Roy-O-Rama

Na het succes van Nintendo met hun Wii kon Sony natuurlijk niet achterblijven. Ze volgen Nintendo blind en komen met hun eigen Wiimote en Nunchuck controllers. De controllers hebben de naam ‘PlayStation Move’ en ‘Move Subcontroller’ gekregen en ze werken met gyrometers, acceleratiemeters, magneten en een webcam. Hierdoor is er, volgens Sony, meer precisie mogelijk dan met de Wii. Bovendien heeft de PlayStation 3 natuurlijk full HD graphics, Blu Ray en DTS geluid. Op papier is het dus veel beter, maar met wat er tot nu toe getoond is blijkt dat niet:

Zoals je kunt zien is Sony echt een copy-cat nu; veel dezelfde soort games en zelfs het promotiefilmpje lijkt op die van Nintendo… Alles wat je ziet in het filmpje is al gedaan op de Wii, alleen nu is het met betere graphics. De Wii in HD dus. Ik vrees voor Sony dat het niet aan gaat slaan. Het mag dan misschien wel beter werken of preciezer zijn, het biedt niets nieuws. Daarnaast heeft zo’n beetje elke casual al een Wii natuurlijk en upgraden vinden ze waarschijnlijk niet nodig.

Voor de nieuwe casuals is de instapprijs bovendien veel te hoog. Waar een Wii 200 euro kost, kost een PS3 Move bundel waarschijnlijk zo’n 350 euro. Als je al een PS3 hebt kun je het PS3 Move starterspakket kopen voor minder dan 100 euro (lees €99,95). Dat zijn behoorlijke prijzen voor mensen die enkel af en toe voor de TV willen slaan, springen en zwaaien. Voor ons gewone gamers, want dat zijn de meeste lezers op Roy-O-Rama, biedt het verder ook niet echt interessante nieuwe gameplay vooralsnog. De beste Wii-games gebruiken voor bepaalde zaken wel de Wiimote-functionaliteiten, maar met mate. Ik verwacht ook dat er veel Wii games overgezet gaan worden naar de PS3 en voor Visceral hoop ik dat Dead Space Extraction die stap ook maakt. Met de PS3 Move controllers is de game op exact dezelfde wijze te spelen als op de Wii en met HD graphics wordt die game nog gaver.

Voor mij hoeft het echter allemaal niet zo. De Wii heb ik ook alleen maar omdat Mario alleen op de Wii te spelen is, de rest van de games is niet echt boeiend. Misschien dat er voor de PS3 Move wél veel toffe games komen, maar ik denk dat het allemaal casual meuk blijft. De line-up bestaat op dit moment namelijk uit dezelfde soort games als de Wii: Move Party, Motion Fighter, Brunswick Bowling, TV Superstars, etc etc. Do. Not. Want.

Final Fantasy, de laatste fantasie… Het is een beetje een gekke titel voor een game die inmiddels toe is aan deel 13 en talloze spin-offs kent. Toch was de naam bij het ontwikkelen van het eerste deel geen verrassing. De status van Squaresoft… *gaap* Oh? Bekend verhaal? True. Toch is het interessant om even te kijken van waar we gekomen zijn sinds Final Fantasy op onze vierkante Nintendo.

De game zag er in 1987 zo uit, links een screen van hoe de wereld er uit zag en rechts een screen van het gevechtsscherm:

Inmiddels is er heel veel veranderd. We zijn vier consoles verder en hebben enorme sprongen gemaakt. Van een 8Bit pixelbrij zijn we beland in een tijdperk waar we 1080p Full HD graphics verwachten met DTS Surround Sound. Je kunt tijdens het spelen even pauzeren om via de vriendenlijst te bekijken wat jouw vrienden spelen en welke prestaties ze hebben gehaald. Eigenlijk is het niet te bevatten waar we aangekomen zijn, daarom moeten we er ook af en toe even bij stil staan. Laten bezinken wat er nu mogelijk is.

