Roy-O-Rama » Games

Collector’s Edition

Roy — Fri, 03 Feb 2012 08:36:58 +0000

Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt dat ik weinig games koop op de dag van release. Een paar maanden later kosten de games vaak nog maar de helft van hun oorspronkelijke verkoopprijs wat me veel geld bespaart. Er zijn echter wel een paar uitzonderingen, met name als een game verschijnt in een mooie collector’s edition.

Op dit moment heb ik bijvoorbeeld de collector’s edition van Final Fantasy XIII-2 in pre-order staan. Met deze versie van de game krijg ik de game, een selectie van de soundtrack, een art-book, wat postkaarten en een lenticulaire poster. Met een prijs van 38 pond (dank je Amazon) ook nog eens erg goedkoop. Een andere collector’s edition die al in bestelling staat is The Last Story. Hier krijg je de game, een steelcase, soundtrack-selectie en een artbook. Net als bij Final Fantasy XIII-2 dus eigenlijk vrij standaard, maar ook hier hangt weer het lage prijskaartje van 38 pond aan. Voor dat geld haal ik graag de luxere versie van een game.

Een betere collector’s edition is die van The Witcher 2 – Enhanced Edition voor Xbox 360. Deze verschijnt later dit jaar, op 17 april om precies te zijn. Deze zogenaamde Dark Edition omvat naast de game ook een guide, artbook van 200 pagina’s , making off-dvd, wereldkaart, soundtrack, amulet en stickers. Het grote verschil is hier dat het artbook een volwaardig A4-formaat heeft, in tegenstelling tot de twee eerder genoemde games die het bij A5 houden. De Dark Edition is wel een stuk duurder en minder goed verkrijgbaar. De adviesprijs staat op 80 euro en Amazon gaat ‘m zeer waarschijnlijk niet verkopen aangezien het lijkt alsof GAME hem exclusief verkoopt in Engeland. Dat wordt dus waarschijnlijk een bestelling via Nedgame of Gamemania.

Een collector’s of limited edition is overigens niet altijd de moeite waard. Zo kreeg je bij de limited edition van Need for Speed: Hot Pursuit enkel wat extra auto’s. Geen soundtrack, artbook of andere toffe spulletjes. Dat is dus een beetje matig. Dit geldt voor alle games waarbij de makers doen alsof een in-game item zo speciaal is. Of wat dacht je van de speciale edities van Bioshock 2? Van die game werden drie versies uitgebracht. Naast de normale versie kon je kiezen voor een Rapture Edition die geleverd werd met mini artbook of de collector’s edition. Die laatste is zeker de moeite waard aangezien je de soundtrack op LP kreeg naast wat posters en een volwaardig artbook, maar was zo veel geproduceerd door de uitgever dat je dat ding op een gegeven moment voor twee tientjes thuis kon laten bezorgen (wat ik overigens wel gedaan heb…). Dat is dus ook niet de bedoeling want het moet wel speciaal blijven.

Andere collector’s editions van games die ik waardeer zijn onder andere die van Fable 3 en Fallout New Vegas. Beide worden geleverd met unieke dingen die passen binnen het thema van de game. Fable 3 werd bijvoorbeeld geleverd in een verpakking die lijkt op een oud boek en New Vegas kreeg fiches, een spel kaarten en een comic met het verhaal dat vooraf ging aan de game. Deze edities zijn op dit moment ook nauwelijks meer te koop en zo hoort het!

Al die speciale edities van games lijken wel iets van de laatste jaren. Ik kan me geen speciale uitgaven herinneren van generaties voor deze, op een enkele gouden Zelda-cartridge of steelcase na. Veel gamers zien het waarschijnlijk ook als geldklopperij aangezien de game er zelf verder niet beter van wordt. Toch vind ik dit een veel betere manier om gamers over te halen om een game direct op launch, en nieuw, te kopen dan bijvoorbeeld een online pass!

Oh, en mocht iemand nog de collector’s edition van Fallout 3 hebben (met lunchbox en bobble head), stuur mij dan even een PM. Ik ben namelijk bijna jarig en wil die graag hebben!

