Roy-O-Rama

Videogames… en meer!

Archive for the ‘Games’ Category

23 jaar verder, wat een verschil

Posted by Roy On April - 11 - 2020

Als je semi verplicht thuis moet blijven, moet je daarmee om leren gaan. Nu ben ik sowieso wel een beetje een huismus, maar zelfs ik heb af en toe toch een beetje een naar gevoel over de situatie. Mijn super vriendelijke postbode zet m’n pakketjes voor de deur en maakt zich snel uit de voeten, mijn oma eet niet meer wekelijks bij mijn ouders, en ik werk al vier weken thuis zonder ook maar een kilometer te rijden. Het zijn bijzondere tijden en dat zal niemand ontkennen.

Buiten het werk dat ik doordeweeks gewoon verzet ben ik uiteraard ook bezig met mijn gewone hobbies. Denk aan bijvoorbeeld Netflix en videogames, maar mijn verhuizing slokt regelmatig veel tijd op. Ik heb al een indeling gemaakt voor alle kamers (in Paint natuurlijk) en de indeling voor de verhuiscontainers is ook klaar. Dat is wel een voordeel als je ruim een half jaar vooraf weet dat je gaat verhuizen! Hopelijk gaat alles wel volgens plan en gooit het Corona-virus geen roet in het eten. Ik zit niet echt te wachten op een vertraging en wil gewoon per november in mijn nieuwe huisje wonen. Buiten de wens dat iedereen gezond blijft is dat mijn grootste wens op dit moment. De meeste andere zaken zijn bijzaken.
brabantwonen-orthen-links-stedenbouwkundig-plan-2
Een van de bijzaken is de volgende generatie spelcomputers: de PlayStation 5 en de Xbox Series X. Van beide weten we nog niet wanneer ze precies in de winkels liggen en hoeveel ze gaan kosten. Stiekem mogen ze van mij zo laat mogelijk uitkomen, ná de verhuizing minimaal. Het is een beetje zonde om een nieuwe console te kopen als je daar geen tijd voor hebt. Sowieso is het misschien verstandig om te wachten tot m’n verjaardag in maart. Dan ben ik zeker goed gesetteld en weten we een beetje hoe ze beiden presteren qua bouwkwaliteit.

Mijn backlog is groot genoeg om een vertraging op te vangen. Zo heb ik pas recent Assassin’s Creed Odyssey gespeeld, een game die inmiddels anderhalf jaar oud is. De game vertelt het verhaal van Kassandra, een Spartaanse vrouw die als klein kind van een berg gegooid wordt. Ze vecht zich terug naar Sparta om de verantwoordelijken aan te pakken. Dit alles in een reis door Griekenland en alle bijbehorende eilanden. Je komt langs bekende gebouwen en ontmoet historische figuren als Socrates. Zelfs enkele mythische wezens kruisen je pad, en vervolgens je zwaard. Het is een prachtige game en het heeft me zo’n 80 uur gekost om het grootste deel van de game te spelen. Naast de main quest zijn er talloze boeiende sidequests om je bezig te houden.
EU1o1hkWoAEEEOZ
Ik ben niet direct na de main quest verder gegaan met de DLC uitbreidingen omdat ik inmiddels Final Fantasy VII remake binnen had gekregen. Deze game staat al 15 jaar op mijn wish-list en is een remake van een van de meest bijzondere games ooit. Omdat dit nogal een last is om te dragen, én omdat AC Odessey zo’n machtig avontuur is, heb ik een week lang geen game gespeeld. Beide games verdienden de volle aandacht. De één een waardige afsluiting en de ander een moment van bezinning.

Vandaag speelde ik de eerste twee hoofdstukken van FFVII en van het horen van de eerste klanken van de main theme tot de ontmoetingen met Aerith, Tifa en de rest… Het zorgt voor kippenvel en wekt een gevoel van nostalgie op. Terug naar een tijd dat er nog geen enkele last op mijn schouders lag. Ik was middelbare scholier en doorliep fluitend alle toetsen. Een beetje verlegen flirten met meisjes, in het weekend voetballen en in de avond Final Fantasy VII spelen. Het waren mooie tijden waarbij alles nog in het vooruitzicht lag. Inmiddels ben ik volwassen, heb een leuke fulltime baan, maar onbezorgd ben ik niet meer. Het is daarom extra bijzonder om weer Final Fantasy VII te spelen.

Vooraf was ik wat ‘bang’ om te beginnen. Kan de game wel aan de verwachtingen voldoen? Hoe lang moeten we wachten op de andere delen? Kloppen de berichten op internet die klagen over veranderingen in het verhaal? Ik heb geen idee. Wat ik wel weet is dat ik de eerste uren heb genoten. Van de graphics. Van de muziek. Van de battles. Van de personages. Het is een moderne invulling van een zeer oud vertrouwd iets.
EVT-GloWkAElZIs
Final Fantasy VII remake is voor mij daarom eigenlijk de perfecte game tijdens deze Corona-crisis. Het zorgt ervoor dat we met liefde terug kunnen kijken naar een tijd die nooit meer terug gaat komen, maar laat zien dat de toekomst nog altijd prachtige dingen kan opleveren.

150!