Vervolgens stoppen we de game in onze console en drukken we op start. Sommige dingen veranderen immers nooit… Iedereen heel veel plezier!

Heavy Rain is qua pure definitie een videogame: je stopt een schijfje in je PlayStation 3 en je bestuurt een paar personages op je TV via een controller. Maar eigenlijk voldoet de term ‘videogame’ niet helemaal. Heavy Rain is meer een interactief videogame-drama, een overlapping tussen een videogame en een detective/drama film. Het exacte genre doet er verder niet toe, Heavy Rain is uniek. Een game die je maar één keer per console-generatie meemaakt…

Heavy Rain vertelt het verhaal van de Origami Killer, een seriemoordenaar die het gemunt heeft op jongetjes van rond de 10 jaar. Hij brengt ze om het leven en laat een Origami figuurtje in hun hand achter. Tijdens de game ga je op zoek naar deze seriemoordenaar met de aanwezige personges. De speelbare personages in de game zijn Ethan, een vader, Scott, een privé detective, Lauren, een prostituee die haar zoontje verloor, Norman, een FBI agent en Madison, een journaliste. Allemaal spelen ze hun eigen rol in de game en allemaal zijn ze op de één of andere manier aan elkaar verbonden door de Origami Killer. Ik verklap verder niets over het verhaal want je moet het zelf ervaren. Wel kan ik zeggen dat alle keuzes die je maakt invloed hebben op het verdere verloop van de game. Deze invloed gaat verder dan het wel of niet krijgen van een bloedneus in een gevecht: de hele verstandhouding tussen personages en of ze blijven leven kan afhangen van een keuze die je maakt.

Doordat je zoveel invloed hebt op het verloop van de game en de personages voel je op een gegeven moment een echte ‘band’ met die personages. Je raakt meer en meer geïnteresseerd in het achterliggende verhaal en hun motivaties. Als jij dan keuzes maakt in de game (schiet je iemand wel of niet neer) neem je dat allemaal mee. Hierdoor is Heavy Rain vaak een zware en soms zelf deprimerende game. Gelukkig zijn er ook momenten waarin je met een grote smile op je gezicht aan het genieten bent van de kleine dingen in het leven. Zo heb ik in Heavy Rain een luier verschoont, een eitje gebakken en een kind verplicht zijn huiswerk te maken! Het is sinds 1997 niet meer voorgekomen dat ik zo geraakt werd door een game…

Maar ondanks dat het dus een enorm aangrijpende, émotionele ervaring is en een ijzersterk verhaal kent, is Heavy Rain niet perfect. Ik vond met name de besturing af en toe tergend… Het lopen gaat stroef, de camera werkt vaak tegen en er zijn af en toe net even teveel knoppen die je tegelijk moet indrukken. Hierdoor falen sommige acties die je wil doen waardoor het verhaal een andere wending neemt dan jij wil. Dit is behoorlijk jammer en een beetje een afbreuk aan de game. Desalniettemin is het totaalpakket zo prachtig dat ik de makers de gekozen besturing vergeef. Ik ben er nu, anderhalf uur na het uitspelen, nog steeds van onder de indruk, zo bijzonder is de game! Ik ga trouwens de game nog eens spelen om te kijken of ik wat meer mensen in leven kan houden…

Ik had aan het begin van dit jaar een mooi overzicht met welke game ik ongeveer wanneer zou gaan spelen. Maarten gooide echter roet in mijn eten door mijn 360 te lenen waardoor ik Bioshock 2 niet kan spelen. Nu is dit niet heel erg want ik heb genoeg op de PS3 te spelen dacht ik. Dit bleek niet helemaal het geval te zijn want het fantastische Dante’s Inferno is helaas wat aan de korte kant en Heavy Rain verscheen vandaag pas officieel in de winkels. Ik heb toen Uncharted 2 nog maar een keer uitgespeeld (toch best een goeie game) en de demo van Darksiders gedownload (valt tegen, teveel Zelda). Gelukkig kon ik Borderlands lenen van Hemmo die op vakantie is nu.

