Roy-O-Rama

De beste film
Mijn favoriete film in 2011 was Drive. Ik had er geen trailers van gezien, maar om me heen riep iedereen dat het een toffe film was. Dus vooruit, Roy gaat daar dan wel heen. Het begint als een simpele film over een vluchtauto-coureur die zijn buurvrouw wel ziet zitten, maar kent een strakke twist nadat één van zijn overvallen mis gaat. Nummers twee en drie zijn 50/50 en Flypaper.

De beste telefoon
Op dit moment ben ik al bijna anderhalf jaar in het bezig van mijn Nokia N8 en ik ben er dik tevreden mee. Dat ding heeft alles wat ik nodig heb en is kwalitatief echt een beest. Vooral de camera, navigatiesoftware en de FM transmitter zijn erg goed! Toch gaat de award van beste telefoon naar de Nokia Lumia 800. Het is de eerste Nokia die draait op Windows Phone en dat OS is zo bizar goed dat ik niet kan wachten om ook over te stappen. Er moet wel nog flink wat toegevoegd worden (o.a. dus camera en FM transmitter), maar het is een verademing om een dergelijk soepel OS te bedienen.

Het beste eten
Ik ben in 2011 bij redelijk veel nieuwe restaurants geweest (voor mijn doen dan tenminste). De top drie bestaat uit Burgerz, Dollar$ en ‘t Zusje waarbij ‘t Zusje de winnaar is. Burgerz en Dollar$ hebben beide heerlijke burgers, maar ‘t Zusje is iets compleet anders. Door de verschillende, kleine, gangen en gerechten kun je meerdere keren bestellen en van alle smaken genieten. Of je nu kiest voor patat, kip of Mexicaans, het kan allemaal!

Het beste uitje
Ik ben in 2011 helaas te weinig echt weg geweest. De twee leukste uitjes waren naar Gamescom in Keulen, Duitsland, in augustus, en naar Budapest, Hongarije, in oktober. Aangezien ik al eens eerder naar een gamesconvention geweest ben wint Budapest met gemak de verkiezing voor beste uitje in 2011. Ik heb er heerlijk gegeten, lekker in de zon gelopen en redelijk wat van de stad kunnen zien. Het is een prima stad om een weekendje naar toe te gaan!

De beste aanbieding
Traditioneel is de vrijdag na Thanksgiving een dag van aanbiedingen in Amerika. De dag staat inmiddels bekend als Black Friday en alles gaat in de uitverkoop. Wij in Nederland hadden daar tot voor kort niet veel aan, totdat winkelketens ook online mee gingen doen. Ik heb dit jaar bijvoorbeeld twee paar schoenen kunnen bestellen voor de prijs van één. Zelfs met de relatief hoge verzend- en douanekosten is het in vergelijking met Nederlandse prijzen twee-voor-één! In de lente ga ik ze dragen!

De beste website
Het is stom om FOK! of Roy-O-Rama te kiezen als beste website aangezien dat puur uit eigengeilerij zou zijn. Daarom kies ik voor NeoGAF. Dit forum, dat zich vooral richt op games, is het snelste met nieuws, heeft de leukste photoshops en kent strikte regels waardoor er geen geouwehoer is. Een aanrader voor iedereen met een passie voor videogames.

De beste webcomic
Hoewel Cyanide & Happiness all time favoriet zijn, wint Brawl in the Family de verkiezing dit jaar. Deze comic, die zich vooral richt op Nintendo-personages, is maf, bizar en hilarisch. Toch zit er altijd een kern van waarheid in de comics waardoor ze net dat beetje herkenbaarheid meekrijgen waardoor ze extra leuk zijn.

De beste tv-serie
Ik kijk aardig wat tv-series en het is best lastig om er eentje aan te wijzen als beste. Makkelijker is het om er eentje aan te wijzen die tegenvalt (*kuch* Terra Nova *kuch*). Maar dat doen we niet, we noemen de beste. Na lang nadenken heb ik gekozen voor Community. Deze comedy kent ijzersterke personages vertolkt door acteurs die perfect passen bij het personage. Tevens is de humor naast heel opvallend ook vaak erg subtiel, als je een aflevering voor de tweede keer kijkt zie je allemaal nieuwe dingen.


Komende week mijn games-overzicht, met statistiekjes!, van 2011. Stay Tuned!

