Roy-O-Rama

‘Zoek maar een ander plekje’

Voor iedereen die de intro op de index niet begrijpt even een uitleg in het Nederlands. Een LOLkat is een foto van een kat met een grappige tekst erbij. LOLkatten komen van het internet en zijn erg grappig! De teksten die erbij geschreven worden zijn vaak vol spelfouten, iets dat ook van het internet komt. Nerdhumor dus eigenlijk een beetje, maar daarom niet minder leuk. Ik heb ze op mijn vorige blog ook al een aantal keer gebruikt en de vaste lezers zijn er dus enigszins mee bekend.

Maar goed, dit artikel staat in de categorie boeken, dus daar gaan we het ook over hebben. Afgelopen maandag heb ik een LOLcat boekje gekregen als verlaat verjaardagskado en hierin staan tientallen foto’s van LOLcats verzameld. De foto’s zijn uitgezocht door de oprichters van I Can Has Cheezburger, een site die al dit soort foto’s verzameld. De foto’s die in het boekje staan zouden de beste en leukste foto’s moeten zijn, maar aangezien het boekje alweer uit 2008 komt zijn er inmiddels talloze LOLcat foto’s bijgekomen en er blijven dagelijks nieuwe bijkomen. Het boekje bestaat ook vooral uit bekende foto’s en dat is toch jammer omdat je dan minder hard er om moet lachen.

Het leuke aan het boekje is dat er niet alleen simpel foto’s in staan, maar ook een aantal keer de grootste/bekendste soorten LOLcat uitlegt. Zo is er ceilingcat die door een gat in het plafond iedereen in de gaten houdt, of the om nom nom cat die flink aan het smikkelen en smullen is. Op deze manier is het boekje een prima begin voor iemand die nog niet of nauwelijks bekend is met de LOLcats.

I Can Has Cheezburger? is te koop bij Amazon.com en heeft als ISBN: 978-0-340-97757-6. Zeker de moeite waard als je van katten houdt of geïnteresseerd bent in gekke nerdhumor from teh internetz! Het boekje heet overigens “I Can Has Cheezburger?” omdat dit één van de eerste LOLcats was en de website daar ook naar vernoemd is. De Cheezburger LOLcat is echter maar een lelijk beest en lang niet zo grappig als de nieuwe generatie.

Na iets meer dan een jaar (ik begon 28 maart 2008 met spelen) heb ik eindelijk de Elite rank in Rainbow Six Vegas 2 gehaald. Elite is de hoogste rank die je kunt halen en in totaal heb je daarvoor 500 duizend miljoen triljoen experience punten ofzo voor nodig. Het is onnodig om te melden dat dit best wat tijd kost aangezien je voor het neerschieten van één terrorist maximaal 10 XP krijgt… Gelukkig krijg je ook experience als je een level uitspeelt of een bepaald aantal ’speciale’ punten haalt door bijvoorbeeld headshots te schieten of granaten te gebruiken in plaats van je geweer. De opzet van RSV2 is grotendeels gelijk aan die van RSV1, alleen kun je de Story Mode nog maar met twee mensen spelen en krijg je twee computer gestuurde hulpjes.

‘Volop actie in Rainbow Six Vegas 2′

Deze hulpjes kun je vooruit sturen om bijvoorbeeld een kamer te verkennen voordat jij zelf naar binnen gaat, of de wacht laten houden bij de deur achter je. Best handig, want ze luisteren vrij aardig als je ze niet vergeet. Het gaat echter vooral om het samenspel tussen de twee echte mensen en die zat bij RSV2 goed voor het grootste deel. Mijn Rainbow Six buddy is bijna net zo goed als ik en heeft ook de Elite rank op dit moment. Beiden zijn we nu wel zo’n beetje klaar met de game, de meeste levels hebben we verschillende keren gespeeld en we wachten dan ook allebei op de officiële aankondiging van een nieuw deel in de serie. Hopelijk wordt het Rainbow Six New York of Rainbow Six Londen ofzo, al zijn Parijs, Tokyo en Den Bosch ook prima natuurlijk!

Wat Rainbow Six Vegas (en eerder 3 en Black Arrow) nou precies zo leuk maakt weet ik niet helemaal. De graphics zijn eigenlijk een beetje ondermaats en de AI is niet altijd om over naar huis te schrijven. Ook klopt de collision detection niet altijd en is een headshot ineens geen headshot of kun je plotseling niet door kippengaas heen schieten… Het is dan ook weer typisch een geval van ‘het totaal is beter dan de som der delen’ wat betekent dat het in zijn geheel genomen een gave game is, maar op de losse onderdelen als bijvoorbeeld graphics minder scoort dan de concurrentie.

Qua opties en mogelijkheden scoort Rainbow Six overigens wel altijd erg goed. Allereerst heb je standaard een story mode waarin een verhaal verteld wordt. Dit verhaal is niet bijster boeiend maar plakt de levels leuk aan elkaar. De levels zijn daarnaast ook nog eens allemaal los te spelen zonder filmpjes maar met terroristen in de optie genaamd Terrorist Hunt. Hierbij is het niet de bedoeling het einde van een gebied te halen, maar om alle bad-guys neer te schieten. Beide modi zijn zowel online als offline in co-op te spelen met of zonder de eerder genoemde hulpjes.