Borderlands valt in hetzelfde genre als Fallout; een post-apocalyptische first person RPG. Daar waar Fallout echter een turn-based VATS systeem heeft kent Borderlands enkel FPS-controls. In het begin was dit best lastig voor me, ik ben niet zo goed met shooters. Ook de enorme vrijheid en het grote aantal wapens/armor is best overweldigend! Na een tijd aanklooien had ik echter alles wel door en was het tijd voor de missies.

In Borderlands loopt een flinterdun ‘hoofdverhaal’ waarin je op zoek gaat naar de Vault, een plek met veel rijkdom ofzo, maar je bent vooral bezig om gewoon naar bepaalde locaties te gaan om daar iets of iemand om te leggen. Wat dat betreft is Fallout stukken enerverender en boeiender, maar Borderlands is daardoor niet slecht. In tegendeel, doordat je geen aandacht hoeft te geven aan het verhaal kun je puur focussen op de opdrachten die je krijgt. Dit werkt enorm verslavend, want je denkt steeds ‘oh ik kan nog wel even daarheen om dit en dit te doen’ en voor je het weet ben je uren verder. Letterlijk.

De game is ook in co-op te spelen, maar dat is niet helemaal handig omdat jouw personage steeds sterker wordt. Ik was op een gegeven moment bijvoorbeeld level 15 en Maarten begon toen net. De makkelijkste missie die te spelen was, was een level 14 missie en Maarten stierf ook veel te vaak toen. Kan hij niets aan doen, is eigenlijk gewoon een designfout. Je kunt er wel voor kiezen om Maarten de missies te laten kiezen, maar dan zit je weer met een level 15 personage dat level 1 missies kan gaan zitten doen. Ook niet ideaal. Doe me dan toch maar Left 4 Dead of Resident Evil 5 voor co-op! (over Rainbow Six ga ik niet beginnen…)

Op dit moment heb ik Heavy Rain binnen gekregen en daar ben ik druk mee bezig (awesome, later meer uiteraard) maar Borderlands ga ik ook zeker verder spelen nog! Ik koop de game zelf ook nog als hij ergens voor 15 euro ofzo te koop is en dan kan ik de game als tussendoortje spelen wanneer ik wil. Dat is ook een voordeel van een afwezig verhaal, je kunt verder gaan zonder dat je hoeft te onthouden waar je ook weer gebleven was. Er is ook nog super veel te doen, dus waarschijnlijk is Borderlands de rest van het jaar mijn tussendoortje!

Ik dacht dat 2010 het jaar van de PlayStation 3 zou worden dankzij titels als Final Fantasy XIII, God of War en Heavy Rain. Of misschien wel het jaar van de Wii dankzij Super Mario Galaxy 2 en Metroid Other M. Maar nee, 2010 is toch echt weer het jaar van de Xbox 360! Never underestimate the power of Microsoft…

Allereerst de multiplatformtitel Dead Rising 2. Op 3 september ligt deze game in de winkels en kunnen we weer massaal zombies afslachten. Hoewel de game op zowel PS3 als 360 uitkomt is de 360 de betere keus omdat je daar ook een exclusief hoofdstuk krijgt wat het verhaal tussen de delen 1 en 2 vertelt. Ik heb de game in ieder geval alvast besteld bij TheHut omdat hij daar maar een euro of 30 kost! Een andere multiplatformtitel, Lost Planet 2, krijgt voor de 360 exclusieve personages als Marcus uit Gears of War en Wesker uit Resident Evil 5. Deze titel doet me echter niets en laat ik aan me voorbij gaan.

