toppers die wel 3D gameplay hadden waren Mario Tennis en Virtual Bowling. Bij beide games was vooral het effect dat de bal groter en kleiner maakte als hij dichterbij kwam of verder weg ging erg indrukwekkend. Hierdoor kon je zien wat de kracht van de Virtual Boy was en dat er toch meer in had gezeten dan dat er uiteindelijk uitgehaald is.

Uit de lijst met gecancelde games zijn ook een aantal interessante titels te noemen. Zo was Donkey Kong Country 2 oorspronkelijk gepland voor de Virtual Boy en werd hij pas later naar de SNES overgezet waar hij uitkwam als Donkey Kong Country 2: Diddy’s Kong Quest. En wat te denken van Goldeneye, ook een game van Rare? Bekende titel toch? Echter was deze game een action racer en geen FPS zoals Goldeneye op de N64 later zou worden. Andere games die gepland stonden voor de Virtual Boy waren onder andere Bomberman, Virtual Mario Land en Worms. Het feit dat er dus géén Bomberman en géén Worms op de Virtual Console zijn verschenen zeggen genoeg. Beide games komen standaard op elke console wel uit omdat het bekende namen zijn die altijd wel verkopen.

Ondanks dat de Virtual Boy flopte en het eigenlijk ook niet helemaal goed uitgewerkt is kan ik niet anders dan respect hebben voor Nintendo’s beslissing om het ding te gaan maken. Innoveren is nodig in elke industrie en dat bewijst de Wii nu ook, nog nooit werd er zoveel geld uitgegeven aan games en consoles, ondanks de economische crisis! Helaas voor de Virtual Boy is een goed idee niet altijd genoeg.

Dit artikel is eerder al verschenen op FOK!games.

Crackdown kreeg vooral bekendheid omdat de eerste lading van de game gebundeld werd met een toegangscode tot de Halo 3 Beta. Duizenden Halo-fans kochten daarom Crackdown zonder dat ze wisten wat het nou eigenlijk voor game was. Toen na een aantal reviews (waaronder een van mezelf waarin ik de game een 8,7 gaf) bleek dat de game ook nog leuk was om te spelen werd de wereld langzaam wakker.

De kracht van Crackdown zat ‘m overigens niet in het verhaal (versla de drie criminele bendes en neem de stad over), maar in de gameplay. Je kon schieten, vechten, auto rijden, zwemmen, en vooral springen en klimmen! Het schieten en vechten enzo gebruikte je vooral om de vijand mee om te leggen en het springen en klimmen gebruikte je vooral om de orbs te verzamelen. In Crackdown zaten namelijk honderden orbs verstopt die je kunt verzamelen (vergelijkbaar met bijvoorbeeld het nieuwe Prince of Persia). Om deze orbs te bereiken moest je soms de meest gekke sprongen uitvoeren, maar de voldoening die het gaf was onbeschrijfbaar goed.

We zijn inmiddels bijna twee jaar verder en er is nog steeds geen vervolg aangekondigd. Maar ik wil meer! We gaan dus even op zoek naar een spirituele opvolger en er zijn twee kandidaten daarvoor: inFamous (PS3) en Prototype (360, PS3). Welke heeft het meeste potentie? Laten we beginnen met inFamous, aangezien ik daar het meest vanaf weet.

inFamous speelt zich af in een grote op New York gebaseerde stad waarin een enorme ramp heeft plaats gevonden. De stad is nu in de greep van een aantal criminele bendes en aan jou de taak om dat op te lossen. Een normaal persoon zou dat natuurlijk niet zomaar kunnen en daarom heb je van de developers een speciale kracht gekregen: electriciteit. Het hoe en waarom is niet bekend, daar moet je zelf in het verhaal ook antwoord op zien te vinden. Met je nieuwe krachten kun je allerlei leuke dingen doen als bliksem schieten, auto’s opblazen en dingen onder stroom zetten. Dit alles gaat gepaard met zowel horizontale als verticale (klimmen!) actie!
Een gameplay trailer:

Prototype is een game waar ik in eerste instantie niet zo van onder de indruk was. De setting was overdreven gewelddadig en het leek vooral geörienteerd op geweld. Na een van de nieuwere gameplayfilmpjes (zie verderop) gezien te hebben was ik echter onwijs onder de indruk! De gameplay ziet er lekker vloeiend uit en je kunt nieuwe krachten leren door mensen te absorberen. Wil je helikopter vliegen? Spring er op, absorbeer de piloot en tada!

