Roy-O-Rama

De Nintendo klantenservice wordt al sinds jaar en dag gezien als een goede service die snel dingen regelt. Als wij bijvoorbeeld een defecte Wii of DS terugkrijgen wordt deze in bijna alle gevallen gewoon omgeruild voor een nieuw of refurbished exemplaar. In 1991, ten tijde van de GameBoy en NES had Nintendo Amerika de volgende video als training voor gameshops:

Ik zie hier zeker een aantal goede dingen. Allereerst blijft de medewerker rustig, ondanks een smerige NES die duidelijk kapot is door de frisdrank die er overheen is gegaan. Maar ook het uittesten van de apparaten is een goed idee, dat dan wij niet altijd (onder het mom van ‘geen kennis aanwezig’ wat in veel gevallen helaas wel klopt…) wat onze winkel soms onnodig veel geld kost. Het beste is echter het mooie schema dat Nintendo de winkels heeft gegeven met veel voorkomende problemen en klachten. Op die manier kun je de klant veel beter helpen zonder dat je veel kennis hoeft te hebben van het product. Bovendien is het briljant dat je een klant met een klacht tevreden naar huis kan laten gaan door hem geld te laten besteden voor een Cleaning Kit.

Na Volume 1 komt natuurlijk Volume 2, dat snapt een klein kind van twee zelfs. Tijd dus om The Book of Games V2 te bespreken. Allereerst valt op dat de globale opzet van het boek gelijk is gebleven: het begint met een voorwoord, wat geschreven artikelen om af te sluiten met een overzicht van noemenswaardige games die uitgekomen zijn in de tijd tussen V1 en V2 (ongeveer 2006/2007).

Qua artikelen hebben we er nu een stuk of negen waarbij onderwerpen aangesneden worden als de wederopkomst van Nintendo, muziek in games, games als kunst, MMORPG en game-iconen. Het MMORPG artikel heb ik overgeslagen, het interesseert me werkelijk geen reet en ik hoef er ook niets over te lezen. De wederopkomst van Nintendo kennen we ook al en inmiddels heeft de geschiedenis het artikel al ingehaald omdat het geschreven is toen de Xbox 360 nog voor liep qua wereldwijde verkopen. Desalniettemin een best aardig geschreven stuk dat vooral leuk is voor de mensen die niet dagelijks het gamenieuws checken.

‘Een game-pagina’

De stukken over games als kunst en muziek in games zijn beide erg interessant om te lezen en het voordeel van een boek is dat je mooi art-tekeningen kunt plaatsen op goed papier. Kunst komt wat mij betreft dan een stuk beter over dan op een monitor. Bovendien worden er verschillende technieken behandeld en wordt er uitgelegd wat cell-shading nou precies is. Het muziekartikel volgt direct op het kunstartikel en sluit daarom best mooi aan. Er wordt vooral gekeken naar Westerse ‘componisten’ en games als Hitman en Splinter Cell worden aangehaald. Persoonlijk vind ik het erg jammer dat Japanse muziek niet behandeld wordt want games als Final Fantasy en Mario Galaxy hebben nog altijd de mooiste soundtracks, tijdlozer ook. Uiteraard komt Guitar Hero ook aan bod.

Bij game-iconen denk ik als snel aan Mario natuurlijk, maar de in dit boek gebruikte voorbeelden Solid Snake (Metal Gear Solid) en Lara Croft (Tomb Raider) zijn ook uitstekende voorbeelden. Vooral Solid Snake is interessant omdat je hem ouder ziet worden in de verschillende games waarbij hij in het vierde deel nog net geen rollator nodig heeft. Dit is nog niet eerder vertoond in een game-serie. Het hele artikel zet je wel even aan het denken over character-design; vaak ga je gewoon spelen zonder je te beseffen dat er vrijwel altijd flink nagedacht is over de hoofdpersoon. Uiterlijk, karakter, dialogen, alles is belangrijk om een binding te krijgen tussen speler en hoofdpersoon.