De kracht van een console zit ‘m natuurlijk in de exclusives, hoe goed de multiplatform titels ook zijn. Zoals in de eerste alinea al gezegd hebben zowel de Wii als de PS3 een veelbelovend jaar, maar ik ben op dit moment ook echt hyped over de toekomstige 360 titels! Mijn Game of The Year zou zomaar eens Crackdown 2 kunnen worden. Het eerste deel was zo ongelofelijk leuk en deel 2 krijgt zoveel meer content dat het niet fout kan gaan bijna. De graphics zijn verbeterd, er zijn meer verschillende soorten vijanden, wapens, voertuigen (helikopter!) en agents. Bovendien is de multiplayer uitgebreid van twee naar vier spelers tegelijkertijd! Meer van alles dus! Ik kan niet wachten tot het juni is, dan komt Crackdown 2 uit!

Een andere veelbelovende game is Alan Wake. Alan Wake is een soort psychologische horror thriller waarbij je een schrijver speelt die nare dingen beleeft. Ik denk dat de game het best te omschrijven is als een combinatie tussen Silent Hill en Resident Evil 4, met een The Shining dressing. De trailers vond ik er erg gaaf uitzien maar wat me uiteindelijk over de streep heeft getrokken is de special edition die van de game verschijnt! Naast de game krijg je de soundtrack, gratis DLC, making of DVD en een boek. Ja. Een echt boek. Hoe tof is dat! Alan Wake verschijnt in mei in de winkels.

De derde exclusive waarin ik geïnteresseerd ben is Splinter Cell: Conviction. De reboot van de succesvolle Ubisoft franchise heeft minder ’sluipen-in-het-donker’ wat ik zo saai vond in de eerdere delen, en meer kei harde actie. Bovendien zit in Splinter Cell en supervette co-op mode die helemaal los staan van het main verhaal. Je krijgt in april dus eigenlijk twee games voor de prijs van één!

De laatste exclusive waarmee de 360 mijn voorliefde voor de console rechtvaardigt is Fable 3. Fable 3 is alweer het derde deel (joh) in de game-reeks van geestelijk vader Molyneux. Net als elk deel wil Molyneux onwijs vernieuwen en belooft hij allerlei toffe features. In het verleden werden die niet altijd waargemaakt, maar ik vond de Fable games altijd erg leuk om te spelen. Het derde deel zal dit ongetwijfeld ook weer zijn. Nieuwe features in dit deel zijn onder andere geen normaal experience-systeem en healthbar zoals in andere RPG’s en het gebruik van de nieuwe Natal controller. Ik blijf wat skeptisch omtrent Natal, maar als er één game is waarbij het goed gebruikt gaat worden is het Fable 3. Zo tegen de Kerst zal Fable 3 te koop zijn.

Oh, en dan is er nog Halo Reach. Halo Failo, dus waarschijnlijk ga ik niet eens de voor mei aangekondigde beta spelen, maar ik moet wel bekennen dat het de mooiste en meest veelbelovende Halo tot nu toe is… Zo. 2010. Het jaar van de Xbox 360 dus!

Dante’s Inferno is één van de meest besproken games van dit jaar, en dat terwijl we er pas twee maanden op hebben zitten. Er zijn twee grote punten van kritiek waardoor de game door veel mensen van te voren al afgeschreven is. Vandaag ga ik die twee kritieken bespreken en uitleggen waarom Dante’s Inferno toch gewoon een gave game is!

Dante’s Inferno verkracht het gedicht de Divine Comedy!
Dante’s Inferno is losjes gebaseerd op het eerste deel van het gedicht The Divine Comedy van Dante Alighieri. Het vertelt het verhaal van Dante die thuis komt van de kruistochten om te zien dat zijn vrouw vermoord is en meegenomen wordt naar de hel door Lucifer. Natuurlijk pikt Dante dit niet en gaat hij hun achterna. Onderweg kom je langs alle delen van de hel zoals bijvoorbeeld het deel waar alle heidenen zitten (inclusief moordlustige ongedoopte babies) of waar alle zelfmoordenaars zitten (een donker bos waar je zelf ook regelmatig naar je eigen keel grijpt). Deze setting is natuurlijk perfect voor een game en Visceral Games heeft het allemaal best aardig over gezet. Uiteraard zijn er dingen overdreven en klopt het niet altijd met het gedicht zelf, maar de basis zit goed in elkaar.