Posted by Roy On January - 12 - 2020

Zeven jaar geleden registreerde ik me op de website Howlongtobeat.com om mijn backlog te tackelen en het heeft me ontzettend geholpen met de focus en volgorde van het spelen van games. Hiervoor bleef ik maar games kopen zonder dat ik de tijd had om ze te spelen. Dit is niet alleen zonde van het geld, maar teveel keuze demotiveert je om iets te gaan doen. Velen zullen het wel herkennen van Netflix waar je zoveel keus hebt dat je soms langer aan het zoeken bent dan dat je daadwerkelijk een serie kijkt…

Howlongtobeat werkt voor mij omdat het toont hoe lang ik waarschijnlijk over een game ga doen. Iedereen die een game uitspeelt vult in hoe lang ze er over hebben gedaan en daar rolt een gemiddelde uit. Hierdoor kan ik kiezen welke game ik wanneer speel. Een lange rpg begin ik niet vlak voor de feestdagen als ik elke vrije dag volgeboekt heb met sociale ‘verplichtingen’. Nee, in die periode speel ik simpelere games die je even tussendoor kunt doen. Denk daarbij aan platformgames bijvoorbeeld.
Captain Spirit
Gisteren kon ik mijn 150e game toevoegen aan de completed lijst en dit was voor mij een momentje van bezinning. Ronde getallen doen dat soort dingen met mensen, of je nou 10 jaar wordt, je 100e wedstrijd in oranje speelt, of je 150e game uitspeelt. Het voelt bijzonder en geeft je motivatie om door te gaan. Mijn 150e game was The Adventures of Captain Spirit, een interactief verhaal dat als opstapje naar Life is Strange 2 dient.

Dat ik Howlongtobeat succesvol noem betekent overigens niet dat ik ergens de afgelopen zeven jaar een lege backlog had. Ik heb altijd wel een kleine ‘voorraad’ van games door sales tijdens Black Friday, of een abonnementenservice als Gamepass van Xbox. Zeker Gamepass heeft mijn backlog de afgelopen tijd met 10 games doen stijgen (een verdubbeling). Inmiddels zijn er drie games van weggestreept (eerder speelde ik al het fantastische Ori and the Blind Forest uit en genoot ik van Fallout-kloon The Outer Worlds).

Voor de eerste twee maanden van 2020 staat het verder wegspelen van Gamepass-titels op de planning om vanaf maart wat nieuwe games te spelen op de PlayStation 4. We krijgen dan in drie achtereenvolgende maanden Final Fantasy VII Remake, Cyberpunk en The Last of Us 2! Hopelijk kunnen die games hun hoge verwachtingen waarmaken. Omdat eind 2020 de nieuwe generatie consoles gaat verschijnen in de vorm van PlayStation 5 en Xbox Series X is het de bedoeling dat ik alle PlayStation 4 en Xbox One games dit jaar wegwerk. Dan kunnen die naar de berging zodat mijn tv-meubel niet helemaal vol komt te staan.
FFVII Remake
Nintendo lijkt vooralsnog een beetje een tussenjaar te hebben wat redelijk goed uitkomt. Wel heb ik daar nog Dragon Quest XI voor liggen en komt de remaster van de eerste Xenoblade uit. Nintendo’s hybrid hoeft dus zeker niet te vrezen voor een gebrek aan aandacht in 2020. Wanneer ik ze ga spelen hangt af van het release-schema vanaf juni en dat krijgen we te horen op de aankomende E3. Dit jaar neem ik er weer lekker een week voor vrij zodat ik alles live kan volgen. Dat heb ik in 2019 wel gemist namelijk al zal ik een vakantie in New York altijd boven de E3 verkiezen.

Ik bedenk me trouwens dat ik nog niets over VR heb geschreven en dat ik moet ik eigenlijk wel echt gaan doen nog. Herinner me eraan als ik hier tijdens carnaval 2020 nog niets over heb gemeld! Voor nu ga ik aan de slag met game 151. Ciao!

Ports, remasters en remakes

Posted by Roy On October - 6 - 2019

In plaats van alleen maar nieuwe games maken developers ook vaak dezelfde game nog een keer. De een vindt het een goedkope manier om nog een keer geld te verdienen aan hetzelfde product terwijl de ander het een godsgeschenk vindt. Uiteindelijk ligt de waarheid natuurlijk in het midden en moet je het beoordelen per geval. Zo. Dat was de wijze boodschap van deze blog. Bedankt voor je tijd en nog veel game plezier!



Ja, natuurlijk ga ik nog een paar voorbeelden geven! Deze maand speelde ik bijvoorbeeld de remake van The Legend of Zelda: Link’s Awakening uit op Nintendo Switch. Dit is een remake van een oude GameBoy (Color) game en mijns inziens het beste voorbeeld van hoe je een remake maakt. Link’s Awakening is voor mij de leukste (en daarmee beste?) top down Zelda-game en ik was daarom direct enthousiast toen de remake werd aangekondigd. Het is alweer 25 jaar geleden dat ik die game speelde en het werd daarom weer tijd voor een nieuwe sessie.

De nieuwe grafische stijl past perfect bij de game en er werden nieuwe quality of life toevoegingen beloofd. Zo hoef je niet meer te wisselen van item als je zware voorwerpen moet optillen (power bracelet accessoire) of wil rennen (Pegasus boots accessoire). Deze zitten nu onder een knop geprogrammeerd en daarmee zit er meer flow in de game. Bovendien kun je nu locaties op de plattegrond markeren, vergelijkbaar met Breath of the Wild, als je ergens later terug wil komen. Super handig als je een piece of heart ontdekt waarvoor je de hookshot nodig hebt als je deze nog moet verdienen.