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft Andrew Ryan, een succesvol zakenman, het helemaal gehad met de wereld. Belastingen, het gevaar van een nucleaire oorlog en veel te veel regels brengen hem op het idee om een nieuwe stad te gaan bouwen. Ver weg van de bestaande wereld. In Rapture, dat op de bodem van de Atlantische Oceaan zou moeten komen te liggen, is iedereen écht vrij.

Samen met zijn rechterhand Bill McDonagh, een loodgieter die hij leert kennen als Ryan last heeft van een lekkage in zijn appartement in New York, bouwt hij Rapture op de bodem van de zee. Bill wordt in Bioshock Rapture gepresenteerd als hoofdpersoon en je leert op die manier Ryan, Rapture en alle anderen kennen vanuit zijn visie.

Bill is een heel eerlijke man en hij gelooft heilig in de visie van Ryan, ook als dat problemen op gaat leveren voor Ryan. Deze krijgt namelijk hevige concurrentie van Frank Fontaine, een ondernemer die goud geld ziet in Rapture. Hij begint met het binnensmokkelen van goederen maar groeit uit tot de grote vijand van Ryan. Vanaf het moment dat de competitie tussen Fontaine en Ryan start, komt het verhaal goed op gang. Ontevreden inwoners, plasmids, Little Sisters, Big Daddies en Sophia en Eleanor Lamb zijn zomaar een aantal onderwerpen die aan bod komen in het boek.

Bioshock Rapture is wat dat betreft ook heel volledig aangezien alles dat ik me kon herinneren van de games aan bod komt. Van de ontwikkeling van plasmids tot de relatie tussen Big Daddy en Little Sister. Daarnaast komen ook de eerste aanwijzingen voor de eindes van beide games aan bod. Het is dus wel belangrijk dat je eerst de games speelt, en dan pas het boek gaat lezen.

De hoofdstukken zijn allemaal vrij kort en er zitten soms flinke sprongen in de tijd in verwerkt. Hierdoor lijkt het in eerste instantie wat chaotisch, maar eigenlijk verduidelijkt het enkel het verhaal. Door niet interessante periodes te skippen blijft het verhaal boeiend en gevarieerd.

Bioshock Rapture is een fascinerend boek dat de sfeer en setting van de games goed overneemt. Het aantal personages in het verhaal is vrij groot, en je zult in het begin je aandacht er zeker bij moeten houden. De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het lekker wegleest en niet langdradig wordt. Het boek is simpel geschreven, maar is waarschijnlijk wel enigszins verwarrend voor mensen die de games niet gespeeld hebben. Ben je echter fan van de games, dan zal je Bioshock Rapture geboeid zitten lezen en zodra je het boek uit hebt kom je tot de conclusie dat je de game nogmaals moet spelen.

De laatste blog op Roy-O-Rama is alweer ruim twee weken geleden online geplaatst. In de tussentijd is er weinig nieuws verschenen, op een enkele video van de week na. De afgelopen weken heb ik het ook veel te druk gehad eigenlijk, de eerste twee weken fulltime werken vallen me altijd zwaar. Wanneer doe ik de boodschappen? Wanneer doe ik de was? Een vrije dag is dan ook helemaal niet zo vrij meer helaas. Bloggen schiet er dan snel bij in en ik ga dan liever op de bank hangen om Friends te kijken (seizoen 3 inmiddels) of te gamen (Fallout New Vegas: Old World Blues DLC).

Toch wil ik jullie weer eens wat nieuws voorschotelen. Dit keer wordt het een blog over blog-ideeën die het nooit gered hebben tot volwaardige blog. Dit zijn artikelen waarvan ik aanvankelijk dacht dat het een onwijs leuk stukje zou worden, maar dat simpelweg niet is geworden. Eén van die onderwerpen is toiletten. Van een vriendin hoorde ik dat zij een blog had geschreven voor Wereld Toiletdag, en dat deze één van de meest gelezen artikelen is geworden. Ik heb sindsdien een aantal foto’s van toiletten gemaakt (op vakantie, op werk, thuis, etc.) maar het is nooit uitgegroeid tot complete blog. Inmiddels heb ik de foto’s ook niet meer, dus er komt geen toilettenblog vrees ik…

Een andere blog waar ik aan begonnen ben is een Nokia-blog, maar dit werd een heel saai artikel. Het gaat op dit moment dramatisch slecht met Nokia, de verkopen kakken in, de updates blijven uit en de Windows Phone-modellen laten nog wel even op zich wachten. Toch ben ik zeer tevreden over mijn N8. TV kijken, foto’s/video’s maken, internetten, muziek luisteren en bellen werkt als een zonnetje. Daarnaast komen er talloze toffe apps uit. Het enige dat ik mis is Appie (van Albert Heijn) en een app waarmee ik mijn gamescollectie kan inscannen en exporteren naar mijn PC. Maar van die laatste weet ik niet of dat überhaupt wel bestaat? Tips zijn welkom, ook voor niet-Nokia telefoons.