Nu we beide filmpjes hebben gezien moeten we dus een van de twee games gaan uitkiezen die we gaan hypen (één ’sandbox game per jaar is genoeg, daarom heb ik vorig jaar Saints’ Row 2 ook laten liggen). Mijn eerste ingeving gaf zoals gezegd inFamous aan. Ik heb de game in Leipzig in beweging gezien en het ziet er superstrak uit. Verder klinkt het verhaal wel interessant, ik ben best benieuwd hoe de hoofdpersoon nou aan die krachten is gekomen. Verder zal er een goed-slecht keuzesysteem inzitten zoals bij Fable en dat trekt me ook altijd wel. Nadelen van inFamous zijn dat het een PS3-exclusive is (ik heb er nog steeds geen) en dat ik een beetje bang ben voor eentonigheid. Je ziet in de trailers regelmatig dat de speler alleen maar bezig is met bliksem schieten naar steeds dezelfde vijanden…

Wat betreft Prototype denk ik nog steeds dat hij een beetje te overdreven gewelddadig is, en dat hoeft niet zo als het niet met een knipoog is (Kill Bill was wel cool bijvoorbeeld). Het nieuwe filmpje toont echter lekker snelle actie inclusief over gebouwen heen rennen! Niet klimmen, nee, rennen! Verder kun je hoog de lucht in springen en een tank een elleboog geven waarna deze ontploft! Tel daarbij op dat je voertuigen kunt besturen en het feit dat de game ook op de 360 komt en je hebt een game waarin ik zeker geïnteresseerd ben! Nadelen van Prototype zijn overigens het verhaal, ik heb er nog niets over gehoord en het stelt dus waarschijnlijk niets voor, en de missie-structuur schijnt wat meer á la GTA te zijn wat je limiteert in je vrijheid.

Het wordt een spannende strijd, gelukkig hoeven we nog lang niet te kiezen; inFamous staat gepland voor een release in de lente en Prototype komt ook pas na maart waarschijnlijk.

Aangezien ik ook een categorie ‘food’ heb schrijf ik vandaag een blog over mijn lunch van zo net: tosti’s. Een tosti is een simpel ‘gerecht’ waarbij twee boterhammen, met daar tussenin kaas, geroosterd worden. Er zijn veel verschillende soorten tosti omdat je er verschillende dingen tussen kunt stoppen; kaas, ham, bacon, tomaat, mozzarella, etc. Mijn tosti’s zijn altijd enkel en alleen met kaas, en dan specifiek extra belegen in kant en klaar gesneden plakken. Het brood dat ik gebruik is meestal casino wit, lekker cheap-ass van de C1000. Ik neem echter ook wel eens het vers gebakken tarwe landbrood, heerlijk als het net vers is!

Voordat ik aan de lunch begin zet ik altijd eerst mijn TV, speakers en Xbox 360 aan omdat ik ook altijd nog even een serie ga kijken. Als alles dan aan het opstarten is pak ik het brood en de kaas en zet ik mijn Philips Contactgrill aan, standje 4. De kaas wordt op de boterhammen gelegd en ik plaats twee tosti’s op de grill, en ik doe de grill dicht. Op dat moment haal ik de melk en de Hela Curry uit de koelkast en pak ik een mok. Ik neem plaats op mijn heerlijke IKEA Ektorp bank en druk op ‘play’.

Na een paar minuten hoor je gesis vanuit de grill en dat betekent dat de kaas aan het smelten is en tussen de boterhammen door op de hete platen druipt. Dit betekent dat de tosti’s bijna klaar zijn! Weer een tweetal minuutjes later sta ik op om de grill uit te zetten en open te doen. Ik schuif voorzichtig de tosti’s op het bord (heet!) en loop weer terug naar de bank. Daar ga ik even goed zitten, smeer wat curry op de tosti’s en ik ga heeeeeerlijk eten. Het geheim van een lekkere tosti zit ‘m overigens in de gesmolten kaas die uit de boterham is gelopen. Deze wordt namelijk een beetje hard en dit is de finishing touch van een goede tosti. Een grote beker melk maakt de lunch compleet. Eet smakelijk!