De muziek heeft een prachtige upgrade gekregen en de toch al goede muziek klinkt nu nog beter. Er gaat een verhaal op internet rond over hoe één van de muzikanten van de remake vroeger al de muziek uit Link’s Awakening speelde op haar blokfluit terwijl haar moeder vond dat ze meer tijd moest besteden aan huiswerk. Leuke anekdote over het volgen van je droom natuurlijk. Eén van de nieuwe features die ik niet gebruikt heb is trouwens de dungeon designer. Je kunt dit zien als een mini Zelda Maker zoals we ook Mario Maker hebben maar dan veel minder uitgebreid. Je kunt hier wat verschillende kamers uit bestaande dungeons aan elkaar linken en vervolgens spelen. Dat is niet aan mij besteed.

Volgend jaar komt er nog een grote remake uit. De langverwachte Final Fantasy VII Remake. De vooruitzichten zijn vooralsnog positief en de remake van Link’s Awakening heeft me nog meer vertrouwen gegeven dat remakes het origineel kunnen overtreffen. Zolang de makers het maar met een duidelijke visie doen, en er passie in stoppen.

Qua remasters is het vaak erg wisselend wat men uitpoept. Zo zijn veel remasters niet meer dan dezelfde game met een hogere resolutie of betere framerate. Als je dan een remaster uitbrengt van een PS3-game op de PS4 ben ik niet echt onder de indruk. Ook de remaster van Grandia die ik afgelopen zomer speelde op mijn Nintendo Switch was als remaster een beetje onder verwachting. Natuurlijk was de resolutie wat hoger en was er een filter toegepast op de character sprites in de game, maar er zijn behoorlijk wat scenes waarbij die filters ineens uitgeschakeld waren. Dat is natuurlijk wat goedkoop.

De game zelf was gelukkig enorm goed, en voor mij de eerste keer dat ik ‘m kon spelen aangezien ik in 2000 geen PlayStation had. Hoofdpersoon Justin is een geboren avonturier en trekt er al snel met zijn beste vriendin op uit om een land uit een legende te ontdekken. Langs talloze gevarieerde locaties en met een enorm kleurrijke cast doorloop je de game. Ik heb er echt de hele tijd van genoten en kan iedereen die van jrpg’s houdt de game aanraden. Grandia II zat trouwens in dezelfde remaster, maar die heb ik nog niet gespeeld. Die staat voor volgend jaar ergens gepland.

Ports zijn een heel ander verhaal en vaak geen enkel probleem. Zo heb je bijvoorbeeld Red Dead Redemption II, een gigantische blockbuster die binnenkort geport wordt naar pc nadat PS4 en XBO gamers al een jaar kunnen genieten van de cowboys. Er zijn ook ports van games die al jaren oud zijn maar voor het eerst naar een nieuw platform komen, zoals Skyrim. Hier beginnen sommige gamers al wat sneller te mopperen over een gebrek aan originaliteit enzo. Desalniettemin heb ik ervan genoten zoals je hebt kunnen lezen.

Er zijn overigens ports van games die nog veeeeel ouder zijn. Kijk maar naar de Mana Collection. Hierin zitten drie games die eerder verschenen voor GameBoy en Super Nintendo. Drie games die zo’n 25 jaar geleden uitkwamen en door velen al gespeeld zijn via emulatie. De Mana Collection verandert helemaal niets aan de originele games. Het zijn regelrechte rom-dumps. Kritiek is hier al een stuk begrijpelijker als je dit nu voor 40 euro op de markt zet. Het is echter wel de eerste keer dat Trials of Mana in het Westen uitgebracht werd nadat het origineel nooit vertaald werd. Ja, en dan heb je in mijn ogen dus wel een product dat de aanschaf waard is.

De beste ports zijn echter die zoals Dragon Quest XI S voor Nintendo Switch. Vorig jaar verscheen het fantastische DQXI al voor PlayStation 4 en dit jaar voor Nintendo Switch. In dat jaar hebben de makers onder andere een volledige 2D mode toegevoegd, alsmede een orkestrale soundtrack en verschillende QOL upgrades. Dit is met recht de definitive edition. Ik ga dit dus nog een keer spelen terwijl ik dat normaliter niet zomaar doe, zeker niet binnen een jaar.

Genoeg remakes, remasters en ports dus die de moeite waard zijn. Wat mij betreft komen er bovendien nog veel meer! Ik zou namelijk graag nog eens wat GameCube games spelen die ik niet (uit)gespeeld heb door allerlei verschillende redenen. Denk aan Eternal Darkness en Paper Mario: The Thousand Year Door. Beide games mogen zo geport worden naar Nintendo Switch, al is een remaster met hogere resolutie ook zeker gewild. Nummer één op de lijst met most wanted remasters is echter Chrono Cross. Dit vervolg op mijn favoriete game aller tijden is nooit in Europa uitgebracht. Natuurlijk is het te spelen via emulatie maar ik zou ‘m graag kopen en op moderne hardware spelen. De soundtrack is in ieder geval veelbelovend. Dus ja. Doe mij die maar.

RPG Zomer 2019

Posted by Roy On August - 4 - 2019

Skyrim kreeg eerder al een hele blog voor zichzelf en ik zal er niet verder op ingaang. Weet alleen dat het een fantastische game is. Ook nu nog, acht jaar na de originele release. Haal ‘m voor Nintendo Switch als je de game nog niet gespeeld hebt!

Skyrim is niet de enige rpg die ik deze zomer zal spelen aangezien eind deze maand de Collection of Mana zal verschijnen. De collectie omvat Mystic Quest, Secret of Mana en Trials of Mana. De eerste hiervan is een port van een GameBoy-game terwijl de andere twee geport worden vanaf de Super Nintendo. Mystic Quest was (is?) één van mijn favoriete games op GameBoy en ondanks dat het een vrij simpele korte game is heb ik echt weer zin om het te spelen. En dat ga ik het laatste weekend van augustus dus ook doen.