Een spin-off op mijn niet verschenen Nokia-blog was een Youtube-blog. Hierin wilde ik de tofste filmpjes plaatsen die ik met mijn N8 opgenomen heb, aangevuld met een aantal Youtube-klassiekers. Dit is uiteindelijk niet doorgegaan omdat er simpelweg veeeeeel te veel op Youtube staat dat leuk is om door te linken. Bovendien is het niet wenselijk om teveel linkjes in een artikel te zetten omdat mensen dan wegklikken van je site. Alle video’s embedden is ook geen optie omdat dat veel te druk wordt. Ik hou het dus maar gewoon op mijn favoriete, eigen gemaakte filmpje. Tiesto draait Sky & Sand op Energy 2011. Opgenomen met een Nokia N8.

Ook was ik ooit eens begonnen aan een stukje geschiedenis over mezelf, met als focus mijn hobby videogames. Wat was het eerste dat ik speelde? Wat zijn mijn favoriete games aller tijden? Hoe zie ik de toekomst? Dit komt er in de toekomst ook nog wel, maar het stuk dat ik geschreven heb was veel te lang. Bovendien komt er op FOK!games nog een keer een column, en dat wil ik dan gaan combineren.

Qua bioscoopfilms is het de afgelopen tijd best goed trouwens. Ik vond Harry Potter 7.1 en 7.2 erg leuk en spektakelvol. Cars 2 en Transformers 3 zijn tof en precies wat je er van te voren van verwacht. Daar had ik ook niets bijzonders over te vertellen voor in een blog dus, ook al zijn zulke grote films vaak wel goed voor de views. Gisteren zag ik trouwens Attack the Block, een film over een gang in Londen die het opneemt tegen aliens. Ik had er nog geen trailers van gezien en de film draait maar één keer per dag, maar hij is hilarisch! Ik heb zoooo hard gelachen soms! Ga er deze week nog heen, want volgende week draait hij waarschijnlijk niet meer en dat is zonde.

Afgelopen weekend wilde ik ook wat schrijven over de dramatische gebeurtenissen in Noorwegen en de rol die Nederland speelde in het zieke hoofd van de dader. Maar ik kreeg geen woord op papier. Ik word zo droevig als ik getuigenverklaringen lees en zo woedend als ik de motieven van de dader lees dat ik mezelf gewoonweg niet kan zetten tot er over schrijven. Vreselijk! De dood van Amy Winehouse wil ik ook nog wel noemen trouwens. Deze kwam totaal niet als een schok en de vraag was niet ‘of’, maar ‘wanneer’. Het is zonde dat artiest met zulk talent zich dood zuipt en snuift, maar ik heb geen meelij met zoiets.

Tot slot ben ik ooit begonnen aan een blog over merken. Ik ben zelf redelijk merkenvast, mijn jeans zijn standaard van Ecko, mijn hagelslag is van Venz en ik drink enkel Karvan Cevitam limonade. Deze blog heb ik nooit afgemaakt omdat het me gewoonweg niet interessant leek voor de lezers, who cares dat ik enkel Albert Heijn pindakaas eet of het liefst op K-Swiss loopt? Juist, niemand. Mensen om me heen weten dat soort dingen sowieso wel.

Blogs over boeken schrijf ik niet zo vaak omdat ik ten eerste niet super veel lees en ten tweede er soms geen blog over te schrijven valt. Desperation van Stephan King was bijvoorbeeld erg tof, maar ik zou niet weten wat ik er over zou moeten schrijven. Dead Space Martyr is een ander verhaal (check de woordspeling).