‘De tosti als hij net uit de grill komt’

Het jaar 2009 is nog maar net begonnen en als alles gaat zoals ik gepland heb wordt het een mooi en belangrijk jaar. Dit weerhoudt me er echter niet van om ook alvast even naar 2010 te kijken. Allereerst hoop ik in 2010 eindelijk af te studeren en ben ik van plan om met Maarten drie weken in Amerika te touren als afsluiting van zijn wereldreis. We rijden dan (globaal) van Los Angeles naar New York.

Maar goed, als je het plaatje op de index hebt gezien dat bij deze blog hoort snap je wel dat ik het weer over games wil hebben! Vandaag werd namelijk door Square-Enix bekend gemaakt dat Final Fantasy XIII op zijn vroegst pas in april 2010 in de Europese winkels ligt. De Japanners kunnen als het goed is wel nog in 2009 met de game beginnen op de PlayStation 3. Heel erg is het niet, er staat immers genoeg op het schema voor 2009 (Street Fighter IV, Resident Evil 5, Afro Samurai, Dragon Quest V en VI, inFamous of Prototype en nog vele anderen). Ook ben ik wel blij dat Square-Enix de tijd neemt om van Final Fantasy XIII een toffe game te maken die weer iets meer op de X gaat lijken dan op XII qua gameplay!

‘Lightning in actie’

Een andere game die we dit jaar niet meer gaan zien, hoe graag men het ook wil, is God of War III. Deze PlayStation 3 kraker gaat echt pas in 2010 uitkomen. Ook hier geldt hetzelfde voor als voor FF XIII, het is niet zo heel erg en ik heb liever dat ze de tijd er voor nemen dan dat ze de game gaan rushen. God of War III zal het einde van de trilogie worden, dus die moet wel extreem en groots gaan worden. De verwachtingen zijn ook zo hoog dat ze zich geen slechte game kunnen permitteren!

‘Kratos in actie’

Het jaar 2010 kun je nu dus al gaan zien als een mooi game-jaar! Net als eigenlijk elk jaar, want elk jaar zijn er weer zoveel goede games… Wat een heerlijke hobby is het toch!

Films als Dawn of the Dead, Resident Evil en Planet Terror hebben allemaal één ding gemeen: zombies! Ze komen in allerlei soorten en maten maar allemaal hebben ze honger en steeds staan er mensen op het menu. Eén van de coolste zombie-films die ik heb gezien is 28 Days Later die uit twee delen bestaat. Het tweede deel, 28 Weeks Later, heb ik gister gekeken en wow, wat onwijs cool!

‘Waar zombies gaan vloeit bloed’

28 Days Later speelt zich af in Londen waar wetenschappers bezig zijn met het ‘Rage’ virus dat van apen bloeddorstige monsters maakt en als er linkse boomknuffelaars de apen willen bevrijden gaat het mis. Er wordt iemand door een aap gebeten wordt breekt de hel los. Binnen 28 dagen (toeval of niet?) is de hele stad uitgemoord op een paar overlevenden na die moeten proberen te overleven. Uiteindelijk komen de overlevenden bij een groot landhuis waar een paar soldaten een bunker hebben gebouwd, maar ook dat loopt niet goed af helaas. Het eindigt in een ander afgelegen gebouw waar het lijkt alsof ze het allemaal overleefd hebben. De zombies liggen verhongerd en dood door het land en er vliegt een vliegtuig over die het grote ‘Hello’ in de tuin ziet. Eind goed, al goed. Toch?

28 Weeks Later begint met een rustig avondmaal in een groot huis ergens op het platteland van Engeland. Het hele huis is gebarricadeerd om de zombies buiten te houden. Plotseling klopt er een jongetje aan, als ze hem binnen laten breken enkele ogenblikken later de zombies binnen en sterft iedereen behalve de hoofdpersoon die uiteindelijk met een klein bootje ontsnapt. Er wordt nu een sprongetje gemaakt van een half jaar (28 weken om precies te zijn) en Engeland wordt langzaam weer opgebouwd. De zombies zijn dood en het Amerikaanse leger heeft een veilige zone ingesteld waar de eerste bewoners al weer terug kunnen keren. Je kunt wel raden dat het ergens gaandeweg het verhaal weer gigantisch fout gaat en er weer overal zombies gaan rondrennen door Londen.