Secret en Trials zijn wat later aan de beurt aangezien eind augustus tevens Astral Chain verschijnt. Weliswaar geen rpg, maar opzeker een potentiële topper voor Switch! Secret of Mana is overigens een game die al heeeeeeel lang op mijn lijstje staat om te spelen. Vergelijkbaar met Final Fantasy VI die ik pas voor het eerst speelde op de SNES Mini. Talloze emulators in het verleden hebben de rom opgestart, ZSNES op mijn Pentium 100, SNES 9X op mijn PSP, RetroArch op mijn Shield tv… Elke keer kwam ik tot de conclusie ‘yup, dit werkt, binnenkort maar eens gaan spelen’ en nooit kwam het ervan.

Dit keer heb ik me voorgenomen om er wel echt aan te beginnen, het is de eerste keer dat ik ‘m origineel op een handheld kan spelen. Dat is wel genieten natuurlijk. Voor Trials of Mana geldt ongeveer hetzelfde, alleen was dat altijd een fanvertaling omdat de game nooit officieel in het Westen verscheen. Top dat dit dus eindelijk gebeurt! Square overdrijft trouwens direct door van Trials ook direct een volwaardige 3D remake aan te kondigen voor 2020. Of ik die ga spelen volgend jaar zien we dan wel weer.

Nu we het toch over 2020 hebben, dat jaar zit BOMVOL rpg’s die ik wil spelen. Een kort lijstje (want ik hou van lijstjes):
> Final Fantasy VII Remake
> Cyberpunk 2077
> Tales of Arise
> Genshin Impact
> Grandia I + II HD
> Trials of Mana
> Xenoblade Chronicles X2

Okay, die laatste verzin ik ter plekke maar de rest wordt awesome. FFVII komt zelfs in maart al! Nu is maart altijd een fantastische maand en dat wordt nu nog beter. Na jaren en jaren wachten gaan we eindelijk in moderne graphics terug naar Midgar. Hoewel er van alles fout kan gaan heb ik er inmiddels wel weer vertrouwen in dat Square dit niet verneukt.

Cyberpunk komt van de makers van The Witcher 3 en dat alleen al is het waard om een game te hypen. The Witcher 3 is één van dé games van de generatie en heeft alles wat ik van een open wereld rpg wens. Als Cyberpunk ook maar een beetje in de buurt komt ben ik tevreden. Tales of Arise lijkt na een heleboel matige Tales-games weer een deel te zijn met een volwaardig budget. Genshin Impact is een mix tussen Breath of the Wild en Tales, wat meer dan genoeg potentie biedt. De Grandia remasters zijn meer dan welkom, Grandia is namelijk nog een serie die ik al jaren wil beginnen.

Er staat dus meer dan genoeg op stapel voor 2020. 2019 duurt echter nog wel even en heeft naast de Mana collectie ook nog Dragon Quest XI S op Nintendo Switch. De RPG Herfst van 2019 wordt dus ook geweldig!

Skyrim

Posted by Roy On July - 29 - 2019

Enkele voorbeelden van all-time classics op het gebied van videogames zijn Chrono Trigger, Super Mario 64 en Tetris. Het maakt voor deze games weinig uit of je ze speelde toen ze voor het eerst in de winkels lagen, of dat je ze morgen voor het eerst speelt. Het blijven zeer goede games. Het wow-effect van een Mario 64 is door de 4K graphics van nu misschien wat minder, maar de strakke gameplay en enorme hoeveelheid fun die de game biedt zijn er nog steeds.

Nu ik de afgelopen weken Skyrim voor het eerst heb gespeeld denk ik dat die game ook wel in het rijtje klassiekers mag vallen. Bijna acht jaar na de release (het origineel verscheen op 11-11-11) zat ik gekluisterd aan de tv. Tientallen, zo niet honderden, skeletten, draugr, falmer, spinnen, mensen en natuurlijk draken heb ik afgeslacht met één doel: de wereld bevrijden van Alduin, een grote boze draak die de wereld bedreigt.
skyrim2
Sommige draken zijn overigens best behulpzaam, zoals deze Paarthurnax welke gevoiced wordt door Charles Martinet (de stem van Super Mario)

De wereld redden doe je natuurlijk niet in één dag en je gaat al helemaal niet zo snel mogelijk naar je einddoel. Nee, onderweg doe je allerlei grotere en kleinere klusjes voor de bevolking. Dit varieert van houtsblokken brengen naar de herberg tot het uitmoorden van een bandietenkamp, en van het terughalen van een verloren zwaard tot het omleggen van de keizer. Het mooie van alle missies is dat ze goed op elkaar lijken in te haken. Je hebt constant het gevoel dat je écht een verschil maakt met je keuzes.