Rainbow Six biedt echter ook nog een volwaardig pakket met online speelmodi. Standaard deathmatch en een capture the flag variant worden afgewisseld met team leader (team deathmatch met één leider met extra features) en attack & defend waarbij je satellieten moet zien te veroveren. Alle online modi heb ik wel een keer gespeeld, maar zijn niet aan mij besteedt. De actie gaat veel te snel en voordat ik een vijand in mijn vizier heb ben ik meestal al dood. Tegen computergestuurde vijanden is dat vrijwel zelden het geval en kun je lekker rustig aan doen zoals een ‘tactische’ shooter gespeeld hoort te worden. Misschien maakt dát Rainbow Six wel zo goed, dat je vrijwel altijd lekker rustig kunt gamen zonder in de stress te raken.

Tot ziens! Doei doei! Houdoe!

We leven in een gehaaste wereld, je moet op tijd zijn voor je werk, doktersafspraken, openingstijden en er zijn deadlines voor projecten en verslagen. Daarom is het fijn om af en toe lekker te ontspannen met een film of een toffe game. Helaas zijn er een flink aantal games waarin OOK een tijdsdruk zit, en dit irriteert me mateloos. Ik wil helemaal niet opgejaagd worden door een tijdsdruk als ik aan het gamen ben, ik game voor de ontspanning.

‘Super Mario, met rechts de klok’

Een voorbeeld dat iedereen wel kent is Super Mario Bros. voor de hele oude Nintendo. Hierbij liep er rechts bovenin beeld een teller mee die je 300 seconden gaf om een level uit te spelen. Meestal ruim genoeg, behalve in de kastelen waar er geheime deuren zitten enzo. Enorm frustrerend als je af gaat omdat de tijd op is! Een ander simpel voorbeeld zijn arcade-racegames. Hier is het niet alleen de bedoeling dat je als eerste eindigt en een zo snel mogelijke tijd neer zet, nee, je moet ook nog een checkpoints halen binnen de gegeven tijd, anders ben je ook af en staat je auto ineens midden op het circuit stil. Welke idioot dit verzonnen heeft weet ik niet, maar hij verdient een nekschot.

Tijdsdruk in games is overigens niet altijd zo duidelijk aanwezig. Sommige developers proberen het wat minder duidelijk in de game te verwerken zoals bijvoorbeeld in Tomb Raider. In bijna het hele spel heb je alle tijd van de wereld om een puzzel op te lossen of een level te halen, behalve zo aan het einde van het spel. Vanaf dan gaan de deuren niet meer voor goed open na het overhalen van een schakelaar, maar zakken ze langzaam weer dicht. Je zou kunnen zeggen dat het daardoor extra spannend wordt, maar nee, het is alleen maar frustrerend als je bij de deur komt en hij weer dicht zit. Stukken opnieuw spelen is namelijk het stomste dat er is!

‘Ook in Dead Space zit tijdsdruk’

Een ander, meer recent voorbeeld, is Dead Space. Deze geniale horror-survival heeft ook een aantal frustrerende delen waarin je niet moet treuzelen. Sommige delen van het spel speel je namelijk aan de buitenkant van het ruimteschip en daar is geen zuurstof. Gelukkig heb je een voorraad zuurstof in je ruimtepak, maar dit raakt op een gegeven moment op. Als je niet snel genoeg weer binnen bent ga je dus dood, en dat is vervelend. Natuurlijk is ook hier weer een argument voor deze tijdsdruk aangezien het ‘realistisch’ is dat je een beperkte zuurstof voorraad hebt. Het is echter compleet belachelijk hoe karig deze voorraad is en realisme in een dergelijke game gaat ook nergens over omdat je op aliens schiet, aan de buitenkant van een ruimteschip LOOPT en je belangrijkste wapen een of andere plasma-gun is. Realisme is dus ver te zoeken en geen excuus om kunstmatige tijdsdruk te implementeren door je zuurstof voorraad te beperken. Dead Space heeft zulke trucjes ook helemaal niet nodig omdat de spanning van de game komt van de ijzersterke opbouw en het verhaal (dat was ook één van de redenen dat ik de game op easy speelde; je hebt dan genoeg ammo en health en je hoeft je dan ook niet druk te maken om dat soort zaken. De monsters waren al eng genoeg!)

Overigens is een tijdslimiet niet ALTIJD slecht, als het maar ergens op slaat. In een vechtgame is een klok handig als je twee onwijs verdedigende personen hebt die niet veel aanvallen. Zonder die tijdslimiet zouden zulke potjes een eeuwigheid duren. Ook in online games waarbij je om de beurt een zet moet doen, zoals bijvoorbeeld Catan of Carcassonne is het logisch dat er een limiet aan de tijd zit omdat mensen anders te lang nadenken over hun zetten. Maar goed, dit zijn dus niet gameplay-verneukende tijdslimieten, maar ze zijn gewoon nodig. Deze mogen dus blijven, de rest mag zo snel mogelijk verbannen worden uit games.