Het toffe aan 28 Days/Weeks (en andere modernere zombie-films) is dat de zombies slimmer en sneller zijn. Niet langer zijn het slaapwandelende monsters maar ze denken zelf ook na en proberen je in de val te lokken. Combineer dat met een toffe setting als Londen, een goede spanningsopbouw en flink wat HOLY-SHIT-IK-SCHRIK-ME-DE-TYFUS-momenten en je hebt een fantastisch zombie tweeluik! Een aanrader voor iedereen! Een overzicht van (bijna) alle zombie-films kun je hier vinden. Voor mij is [.REC] de volgende zombie-film die ik ga kijken.

Oh, en wanneer zou Dead Rising 2 nou eens officieel aangekondigd worden?!

Mijn korte termijn-geheugen is niet zo heel goed, ik maak bijvoorbeeld regelmatig dubbele afspraken en ook vergeet ik vaak dat mijn melk op is en zit ik tijdens de lunch zonder. Ik maak hierom dus ook intensief gebruik van een agenda, een whiteboard en losse to do lijstjes. Mijn agenda ligt voor me op mijn buro, het whiteboard hangt links van me en de to do lijstjes maak ik meestal op werk of school als ik me ineens iets bedenk.

De komende weken staat er één belangrijk item op de to do lijst en dat is studeren. Het is niet zo dat ik ‘vergeet’ te studeren, maar ik moet mezelf helpen herinneren dat het ook echt belangrijk is om te doen. Ooit wil ik namelijk toch wel gaan afstuderen… Andere zaken die regelmatig op de lijstjes verschijnen zijn ‘was’ en ‘boodschappen’. Ik schrijf echter zo veel mogelijk taken die gedaan moeten worden op, als ik me dan een keer verveel ofzo kan ik uit een aantal nuttige dingen kiezen om te doen. Voor vandaag staat bijvoorbeeld gepland dat ik mijn muziek- en filmcollectie op mijn PC moet gaan opruimen. Dit houdt in dat ik series en films die ik gezien heb ga weggooien en MP3tjes in de juiste mappen ga zetten, op genre. In totaal zal dit nog geen half uur duren, maar het moet wel eens in de zoveel tijd even gedaan worden.

Voor Roy-O-Rama zijn er ook een aantal zaken die ik nog op een to do heb staan. Twee voorbeelden, buiten de toekomstige content, zijn: smilies toevoegen en zorgen dat de datumvermeldingen in het Nederlands komen te staan. Beide lukken op dit moment nog niet echt zoals ik wil Grote to do’s, ook wel goede voornemens genaamd, hou ik overigens (nog) niet op een lijstje bij. Misschien dat ik daar binnenkort aan ga beginnen, puur om de resultaten bij te houden…

Een hele tijd terug heb ik voor FOK!games The Book of Games Volume 1 mogen reviewen. Met dit boek wilde gameXplore een nieuwe reeks van boeken starten die dieper ingingen op de wereld om games. Het zou, overdreven gezegd, het Encarta van de videogames kunnen worden. In februari komt het derde deel uit en vorige week heb ik Volume 2 binnen gehad, maar laten we beginnen met Volume 1.

In hoofdlijnen zijn er drie categorieën te ontdekken in het boek: games, hardware en achtergronden. Naast deze drie categorieën heb je overigens ook nog een verklarende woordenlijst (bijvoorbeeld voor iedereen die niet weet wat split-screen nou inhoudt) en een inhoudsopgave. Het boek is Amerikaans, dus als je het wilt lezen zul je Engels moeten begrijpen. Ook is enige kennis van de dollar gewenst aangezien alle prijzen in het boek in dollars zijn.

‘Een nieuw hoofdstuk’