Wat dat betreft is het net als elke game die gebaseerd is op een boek of film, of elke film die gebaseerd is op een game of boek; je kunt het niet 100% goed overzetten en trouw blijven. Er moeten dingen geschrapt en toegevoegd worden omdat het nou eenmaal een ander medium is. The Divine Comedy is in ieder geval een mooie bron van inspiratie en in de game komen de verschillende lagen genoeg aan bod de algemene strekking te begrijpen. Er is overigens ook een special edition van Dante’s Inferno waar je het gedicht bij geleverd krijgt op de bonus disc. Op deze manier krijgt de gamende generatie toch wat klassieke literatuur mee! Als je de game doorgespeeld hebt, en je heb wat gelezen over het gedicht op bijvoorbeeld Wikipedia, dan lijkt het erop dat er nog meer delen aan zitten te komen. Een prima idee al zeg ik het zelf!

Dante’s Inferno is niets meer dan een simpele God of War kloon die niets toevoegt!
Laten we voorop stellen dat het klopt dat Dante’s Inferno een kloon is van God of War is en God of War de betere game is. In Dante’s Inferno werkt het combat-systeem bijvoorbeeld vrijwel exact hetzelfde, inclusief de combo-aanvallen. Ook het gebruiken van magic en de mogelijkheden om je moves te upgraden zijn vrijwel identiek. Daarnaast is het een game met veel geweld, bloed en blote tieten. Als je niet verder kijkt dan dit dan kan ik me voorstellen dat je het idee hebt dat Dante’s Inferno niet de moeite waard is, zeker niet omdat over vier weken God of War III in de winkels ligt. Dante’s Inferno heeft echter een aantal zaken die de game een mooi eigen karakter geven. Natuurlijk is de setting anders zoals hierboven al besproken is; de negen cirkels van de hel zijn allemaal afwisselend genoeg en hebben allemaal een eigen verhaal. In elke cirkel zitten ook een aantal verdoemde personages die in de hel zitten omdat ze gezondigd hebben. Deze personen kun je uit hun lijden verlossen door ze of te straffen of te verlossen.

Voor beide keuzes krijg je aparte ervaringspunten zodat je een ‘goede’ of ’slechte’ kant kan opgaan. Verhaalsgewijs maakt het niet veel uit wat je kiest, maar er zijn wat andere aanvallen te verkrijgen op elk pad. Het grootste verschil dat dit keuze-systeem eigenlijk met zich meebrengt is een ander gevoel waarmee je de game speelt. In God of War is de hoofdpersoon Kratos vooral woedend op alles en iedereen. Alles moet kapot en iedereen moet dood. In Dante’s Inferno is dit compleet anders. Dante is wanhopig op zoek naar zijn geliefde en put uit die wanhoop zijn krachten. Als je dan verdoemden verlost uit hun lijden kan dat een extra goed gevoel geven. Je gunt hun de pijn die jij ondervindt omdat je jouw geliefde mist. Het is een klein verschil op papier, maar hierdoor voelen beide games wel compleet anders aan. Dit komt Dante’s Inferno alleen maar ten goede omdat het nu gewoon een eigen karakter heeft.

Zo. Beide argumenten tégen zijn besproken. In the end blijft God of War wel de betere game, maar Dante’s Inferno heeft genoeg bestaansrecht en is zelfs zeer de moeite waard als je het mij vraagt. Ik was geboeid door het verhaal, het speelt heerlijk vertrouwd en de presentatie is fantastisch. De game loopt onwijs vloeiend en er zijn nagenoeg geen laadtijden. Geef Dante een kans, al is het maar over een half jaar als de game in de budgetbakken ligt…

Vorig jaar rond deze tijd speelde ik Dead Space op de Xbox 360. Deze survival-horror-shooter kwam van een voor mij onbekende developer maar was goedkoop en kreeg hoge cijfers. Genoeg reden om de game te spelen dus aangezien ik wel weer zin had in een spannende game. Tijdens het spelen werd me al snel duidelijk dat Dead Space echt een knaller van formaat was en dat EA er goed aan gedaan had om Visceral deze game te laten maken. Bijna alles in de game klopte, van het verhaal tot de gameplay en ik was meteen fan!