Naast de main-quest zijn er verschillende andere grotere verhaallijnen die je kunt volgen waarbij de Dark Brotherhood (een duister gezelschap dat mensen vermoordt op commando van een lijk in een kist) één van de leukste is. De vampieren- en weerwolven zijn dan weer het minst boeiend, al eindigt die laatste wel met een mooi afscheid. Het mooie is echter dat ook de heel kleine missies, die je heel gemakkelijk kunt missen, óók waardevol kunnen zijn. Zo is er een missie die begint met het lezen van een boek dat in de bibliotheek te vinden is en je leidt naar een handig zwaard dat effectief is tegen de undead. De hele wereld van Skyrim zit vol met actie en dingen die je kunt doen. Gewoon een beetje rondlopen is enorm boeiend omdat je nooit weet wat je tegenkomt. De fast-travel opties zijn erg handig, maar lang niet altijd de ideale manier van transport.
skyrim1
Sommige dungeons zijn een beetje een dooie boel…

Keerzijde is wel dat je questlog overvol raakt en je soms door de bomen het bos niet meer ziet. Op een gegeven moment had ik verschillende missies die ik nog moest afronden terwijl ik telkens een nieuwe begon. Niet handig, en erg zonde want de rewards zijn vaak top! Quest management is daarmee net zo belangrijk als je persoonlijke ontwikkeling. Je skills moet je namelijk wel blijven verbeteren en ook hier blinkt Skyrim in uit. Wil je zwaardvechten? Dat kan, met één hand of met twee, kies maar. Kies je voor één hand, dan kun je met je andere hand magie gebruiken, of een schild dragen. En wat dacht je van pijl-en-boog? Geen probleem!

Zelf heb ik me gericht op twee soorten combat: sluipen met pijl-en-boog en als back-up one hand combat met magie. Zo waren op het einde mijn sneak, archery, one hand combat en destruction magic erg hoog. Zaken waar ik nauwelijks iets mee deed waren restoration magic, pick pocketing en smithing. Alles kan en alles mag. De game is helemaal te kneden zoals je zelf wenst. Sinds Fallout 3 en Fallout: New Vegas heb ik geen game met zoveel opties gespeeld volgens mij.

De omgevingen in Skyrim, van de kleine dorpjes tot de grote steden, en van de groene bossen tot de duistere dungeons, alles is prachtig ontworpen. Er is ontzettend veel variatie in de landschappen en dit zorgt ervoor dat de wereld echt leeft. Ik was vooral onder de indruk van de oude vervallen dungeons waar de dwergen vroeger leefden en de steden Solitude en Whiterun. Menig maal verbaasde ik me over de grootte van het geheel en het feit dat dit draait op een kleine Nintendo Switch.
skyrim3
Whiterun is één van de eerste grote steden die je bezoekt en laat direct zien hoe indrukwekkend de wereld van Skyrim kan zijn

Uiteindelijk had ik voor mijn gevoel alles wel zo’n beetje gezien toen ik 80 uur op de teller had staan. Ik was net begonnen aan de vampieren questline van Dawnguard (één van de uitbreidingen) en tja, vampieren, meh. Op naar het einde dus! Daar begon ik ietwat te enthousiast aan waardoor ik snel stierf. R.I.P. Toch maar de Dawnguard dlc op m’n gemak doorlopen en met het wapen dat ik op het eind kreeg baande ik me alsnog een weg richting het einde.

De laatste wereld zit erg goed in elkaar en betrekt een hoop geschiedenis van Skyrim bij de quest. Het laatste gevecht met Alduin was weer ietwat stroef (daar merkte je een beetje dat het een wat veroudere game is) al mag dat de pret niet drukken. Na wat conversaties kun je terug naar de gewone wereld en daar is iedereen blij dat het grote kwaad geweken is. Je krijgt echter geen eind-filmpje te zien en je questlog staat nog altijd vol met side-quests en andere taken. Dat was ietwat teleurstellend, zo kan ik het toch minder goed afsluiten. Dus Bethesda, zorg ervoor dat ik aan het einde van de main-quest in The Elder Scrolls VI straks wel ‘The End’ te zien krijg. Dan is het helemaal goed!

Completed games – een update

Posted by Roy On March - 10 - 2019

Eindelijk weer een blog, aangezien ik bijna jarig ben! Omdat mijn Nintendo Switch afgelopen week twee jaar is geworden (we vieren het altijd samen) start ik met wat Switch-games die ik de afgelopen maanden heb gespeeld. Sinds mijn vorige game-update, dat was de RPG-zomer blog van afgelopen zomer, heb ik drie Switch-games voltooid: Octopath Traveler (9), Cosmic Star Heroine (7) en de Champions’ Ballad dlc van Breath of the Wild (8). Aangezien Octopath als derde eindigde in 2018 kun je je voorstellen dat ik dat een toffe game vond. Cosmic Star Heroine is een simpele turnbased rpg die zijn inspiratie onder andere haalt uit Chrono Trigger. Natuurlijk kan die game niet tippen aan haar voorbeeld maar het is een prima game voor tussendoor. Met een weekendje ben je er doorheen en het is best vermakelijk.

De beste van de drie is echter The Champions’ Ballad, de uitbreiding voor The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Het is al even geleden dat ik BotW speelde en ik moest weer flink wennen aan de controls. Combineer dat met de zeer pittige start (één hit en je sterft) en ik stond op het punt om ermee te stoppen voordat het daadwerkelijk was begonnen. De game is echter zo goed dat ik bleef proberen en uiteindelijk had ik alles weer onder controle en lukte het me om het begin achter me te laten. Wat volgde was 10 tot 15 uur puur genieten, zoals dat ook al het geval was in de volledige game. Wat mij betreft is de Champions’ Ballad dus een waardige uitbreiding op de beste game voor Nintendo Switch.
wallpaper_cham_bal
Hoe tof ik de Switch ook vind, het afgelopen jaar was voor PlayStation met echt heel veel goede en toffe games. De afgelopen maanden heb ik Rise of the Tomb Raider (6), Dragon Quest XI (10 voor act 1 en 2, endgame zuigt), Spider-Man (8), Life is Strange: Before the Storm (8), Detroit (9), God of War (10) en Kingdom Hearts III (8) gespeeld. Allemaal prima games met elk hun eigen plus- en minpunten. De een is grafisch weer wat mooier en de ander heeft weer een iets boeiender verhaal. Het zijn echter allemaal games die de moeite waard zijn om te spelen.