Het grootste verschil met het eerste deel is dat de game-info net even anders gepresenteerd wordt. Het overzicht van de game, inclusief beschrijving is wat duidelijker en alle games staan nu in een normale categorie wat vooral fans van de oude adventures zal behagen. Iets dat wel een beetje stom is, is dat er nu de gemiddelde score bij vermeld wordt die de game gehaald heeft. Ik vind dit niet echt passen in een boekenreeks die een encyclopedie nabootst en al helemaal niet zonder er bij te vermelden welke gemiddelde score het is; Gamerankings? Metacritic? Geen idee! Ook staat er bij de helft van de games een NA (not available) omdat de score nog niet duidelijk was bij het ter perse gaan van het boek. Een beetje een epic fail dus als je het mij vraagt!

Gelukkig zijn de artikelen in het boek redelijk interessant dus en overall is V2 dus wel ietsje beter dan V1. Echt overtuigd ben ik echter zeker niet. Binnenkort komt V3 uit en dit is de laatste kans die ik de reeks geef, als die niet de must-have is die het kan zijn dan laat ik de serie rusten. Vooralsnog is The Book of Games dus helaas nog steeds niet verplichte kost voor de echte gamer die wat meer wil lezen over zijn hobby.

Big Bang Mini is een game waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had, totdat ik er over las op NeoGAF. De game werd uitgelegd als een soort top down shooter waarin je vuurwerk schiet in plaats van kogels. Aangezien vuurwerk altijd gaaf is stond de game dus direct op mijn lijstje van games om in de gaten te houden. Toen bleek dat de game geleverd werd in een hoesje dat beweegt als je er onder een andere hoek onder kijkt was ik verkocht en ik bestelde de game bij VGP. Eenmaal binnen bleek dat de bewegende hoes alleen geleverd werd in Amerika, en niet in Canada. Een beetje jammer dus, zou je denken, maar dit verhaal kreeg nog een klein vervolg. Ik had op hetzelfde NeoGAF laten weten dat ik geen hippe hoes had gekregen en even later zat er een PM in mijn inbox daar. Een van de developers ging navragen hoe dat zat met die hoesjes en het bleek dat er in Franstalige deel van Canada geen speciale hoes kwam vanwege kostenbesparing. Aangezien Arkedo dit sneu vond sturen ze mij nu een nieuwe hoes, dat is pas klantenbinding! Kudo’s voor Arkedo.

‘Big Bang in actie’

Zoals vermeld is Big Bang Mini een soort top down shooter zoals we die kennen van bijvoorbeeld Ikaruga. Je schiet echter geen kogels, maar vuurwerk en bovendien speel je de game volledig met je stylus, er komt geen knop aan te pas (of je moet lekker bijdehand willen zijn er opmerken dat het pauze-menu op te roepen is met de start-knop).

Je bestuurt in de game een klein figuurtje, dat kan een driehoekje zijn, een rondje of wat dan ook, die je met de stylus kan besturen door hem te slepen. Je moet je figuurtje door het level heen loodsen zonder geraakt te worden door de projectielen die je vijanden afschieten. De vijanden en jijzelf zijn overigens strikt gescheiden, zij zitten op het bovenste scherm, en jij vliegt over het onderste scherm. Om de vijanden te verslaan moet je ze neerschieten met vuurwerk en dit doe je door met je stylus een streep naar boven te tekenen op het onderste scherm (vergelijkbaar met het afsteken van een lucifer). Je hebt onbeperkt veel vuurwerk, dus je kunt zoveel schieten als je wilt. Het enige probleem is dat er resten vuurwerk naar beneden vallen als je geen doel raakt. Hoe meer je mist, hoe moeilijker je het op het onderste scherm krijgt met kogels en vuurwerkafval.