In Dead Space Martyr wordt het aller eerste begin van de Dead Space franchise vertelt. Het verhaal speelt zich hier nog gewoon af op aarde en niet op één of ander ruimtevaartuig ver weg hier vandaan. We zijn in Mexico, om precies te zijn in Chicxulub, waar de geleerde Michael Altman een vreemd gravitatieverschijnsel waarneemt tijdens zijn metingen in de krater. Hij is niet de enige die merkt dat er iets vreemds aan de hand is; andere geleerden, maar ook gewone dorpsbewoners, hebben het ook door. Hoe het verhaal verder gaat doe ik niet uit de boeken, maar degene die de game Dead Space hebben gespeeld tot het einde kunnen wel raden welk artifact een belangrijke rol gaat spelen. Dat heb je als lezer sneller in de gaten dan de hoofdrolspelers in het boek, voor hen is alles nieuw.

Het leuke aan dit boek is overigens dat het het ontstaan van de Unitology Kerk ook uitlegt. Dit geloof speelt in de hele franchise een belangrijke rol en het ‘Praise Altman’ dat je wel eens hoort komt hier vandaan… Het boek vertelt het ontstaan van de Unitology erg goed! Het hele boek is trouwens sterk geschreven, van de personages tot de spanningsopbouw, alles zorgt ervoor dat je ‘s nachts om drie uur nog in je bed ligt te lezen.

Wil je het boek gaan lezen, en dat wil je, dan moet je wel eerst zorgen dat je Dead Space de game uitspeelt. Dat is het beginpunt van de franchise, ook al speelt de game 300 jaar na het boek. De game is minder spannend als je weet wat er in het boek gebeurt denk ik. Andere games, films en dit boek kun je daarna doen in de volgorde die je zelf wilt. Ikzelf hou de volgorde van release aan:

Dead Space (Xbox 360/PS3)
Dead Space Downfall (Blu Ray)
Dead Space Extraction (Wii/PS3 Move)
Dead Space Martyr (Boek)
Dead Space Ignition (XBLA/PSN)
Dead Space Aftermath (Blu Ray)
Dead Space 2 (Xbox 360/PS3)

Ik heb het al eens eerder gezegd, Dead Space is de beste nieuwe franchise van deze generatie. De main-games zijn duidelijk het hoogtepunt, maar de rest is ook zeker de moeite waard als je een beetje geïnteresseerd bent in Isaac, Altman, Necromorphs en Unitology.

Altman be praised!

Ik ben al lang op zoek naar een boek of boekenreeks waarin de geschiedenis van Nintendo en/of videogames algemeen goed en helder besproken wordt. In die zoektocht ben ik al eens aanbeland bij The Book of Games en The Ultimate History of Videogames. Hierbij was The Book of Games een teleurstelling en Ultime History teveel van het goede. Wat dat betreft is Arcade Mania veel beter: veel beknopter en leuker geschreven. Tevens behandelt die maar één onderwerp en dat bevordert de leesbaarheid.

Via het altijd boeiende NeoGAF kwam ik uiteindelijk terecht bij The History of Nintendo: Volume 1 van uitgever Pix’nLove. Deze boeken verschenen eerder in het Frans en zijn nu ook langzaam in het Engels te koop met Volume 1 als eerste natuurlijk. Deze winter moet Volume 2 uitkomenen daarnaast is er nog een reeks waarin personen besproken worden, een biografie dus. Eén van die delen gaat bijvoorbeeld over Gunpei Yokoi, onder andere bekend als de bedenker van de GameBoy.

Als eerste echter Volume 1 welke ik vanochtend uitgelezen heb. In dit deel wordt de eerste (ongeveer) 100 jaar van Nintendo besproken, vanaf het maken van speelkaarten tot de ontwikkeling van de Game & Watch toestellen. Het toffe aan dit boek is dat het veel dieper ingaat op het ontstaan van Nintendo dan andere boeken die ik tot nu toe kende. Waar ik voorheen niet meer wist dan dat Nintendo begon als kaartenmaker heb ik nu ook een beeld van de economische tijd waarin Nintendo ontstond en wat ze allemaal gemaakt hebben. Midden 20e eeuw ging Nintendo bijvoorbeeld ook speelgoed maken, en bordspellen, en elektronica, en en… Nintendo is door de jaren heen ongelofelijk divers gebleken. Enkele produkten die ik nog niet kende en mij verbaasden waren de Nintendo kinderwagen, de Ultra Hand en de instant rijst. Een soort Ultra Hand heb ik op de middelbare school ooit nog eens bij techniekles gemaakt!