Nu heb ik gisteren Dead Space Extraction op de Wii uitgespeeld en deze game is een prequel op Dead Space zelf; je ziet onder andere hoe de Ishimura overlopen wordt door aliens en waarom sommige zaken in Dead Space zijn zoals ze zijn. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het defense canon dat in Dead Space weer aangezet moet worden, deze zet je in Extraction zelf uit. Vele verhaal-elementen komen terug en dat maakt van deze tweeluik een perfect duo. Ook zie je bekende personen als Nicole terug in de game en kom je op talloze herkenbare locaties. Al deze details maken van Extraction een geweldige ervaring als je de eerste game ook gespeeld hebt. Mocht dit niet het geval zijn, dan zal er logischerwijs geen herkenning zijn, maar gelukkig is de game ook sterk zonder dat je de referenties snapt.

Toen Extraction aangekondigd werd voor de Wii waren er een hoop mensen teleurgesteld omdat het een railshooter is. Dit betekent dat je niet vrij kan rondlopen, maar enkel hoeft te richten en te schieten (vergelijkbaar met de arcadekasten). In Extraction is dit echter totaaaal niet vervelend omdat op deze manier de snelheid en spanning goed in de game gehouden kunnen worden. Constant heb je het gevoel dat er iets gaat gebeuren, het is een achtbaan van spannende gebeurtenissen. Daarnaast heeft het railshooten een grafisch voordeel: de Wii is grafisch niet de meest krachtige console en dankzij het feit dat het een railshooter is kan er meer rekenkracht gebruikt worden voor de presentatie. Deze is dan ook perfect en Extraction is één van de mooiste Wii-games out there. Het blijft alleen wel een gemis dat de game niet in HD is en het is bovendien stom dat de Wii geen fatsoenlijk surround geluid heeft. Maar goed, het is niet storend maar gewoon jammer omdat je weet dat het beter kan.

Iets dat ik wel een minpuntje vind is de lengte van de game. Ik was met een uur of zes door het hele verhaal heen… Na afloop kun je wel beginnen aan een Challenge Mode of de Story Mode spelen in een hogere moeilijkheidsgraad, maar dat soort zaken boeit mij nooit echt. Nu roep ik altijd ‘liever een kortere gave game dan eentje die onnodig gerekt is’ maar zes uur vind ik dan weer net even te kort om eerlijk te zijn. Tien uur is wat mij betreft een prima ondergrens als je een game voor het eerst speelt. Als goedmakertje unlock je wel een zestal bewegende comics om te bekijken die het verhaal nog meer uitdiepen. Dit verhaal is overigens echt heel goed uitgewerkt en belooft veel goeds voor Dead Space 2 die in 2011 moet uitkomen. Visceral en EA hebben een mooie grote wereld neergezet die ze flink kunnen uitbreiden met games en cartoons. Mits er verstandig gebruik van gemaakt wordt kan dit een fantastische franchise worden in dezelfde categorie als Resident Evil dat is.

Iedereen die Dead Space heeft gespeeld zou deze game moeten spelen, net als iedereen met een Wii. Zet je over het sub-HD uiterlijk heen. Negeer je Wii-vooroordelen. Ga Dead Space Extraction spelen. Het is één van de beste games die je voor de Wii kunt spelen en laat zien dat de Wii meer is dan Mario en wat zwieren en zwaaien. Pure klasse!