In totaal zijn er negen werelden met elk een stuk of tien levels die afgesloten worden met een eindbaas. Je moet jezelf door al deze levels heen zien te werken en het leuke is dat elke wereld een grote wereldstad zoals bijvoorbeeld New York of Hong Kong is. Het is overigens niet zo dat de steden onwijs herkenbaar zijn ofzo, het is meer een thema voor de verschillende levels. Desalniettemin spreekt een level als ‘New York’ natuurlijk altijd wel tot de verbeelding. Als je alle levels gehaald heb speel je ook nog eens extra modi vrij die de houdbaarheid van de game met weken verlengen!

Gaandeweg wordt de game natuurlijk steeds hectischer: de vijanden worden sterker, ze schieten meer en zijn sneller. Ondertussen moet je dus steeds meer schieten en ontwijken en de chaos die ontstaat is enorm adrenaline-verhogend. Je komt nu dan ook bij het enige minpuntje van de game, na een half uurtje spelen heb je het wel weer gehad. De game is te druk om echt lange sessies mee te hebben zoals met adventures of RPG’s wel het geval is. Persoonlijk vind ik dat geen probleem, maar het moet niet de enige game zijn die je meeneemt op vakantie. Mocht je een Wii hebben, dan kun je overigens (als het goed is) een demo downloaden vanuit het demo-kanaal op de Wii. Zo kun je even kijken of je de game leuk vindt voordat je naar de winkel rent om de game te gaan kopen. Ik heb in ieder geval totaal geen spijt van mijn aanschaf, maar van mij mag Dragon Quest V nu wel uitkomen…

Afgelopen donderdag had mijn zusje haar eindpresentatie voor haar E.V.V.-opleiding en omdat dit allemaal goed is gegaan nam ze ons (vader, moeder en mij) mee uit eten. Eten was echter niet genoeg, we gingen er ook bij bowlen en als je wilt eten en bowlen kom je in de regio Den Bosch al snel uit bij American Roadhouse in Zaltbommel. Dit party-centrum heeft verschillende mogelijkheden wat betreft activiteiten en eten, maar wij kozen dus voor bowlen om daarna te gaan steengrillen. Andere mogelijkheden zijn BBQ, spiderpan en karting. Een volledig overzicht kun je vinden op de site van American Roadhouse.

Om 18:00u hadden we een baan gereserveerd en om 19:00u zouden we beginnen met steengrillen. Omdat mijn pa altijd op tijd (lees veel te vroeg) aanwezig wil zijn stonden we dus om half zes al binnen. Geen probleem, gewoon even een drankje doen om de open haard om de tijd te doden. Toen het bijna 18u was konden we de hippe bowlingschoenen gaan ophalen en naar de baan. We hadden baan één (genaamd Route 11) en we waren de enige die bezig waren van zes tot zeven, heerlijk rustig dus! Het bowlen ging verrassend goed de eerste ronde, ik eindigde op de eerste plek met 109 punten! De tweede ronde ging iets minder, ik werd tweede achter m’n vader die zich herpakt had de tweede ronde.

‘De eerste stukjes vlees’

Toen we de schoenen weer hadden ingeleverd konden we aan de tafel gaan zitten die ondertussen klaargemaakt werd voor onze (vr)eetpartij. Kip, varkenshaas, biefstuk, hamburgers, frietjes, salade, fruit, sausjes en stokbrood met kruidenboter. Niets speciaals, maar allemaal heerlijk om te eten! Een groot voordeel van American Roadhouse is ook dat je van te voren vleeswensen kunt doorgeven. Standaard zitten er bijvoorbeeld worsten bij de vleesschotel, maar omdat niemand daar fan van is bij ons in de familie hebben we dat gewoon kunnen ruilen voor kip. Als je het maar op tijd doorgeeft. Alle extra’s (zoals friet, salade en saus, niet het vlees zelf) die je tijdens het eten bij besteld zijn kosteloos. Heel veel zal je niet bij bestellen overigens, je krijgt namelijk best veel vlees! Aanrader!

Oh, en iets dat ook nog even het vermelden waard is, maar niets met American Roadhouse te maken heeft: Afgelopen zaterdag had ik een personeelsfeestje en ik heb daar met de loterij een weekendje Brussel gewonnen voor twee personen! Woei.