De opbouw van het boek is, uiteraard, chronologisch. Het begint met het vertellen van het ontstaan van de kaartenfabrikant en vertelt de geschiedenis. Na het eerste, beschrijvende deel volgt een aantal hoofdstukken waarin de produkten beschreven worden. Deze hoofdstukken zou je kunnen zien als een produktcatalogus. Het boek eindigt weer met een beschrijvend deel als we eenmaal aangekomen zijn bij de eerste videogames. Het slot laat alle 60 Game & Watch varianten zien die er bestaan en dient als intro voor Volume 2. Na het lezen van dit deel wil ik die ook zeker hebben!

De kwaliteit van de geschreven stukken is prima tot goed en het leest lekker weg. Wel zitten er een meer dan gemiddeld aantal foutjes in het boek, je merkt dat er geen grote uitgever achter zit maar dat het een uit de klauwen gelopen hobby-bedrijf is (we lezen bijvoorbeeld een keer ‘tits’ in plaats van ‘its’). Dit mag de pret echter niet drukken, History of Nintendo Volume 1 is een verplichte aanschaf voor iedereen die geïnteresseerd is in het ontstaan van Nintendo, of meer wil weten over entertainment in Japan. Erg gaaf!

‘De cover’

Ik volg verschillende web-comics als Garfield, Penny Arcade en Cyanide & Happiness. Garfield kent iedereen wel en Penny Arcade is vrij bekend onder de gamers. Cyanide & Happiness (C&H) is een comic die het vooral moet hebben van de zwarte humor. Hij is niet mooi getekend namelijk. Ook vind lang niet iedereen de comic leuk omdat hij te hard is, of ze de humor simpelweg niet begrijpen.

Sinds kort is er een verzamelalbum verschenen van C&H waarin ze de beste comics hebben verzameld en een 30-tal nieuwe hebben gemaakt speciaal voor het album. Voor een paar euro is deze te koop via Amazon. Ik heb het sinds kort ook en het is een leuke verzameling voor de C&H fans. Val je niet in die categorie, dan zal dit boekje daar niets aan veranderen. Vind je C&H wel leuk dan is het de aanschaf zeker waard, na het lezen van een paar strips lig je weer in een deuk! Heel veel valt er verder niet over het album te vertellen, het is op en top C&H, ook de nieuwe comics die er in staan. Mocht je C&H helemaal niet kennen, hieronder vind je een voorbeeld van de comic en hier is de website waar elke dag een nieuwe verschijnt: *klik*

Briljant!

Aangezien ik nog wel even bezig ben met mijn blog over Londen (foto’s uitzoeken, terugdenken, herbeleven en op papier zetten kost nou eenmaal wat tijd) kom ik nu even met een blogje over Arcade Mania, het boek dat ik gelezen heb tijdens het reizen. Het eerste dat me opviel was dat het boekje vrij klein is en dat er maar 180 bladzijden in zitten. Deze bladzijden hebben ook nog eens veel plaatjes en aparte inzet-tekst-stukken dus het leek me ideaal om in een weekendje weg te lezen. Ik ben er donderdag in het vliegtuig mee begonnen en zondag in de laatste trein terug naar huis had ik het boekje uit.

‘Zo ziet het boek er van binnen uit’

Arcade Mania gaat, de naam zegt het al, over arcadehallen en dan specifiek in Japan. De opzet van het boek is niet, zoals je misschien verwacht, op chronologische volgorde, maar behandelt alles op soort arcadekast. Binnen deze categorieën komt de geschiedenis wel aan bod zodat we weten hoe ze ontstaan zijn. Ook krijg je in elke categorie een expert aan het woord die vertelt over hoe hij of zij de games spelen en hoe ze in het wereldje gerold zijn.

De categorieën die aan bod komen zijn: crane games (grijparm), sticker picture (foto’s maken), rythem/muziek, shoot ‘m ups, fighting, kansspelen, retro, card based en unieke kasten (waarbij bijvoorbeeld een geweer wordt geleverd). Een aantal onderwerpen is natuurlijk vrij logisch en had ik ook verwacht, maar grijparm games en foto-games? Nee, die had ik niet verwacht. Als je die hoofdstukken echter leest is het hartstikke terecht dat deze langskomen aangezien ze schijnbaar echt een prominente plek innemen/innamen in de arcade-hallen. Het leuke was ook dat op vliegveld Gatwick in Londen een originele SEGA grijparm-kast stond! Deze zijn veel grootser en indrukwekkender dan die grijparmen op de lokale kermis. Helaas kon je enkel iPods winnen met die machine, anders had ik het nog wel geprobeerd ook. De foto-kasten blijken dé manier geweest om meisjes hun geld in de gleuven te laten gooien en de kansspelen zijn er om de ouderen in de arcades te houden. Als je het boekje ook leest zie je dat er voor iedereen wel iets te doen is in de arcade-hallen, niet alleen voor zweterige nerds die een hand-oog precisie van een robot hebben. Echt jammer dat we dat hier in Nederland niet hebben. Zelfs de arcade in Scheveningen stelt niet veel meer voor…