Sowieso zijn voor mijn gevoel de laatste tijd echt veel games de moeite waard om te spelen. Natuurlijk heb je flops als Fallout 76 en Anthem, maar daarvan wist ik vooraf al dat het niets voor mij is. Zelf weet ik inmiddels wel redelijk goed wat een toffe game is en wat niet. Dat is deels gebaseerd op de makers van de game (Nintendo is vaak favoriet), maar ook op basis van wat er geschreven wordt over een game. Hierbij zijn dan niet de ‘professionele’ reviews van doorslag, maar juist de korte ervaringen van vrienden, kennissen of zelfs andere games op fora als FOK! of Resetera. Tot slot is het gewoon heel belangrijk om te weten welke genres je wel en niet liggen.

Momenteel speel ik de rerelease van Final Fantasy IX op Nintendo Switch. Lang was dit mijn favoriete Final Fantasy-game maar deel VI heeft nogal indruk gemaakt en gooit hoge ogen om genoemd te worden als beste deel in de serie. IX blijft overigens wel erg sterk met een fantastische character development voor veel personages in de game. Niet alleen de struggles van Vivi en zijn ‘waar kom ik vandaan’-dilemma, maar ook Steiner en natuurlijk Dagger ontwikkelen zich van gekaderd personage in een vaste rol tot volwassen en zelf denkende personages.
fire
Ik wil tot slot nog even afsluiten met een game die niet echt uitgespeeld kan worden: Tetris. De beste puzzelgame aller tijden is weer terug. Dit keer op PlayStation 4 in de vorm van Tetris Effect, een game waarbij beeld en geluid geïntegreerd worden in het spel. Met terugwerkende kracht wil ik Tetris Effect graag uitroepen tot GOTY 2018 zelfs! Fan-tas-tisch om te spelen. Hiervoor wil ik nu ook een VR headset…

Game of the Year 2018

Posted by Roy On January - 1 - 2019

Jaja, ik weet het. Ik heb laaaaang niet alles van 2018 gespeeld. Deze lijst is dan ook vooral om terug te blikken op wat ik gespeeld heb dat in 2018 verscheen. Ondanks dat dit slechts zeven titels zijn moet ik concluderen dat het een zeer goed jaar was! Vooraf wist ik al dat het een Sony-jaar zou zijn en dat blijkt ook uit de lijst. Let’s a go!

1. God of War is echt op het allerlaatste moment mijn game of the year geworden. De game heeft het gewonnen van Hollow Knight op verhaalontwikkeling. De band tussen Kratos en zijn zoon wordt in de game steeds sterker en het verhaal eindigt echt prachtig. Combineer dat met de sublieme graphics en heerlijke ode aan de eerste drie delen en je hebt de ingredienten voor een GOTY.

2. Hollow Knight wordt dus tweede maar is geenszins een verliezer. Deze Metroidvania heeft een heerlijke setting en artstyle en evenaart qua gameplay bijna Zelda: Breath of the Wild op het gebied van het ontdekken van de spelwereld. Je hebt volledige vrijheid om te gaan en staan waar je wil, er is geen rechte route naar de eindbaas. Subliem, zeker als je bedenkt dat het een indeigame is die gemaakt is door drie man! Aanrader.

3. Octopath Traveler stond al op mijn wish-list sinds de aankondiging. Ik ben zeer gevoelig voor deze retro art-style en de hele game is een ode aan Final Fantasy VI waar je ook het verhaal volgt van alle personages in de game. In Octopath heb je acht personages en elk verhaal is boeiend tot het einde. Must play voor alle rpg-fans!

4. Detroit: Become Human is een game vergelijkbaar met Heavy Rain. Hoewel Heavy Rain een krachtiger verhaal heeft is Detroit de betere game. Meer opties/paden naar het einde en je hebt nu écht het gevoel dat je keuzes het einde bepalen. Ik baalde er trouwens ontzettend van dat twee van mijn favoriete personages stierven op het eind. Dat voelde als een ontzettende misser en ik heb daardoor direct het laatste hoofdstuk opnieuw gespeeld. Met een paar andere keuzes was hun leven ook weer gered.

5. Spider-Man geeft je een ontzettend gevoel van vrijheid. Een totaal ander soort gevoel van vrijheid dan Hollow Knight weliswaar aangezien Spider-Man vrij lineair is, maar wel gewoon vrijheid. Je slingert en springt door New York met ontzettend veel gemak! Complimenten aan de makers om dit zo goed in elkaar te zetten. Tevens is het natuurlijk een feest van herkenning met alle personages die meedoen, van Doc Oc tot MJ. Heerlijk en de perfecte ode aan de vorig jaar overleden Stan Lee.

6. Dragon Quest XI is de perfecte old skool rpg in een modern jasje. Totdat de end credits voorbij zijn. De game begint dan namelijk vrolijk aan zijn derde hoofdstuk. Ik was totaal verward door deze beslissing van de makers en begrijp het tot de dag van vandaag niet… Dragon Quest XI eindigt super mooi met een goed einde dat opoffering vereiste. En dan schrappen ze dat met het derde hoofdstuk waarin de moeilijkheidsgraad ook ineens omhoog schiet. Hierdoor slechts een zesde plek in plaats van de nummer één positie…

7. Ni No Kuni 2 is een aardige rpg die veel beter is dan zijn voorganger, maar nog steeds geen TOPgame is. Het speelt lekker weg, ziet er mooi uit maar komt nergens écht op gang. Het verhaal is wat suffig en misschien zelfs wat kinderlijk. City building was echter wel erg leuk, hierdoor is het gevoel van progressie erg sterk aanwezig.