Het hardware gedeelte omvat de meest voor de hand liggende consoles/handhelds van dit moment. Wat betreft de handhelds vinden we er informatie over de Nintendo DS (lite) en de PlayStation Portable. Qua consoles krijgen we zowel de vorige generatie (PS2, Xbox, GameCube) als de huidige/volgende generatie (PS3, Xbox 360, Wii). De informatie over de consoles wordt besproken op vier pagina’s welke globaal hetzelfde zijn ingedeeld. Van alle apparaten is er een specificatie overzicht en wordt er ingegaan op het design en de mogelijkheden van de console en/of handheld. De informatie wordt gepresenteerd in korte stukken tekst met een aantal duidelijke foto’s. Helaas is de informatie vrij beperkt, de totale tekst bij een console past in zo’n vier alinea’s. Als je dat gaat vergelijken met bijvoorbeeld een gratis online encyclopedie als Wikipedia is het vrij karig. Ook wordt er gesproken over de derde generatie consoles als het boek praat over de Xbox 360, PS3 en Wii. Dit is natuurlijk fout, want consoles zijn alweer toe aan hun zesde generatie (pre-8-bit, NES/Master System, SNES/Megadrive, PSOne/Saturn/N64, PS2/Cube/Xbox, 360/PS3/Wii).

De achtergrond artikelen in volume 1 zijn wel erg goed geschreven. Er zijn in totaal zeven artikelen: The Future of Video Games, Game Heroes, MMORPG, Making of Age of Conan, From Games to Movies, Research on Games en The Year 2006 in Games. Game Heroes (Mario, Sonic, Lara, etc) en The Year 2006 (tot 19 november, de Wii launch in Amerika) zijn vrij algemene stukken en heb je al tig keren kunnen lezen op gamesites en in gamemagazines, maar de overige vijf voegen zeker wat toe. Elk artikel heeft een eigen visie op het onderwerp en gebruikt goede argumenten daarvoor. Het kan echter wel zo zijn dat je het er niet mee eens bent, in de toekomstvisie beschrijven ze bijvoorbeeld dat in 2012 de roeiwedstrijden op de Olympische Spelen met computers gedaan worden, maar dat moet nog maar blijken…

‘Game-overzicht’

Het grootste deel van het boek bestaat uit de beschrijving van een stuk of 150 games. Al deze games zijn onderverdeeld in acht genres: action, adventure, entertainment (onder andere party-games en muziekgames), racing, RPG, simulation, sport en strategie. Bij elk nieuw genre wordt er in vier pagina’s kort uitgelegd wat het genre precies inhoudt en worden er korte voorbeelden gegeven van klassieke games van dat genre. Na de introductie is het de tijd aan de games zelf en nu blijkt dat The Book of Games de genres vrij ruim neemt. Onder het kopje “action” vallen in dit boek naast actiegames als GTA ook first person shooters (Black, Halo 2) en vechtgames (Tekken). Nu is dit op zich nog wel te overleven, maar de adventure-liefhebbers zullen schrikken als ze New Super Mario Bros. en Ice Age 2 zien staan tussen Dreamfall en Fahrenheit. Het enige genre dat geen “gekke” entries in de lijst met games heeft staan is eigenlijk het race-gedeelte. Heel gek is dat overigens niet, de enige games die misschien twijfelgeval zouden kunnen zijn in dit genre zijn Carmageddon en Destruction Derby, maar de basis is in die games ook gewoon ‘racen’.

Het lijkt er dus op dat The Book of Games wat weinig genres heeft, maar goed, ergens is het wel te begrijpen. Je moet ergens grenzen leggen want zelfs binnen bijvoorbeeld het RPG genre heb je gigantische verschillen; kijk alleen maar al naar het verschil van een Westerse (Baldur’s Gate) en Japanse RPG (Final Fantasy). De informatie wordt, net als bij bijvoorbeeld het hardware gedeelte, erg mooi gepresenteerd. Er staan veel screenshots op de pagina’s en in een tweetal kleine tabellen wordt een overzicht gegeven van de features/feiten van de game (online gamen ja/nee, releasedatum, uitgever, developer, etc).

Naast de informatieve tabellen heeft elke game ook een korte samenvatting van waar de game om draait; een stukje verhaal en de bedoeling van de game worden hier besproken. Helaas is ook hier de tekst vrij kort, in een of twee alinea’s wordt de hele game besproken. Daarnaast lijkt de tekst meer op de tekst die achterop een game-hoesje staat dan op een informatieve tekst. Verder hoef je ook niet te verwachten dat er een mening gegeven wordt over de game, het is immers een encyclopedie, en geen verzameling reviews.

The Book of Games Volume 1 is een aardig begin maar heeft nog veel werk nodig, binnenkort gaan we kijken of Volume 2 wat en welke verbeteringen heeft doorgevoerd. The Book of Games Volume 1 is voor € 12,95 te koop bij Bol.