Maar goed, daar gaat het nu niet over. Het gaat over het boek Arcade Mania en dat omvat dus eigenlijk alles wat je wil weten over de Japanse arcade-cultuur, en meer! Er staan een hoop leuke feitjes in, de verschillende experts doen je echt verbazen over hun kunsten en zelfs de onderwerp die je niet verwacht blijken interessant te zijn. Het grote voordeel van Arcade Mania is dat het ook helemaal geen dik of moeilijk boek is. Je leest er zo doorheen omdat het zo gemakkelijk en normaal geschreven is en omdat de hoofdstukken niet meer vertellen dan nodig is. Het is een perfect introductie-boek voor iedereen die iets wil lezen over de Japanse arcade-cultuur. Mocht je hierna geboeid zijn geraakt over bepaalde onderwerpen/voorwerpen uit het boek, dan kun je daar altijd nog meer over gaan lezen als je dat wil.

ISBN: 978-4-7700-3078-8

Als ik op de WC zit en ik neem er even goed de tijd voor ga ik altijd een tijdschrift lezen. Meestal is dit de Power Unlimited of één van de gratis tijdschriften die je op de TU krijgt (Techno, Nobiles) en zijn deze echt letterlijk en figuurlijk schijtmateriaal. Af en toe zijn er echter wat betere tijdschriften beschikbaar zoals de Voetbal International (bij mijn ouders), de Kijk (helaas is Remco verhuisd) of de Quest (welke ik dan los in de winkel koop). Wat voor tijdschrift het ook is, meestal is nog niet de helft écht interessant. Wie leest er bijvoorbeeld een artikel over Ajax? Of over Franse kunst? Of een review van een slechte game? Ik niet in ieder geval!

‘Uitvindingen en Ontdekkingen’

Op dit moment is er echter iets vreemds aan de hand… Ik lees al 10 dagen hetzelfde magazine en ik ben pas op ongeveer 80% van de inhoud! Tot nu toe heb ik op één artikel na (over een rivier in Frankrijk) niet gelezen en de rest ALLES. Zelden een tijdschrift gezien dat zoveel boeiende inhoud heeft! Ik zal wat voorbeelden opnoemen die aan bod komen.

Er is bijvoorbeeld een artikel over Leonardo da Vinci, maar dan specifiek gericht op de wapens die hij ontworpen heeft. Denk aan een wagen met roterende messen of een kanon waarbij de schutter achter een schild zit om zelf veilig te kunnen schieten. Daarnaast kun je lezen over de geschiedenis van het schrift, van hiëroglyfen tot de PC. Hitler komt natuurlijk ook aan bod, en dan nu eens op een positieve manier, de oorlog was namelijk in alle opzichten een enorme hulp voor de techniek! Voor de vrouwen onder ons is er zelfs een artikel geweid aan uitvindingen die het leven voor de vrouw een stuk makkelijker maakten. Hier komen onder andere de wasmachine en de BH aan bod en waarom ze goed voor de vrouw zijn.

De Quest is vooral interessant om te lezen omdat niet alleen de onderwerpen die aan bod komen interessant zijn, maar alles wordt precies goed geschreven. De artikelen zijn niet te lang, er wordt veel uitgelegd en alles is begrijpbaar op papier gezet. Je opa en oma zouden er bijvoorbeeld ook veel plezier aan kunnen beleven, en dat is de kracht van de Quest. Bij elk artikel staat ook een bronvermelding zodat je, als je dat wil, meer te weten kunt komen over het betreffende onderwerp.

Quest Historie komt eens in de paar maanden uit en heeft steeds een nieuw thema. Je kunt Quest Historie in de winkel kopen voor €6,95 en meer info vind je op de site, waar je ook nummers kunt nabestellen.