Ik wilde onder de lijst een toffe trailer plaatsen van God of War, maar de story trailer verklapt alles dus dat gaan we niet doen. Ik hou het bij de accolades trailer waarin je wat quotes van andere media ziet (minder belangrijk dan Roy-O-Rama weliswaar…). Ook zij zijn vrij unaniem over God of War.

Al met al een aantal zéér goede games dus, en dan moet ik nog games als Cosmic Star Heroine en Assassin’s Creed Odyssey spelen.

RPG Zomer 2018

Posted by Roy On August - 27 - 2018

Ahh, rpg’s, het blijft toch wel mijn favoriete genre eigenlijk. Mario-games zijn altijd awesome, maar alleen rpg’s raken me écht. Het grote voordeel is dat steeds meer games serieuze rpg-componenten krijgen. Denk bijvoorbeeld aan Horizon Zero Dawn en Deus Ex Mankind Divided. Beide absoluut geen traditionele rpg’s zoals bijvoorbeeld Final Fantasy maar beide games laten je personage groeien en sterker worden zoals jij zelf wilt. Ik zal ze nooit op een lijst met mijn favoriete rpg’s zetten, dat is voorbehouden aan games die in mijn ogen volledig rpg zijn.

Chrono Trigger is voor mij al ruim 20 jaar de beste game ooit en ook op Resetera wint de game jaar in jaar uit de titel most essential rpg. Die lijst van Resetera (voorheen NeoGAF) gebruik ik overigens om mijn prioriteiten te bepalen als het gaat om backlog/oude games. Het was bijvoorbeeld de reden dat Final Fantasy VI een van de eerste games was die ik speelde op mijn SNES Mini. Topgame trouwens!

Andere games die ik op basis van die lijst wil gaan spelen zijn Secret of Mana (SNES Mini), Final Fantasy XII (PS4) en Grandia I/II. Voor die laatste is er toevallig afgelopen week een HD remaster aangekondigd voor Switch, hoe ideaal is dat?! Minder ideaal zijn de games die lastig te spelen zijn nu. Skies of Arcadia en Chrono Cross zijn beide niet beschikbaar voor de huidige generatie consoles en de originele consoles zijn geen fijne combinatie met 4K/HD tv’s. Ik weet ook serieus niet meer of ik Skies of Arcadia voor GameCube nou wel of niet heb gehad/verkocht. Gezien het feit dat die game nu minimaal 100 euro oplevert op Ebay heb ik ‘m waarschijnlijk verkocht… Naja. Er is altijd hoop op een re-release via iets als de Virtual Console of via remasters. Van Grandia zag ook niemand dit aankomen namelijk.

Qua recente releases ben ik nog steeds bezig met het prachtige Octopath Traveler voor Nintendo Switch. Afgelopen weken was het veel te warm om te gamen en heb ik die game eigenlijk niet of nauwelijks gespeeld. Nu het afgekoeld is, én mijn vakantie is begonnen pak ik de game weer verder op. Daarna begin ik aan Cosmic Star Heroine, een game waar ik redelijk wat van verwacht gezien het feit dat het ook een ode is aan oudere rpg’s. I am Setsuna probeerde dit ook en viel tegen dus hopelijk kan CSH de verwachtingen wel waarmaken.

Volgende maand komt ook Dragon Quest XI uit en hoewel die game al lang hoog op mijn lijstje staat lijkt het erop dat ik ‘m ietsje naar achter verschuif door de vertraging met Octopath Traveler. Gelukkig heeft mijn game-planning geen keiharde deadlines zoals je soms op werk of op je studie hebt, dat zou de fun er behoorlijk uit halen. Het maakt voor een goede game ook écht niet uit wanneer je ‘m speelt. Dat heeft FFVI al wel aangetoond!

Anyway. Sinds mijn vorige blog over rpg’s zijn we ruim een jaar verder. In de tussentijd heb ik een aardig aantal rpg’s gespeeld en omdat ik geen tijd/zin heb om voor alles een volle blog te schrijven hier een aantal mini-reviews:

Final Fantasy VI: Meesterwerk. Niet alleen één van de beste rpg’s voor de oude vertrouwde Super Nintendo, maar één van de beste rpg’s ooit. Killer soundtrack, spannend verhaal met gedurfde twist en misschien wel de beste villain ooit. (10)
Xenoblade Chronicles 2: Ontzettend meeslepende game met een combat system dat in het begin veel te ingewikkeld is. Soms iets te anime, soms iets te frustrerend vanwege random belongingen, maar in the end een fantastisch mooie ervaring. (9)
Golf Story: Alle gevechten worden gehouden in de vorm van een golfwedstrijd en dus geen traditionele rpg. Wél een toffe afwisseling en lekker ontspannend om onderuitgezakt op de bank te spelen. (7)
Ni no Kuni II: Revenant Kingdom: De sequel die alles verbetert dat het eerste deel fout deed. Niet alleen rpg avontuur maar ook kingdom builder die je uitdaagt om goed na te denken. Soms wel wat zoetsappig en simpel. (7)
Octopath Traveler: Een moderne ode aan klassieke rpg’s. Uitgebreid verhaal van acht personages die elkaar helpen in hun persoonlijke zoektochten. Prachtige visuele stijl en uitdagende combat. (nog niet uitgespeeld, dus geen cijfer)

Matige conferenties, toffe games

Posted by Roy On June - 13 - 2018

Deze E3 heb ik me verschillende keren geërgerd aan de manier waarop uitgevers hun nieuwe games aan ons lieten zien. Zo had Sony na het tonen van slechts één game (The Last of Us II) een pauze van ruim 10 minuten omdat ze van zaal gingen wisselen. Wie verzint zoiets? Het idee om een persconferentie te houden op een locatie die in de game zit, dit keer een kerk in TLOU2, is top! Maar blijf daar dan ook… Ik sta niet om 3.00 uur ‘s nachts op om vervolgens tien minuten te moeten wachten. In totaal had Sony slechts een uurtje waarin ze alles lieten zien, best weinig in vergelijking met vorige jaren. De meeste games waren bovendien duister, en zonder releasedatum. Hierdoor vraag ik me af of die games nog wel op de PS4 gaan verschijnen of dat ze verhuizen naar de PS5 die in 2020 in de winkels komt te liggen.