Twinkle twinkle little star…

Als jouw personage (in de game heeft hij geen naam) Blob eenmaal gevonden heeft blijkt dat hij gek is op snoepjes en gelukkig heb jij een oneindig aantal snoepjes. Bovendien blijkt dat Blob in verschillende voorwerpen kan veranderen bij het eten van verschillende snoepjes; denk hierbij aan een ladder, trampoline, bowlingbal of een parachute. Natuurlijk is dit hartstikke handig want nu kun je voorbij alle obstakels in de levels! De bedoeling van de game is om uiteindelijk alle zwarte blob-monsters te verslaan. Dit doe je door je door 40 levels (en eventueel 40 bonus levels) te worstelen waar na elke 10 levels zich een eindbaas bevindt. De gameplay is een combinatie van platform en puzzel. Het platformgedeelte omvat het lopen, springen en klimmen en het puzzelgedeelte omvat allerlei obstakels die je met Blob moet zien te omzeilen. Snelheid speelt overigens geen rol in de game, en mocht je doodgaan dan start je weer op het punt waar je doodging, zonder dat het je levens kost. Je hebt dus nergens stress of iets dergelijks, het is een game die je speelt om tot rust te komen.

Tot zover niets nieuws, helemaal niet omdat het een remake van een NES-game is. De afwerking van deze game is echter heel bijzonder! Allereerst is er het uiterlijk dat opvalt. A Boy and his Blob ziet er uit als een tekenfilm die je zelf speelt: prachtige omgevingen, vloeiende animaties en een sfeer waar je U tegen zegt. Volgens de makers zijn ze geïnspireerd door Miyazaki (onder andere bekend van Spirited Away) en dat merk je wel. A Boy and his Blob is een speelbaar sprookje. Mooi is het ook dat je Blob een knuffel kunt geven om de vriendschap tussen beiden kunt onderstrepen. Dit heeft geen gameplay-voorbeelden, maar is gewoon heel schattig! De liefde straalt er vanaf. Zelfs die-hard shooter-fans zouden er van smelten…

Om bovenstaande redenen kocht ik de game ook. Lekker rustige gameplay die platformen met puzzelen combineert en een super sfeertje. De hele eerste wereld blijf je ook verbaasd over hoe mooi de game wel niet is. Ook krijg je in elk level steeds nieuwe snoepjes waarmee je Blob kunt laten transformeren en speel je met plezier alle levels door. Het eindscherm van wereld 1, daar waar je langsloopt op weg naar wereld 2, is één van de mooiste screens die ik tot nog toe op de Wii heb gezien (dit scherm is terug te zoeken bij ‘laatste foto’)! In wereld 2 is alles een stapje grootser: de levels zijn groter, er zijn meer vijanden, verschillende routes en je hebt meer keus in Blob-transformaties. Helaas had ik tegen het eind van wereld 2 alles wel zo’n beetje gezien naar mijn idee, dit omdat de game nergens stressvol is en er nooit echt nieuwe gameplay komt, ondanks de vele mogelijkheden. Het knuffelen doe je bijvoorbeeld ook maximaal twee keer omdat het niets toevoegt en het zoeken naar de verborgen items wordt saai. De magie verdwijnt dus nog voordat je op de helft van de gewone levels bent…

Toch zal ik waarschijnlijk wel de game uit gaan spelen, maar in plaats van dat ik vijf levels achter elkaar speel hou ik het op één of twee. Op die manier kom je er ook wel. De game is ook niet slecht, maar gewoon niet zo enerverend. Als je hiermee rekening houdt, en je kunt de game ergens goedkoop vinden, dan is het wel de moeite waard. Je steunt dan een uitgever, die niet Nintendo zelf is, door een bijzondere game te kopen en spelen. Het is een gedurfde zet om een dergelijke game uit te brengen op een platform dat gedomineerd wordt door Wii Sports, Wii Fit en Mario. Voor mijn adrenaline fix speel ik deze game gewoon afwisselend met Dead Space Extraction, maar over die game later meer. Al kan ik nu al wel zeggen dat het een must-have is!