Nintendo was niet veel beter. Ze hebben al jaren geen echte conferentie meer en doen alles in een vooropgenomen Nintendo Direct. Het eerste kwartier was best goed, de releasedatum voor Hollow Knight werd bekendgemaakt, de nieuwe expansion voor Xenoblade 2 werd getoond en er was de welbekende sizzle reel met aankomende games. Hierna ging het echter over Smash Bros Ultimate. Voor 30 minuten. Bijna alles is wel verteld over de game en als niet-Smash-speler was dit ontzettend saai.

De beste persconferentie was dit keer van Microsoft. Hun Xbox One console heeft het lastig maar daar was niets van te merken. De ene na de andere WORLD PREMIERE werd getoond en er zaten echt veel vette games tussen. Sure, bijna alles komt ook op de PS4, maar het was MS die de games voor het eerst liet zien. Dat zorgt toch voor een positieve buzz rondom de Xbox One. Qua exclusives blijft het echter huilen met de pet op. Wederom krijgen we een Gears of War, Halo en Forza-game. De afgelopen tien jaar moeten we het daar al mee doen en het is direct de reden dat ik geen Xbox-gamer meer ben.

Devolver Digital had weer een bizarre persiflage op persconferenties en dit keer hebben ze zelfs een plastic munt uitgebracht die je kon kopen. Eerst dissen ze lootboxes en bitcoins en vervolgens kondigen ze hun eigen Lootboxcoin aan voor prijzen tussen de 100-130 dollar. Het ergste is nog dat die coin binnen no-time uitverkocht was… Men begrijpt het dan echt niet!

EA heb ik niet gekeken, Square Enix was een half uur lang trailers (daar hou ik wel van eigenlijk), Bethesda maakte Skyrim-grapjes en Ubisoft had natuurlijk weer dansende mensen op het podium om de aankomende Just Dance te vieren. Hoe apart of standaard hun conferenties ook waren, allemaal hadden ze wel een of meerdere toffe games. Daar gaat het uiteindelijk ook allemaal om natuurlijk. Want toffe games heb ik gezien. Als afsluiter daarom mijn top vijf van deze E3, op alfabetische volgorde:

Assassin’s Creed Odyssey


Cyberpunk 2077


Spider-Man


The Last of Us Part II


Xenoblade Chronicles 2 – Torna ~ The Golden Country


De aankondiging en trailers van Assassin’s Creed Odyssey hebben er ook voor gezorgd dat Assassin’s Creed Origins gestegen is op mijn most wanted lijstje. Ubisoft heeft die franchise echt 180 graden omgedraaid en er weer een volwaardige reeks van gemaakt. Dat had ik niet verwacht na de matige games die het geworden waren. Complimenten daarvoor!

Al met al dus weer veel games om toe te voegen aan mijn groeiende wish-list en dat is precies wat ik nu ook ga doen. Check ‘m hier!

Nintendo Labo

Posted by Roy On January - 18 - 2018

Nintendo doet haar eigen ding. Dat is altijd zo geweest en zal hopelijk ook altijd zo blijven. Van de mega succesvolle NES en Wii tot de commerciële flops Virtual Boy en WiiU, Nintendo was altijd anders dan de rest. Ik hou daarvan. Zelfs na dertig jaar videogames spelen geniet ik nog altijd van Nintendo.

Momenteel doet de Nintendo Switch, een combinatie tussen handheld en console, het erg goed. In veel landen liggen de verkopen voor op het schema van de Wii en binnen 10 maanden zijn er al meer units verkocht als van de WiiU in vijf jaar tijd. Die successen komen doordat Nintendo a) heel duidelijk is over de Switch en de mogelijkheden en b) omdat er gewoon veel vette games zijn.

Voor Nintendo is dat echter niet genoeg, nee, zij kijken altijd verder dan de standaard. Dit keer denken ze letterlijk out of the box en kondigen ze Nintendo Labo aan. Check de video maar om een beeld te krijgen van wat het is.

Juist. Minigames die je bestuurt met accessoires van karton die je zelf maakt/in elkaar zet.

Laat het even bezinken.

Het is gericht op kinderen. Het is raar. Het is karton. Je moet zelf knutselen. Het is speelgoed. Het is awesome.

Alleen Nintendo kan dit bedenken op deze manier. De infra-rood sensor op de Joycon is ineens ontzettend logisch. HD Rumble ga je gebruiken om een doosje te laten lopen. De mogelijkheden zijn eindeloos. Ik kan moeilijk bevatten hoe tof dit is, maar alle (echt alle) hands-on previews die ik gelezen heb zijn positief.

Ik heb dus ook de starter variety pack in bestelling staan. Voor 80 euro mag ik op Koningsdag lekker een beetje vouwen en piano spelen. Dat wordt super tof!