Boom Street

Roy — Fri, 20 Jan 2012 10:54:49 +0000

Schijn bedriegt, Boom Street is helemaal geen Mario Party-achtige game! Niets geen button bashing tijdens minigames en geen uitputtende motion-controls. Het enige wat Boom Street deelt met Mario Party is het feit dat het een digitaal bordspel is met Mario-personages.

Monopoly
Maar als het geen Mario Party is, wat is het dan wel? Heel simpel gezegd is Boom Street een Monopoly-variant. Het doel is namelijk hetzelfde: zorg dat je zo snel mogelijk heel veel vermogen opbouwt. Dit doe je door ontroerend goed aan te kopen waar mensen je voor moeten betalen als ze op dat betreffende vakje landen. Als je meer bezittingen in hetzelfde district hebt, of als je verbouwd hebt, worden de vakjes duurder voor de bezoekers. Ook zijn er een soort kanskaarten die je rijker maken of juist geld van je afnemen.

Boom Street gaat echter nog een flinke stap verder. Voor de normale regels, bovenstaande geldt als ‘easy’, komt er nog bij dat je aandelen kunt kopen. Deze aandelen koop je over een heel district en leveren geld op als de aandelen in waarde stijgen, of als iemand er moet betalen. Vergelijk het met aandelen in een hotel op de Kalverstraat. Speler A heeft de straat met hotel, speler B komt op dat vakje en betaalt een ton. Jij krijgt, als aandeelhouder, dan bijvoorbeeld 1000 euro. De aandelen zijn erg belangrijk in het spel aangezien ze voor een constante geldstroom zorgen.

Aandelen komen wel met een risico. Als een speler failliet gaat en zijn of haar bezittingen worden verkocht, dan daalt de waarde van het district direct en daarmee ook je aandelen. Het is in Boom Street erg belangrijk dat je zowel vast geld (ontroerend goed) als los geld (opbrengsten en aandelen) hebt. Met alleen liquide middelen red je het niet.
Level-up!
Een ander verschil met Monopoly is dat je in Boom Street niveau’s omhoog kunt gaan door steeds vier items te bemachtigen die verspreid over het bord liggen. Deze vier items, een schoppen, klaver, hart en ruit, liggen op een vaste plek, maar de borden kennen verschillende vertakkingen en routes die er voor zorgen dat je niet steeds hetzelfde rondje loopt. Op het moment dat je alle vier de items te pakken hebt begeef je je richting het startpunt waar je een niveau stijgt en een salaris ontvangt dat bepaald wordt door onder andere je niveau en je bezittingen.

Grafisch stelt Boom Street enigszins teleur. Nu weten we allemaal dat je op een Wii geen enorm flitsende HD-graphics krijgt, maar games als Mario Galaxy en Kirby’s Adventure laten zien dat je wel degelijk mooie dingen kan laten zien. Boom Street doet op die graphics een flinke stap terug en lijkt meer op een Mario Party-game van vorige generatie.

De personages komen erg grof over en de achtergronden, waar het speelbord boven hangt, zijn zelfs gewoon lelijk. Het was misschien een beter idee geweest om de achtergronden weg te laten en wat meer details te stoppen in het speelbord en de personages.

Boom Street is ook met vrienden te spelen of online via de Nintendo Wi-Fi Connection. Beide mogelijkheden werken in principe hetzelfde, alleen is het op de bank natuurlijk gezelliger dan online, zeker omdat elke vorm van chat ontbreekt. Online spelen is eigenlijk een soort singleplayer-variant waarbij je het opneemt tegen anders-denkende ‘AI’.

Niet voor newbies
Hoewel het over het algemeen natuurlijk erg leuk is om tegen elkaar te spelen op een Wii is dat bij Boom Street niet echt het geval. De game is daar eigenlijk veel te serieus voor en elke keer als er een nieuwkomer aanwezig is moet je weer alle regels doornemen. Daarnaast is het instapniveau van Boom Street best hoog, zelfs met de easy-regels, en krijg je al snel naar je hoofd geslingerd dat de game te traag, te lastig en simpelweg niet leuk is.

Conclusie
Boom Street is een beetje een rare game. Voordat ik de game in handen kreeg dacht ik dat ik een Mario Party-variant zou krijgen met daarin Dragon Quest-personages. Dat blijkt niet waar te zijn. Boom Street is een bloedserieuze afgeleide van Monopoly en gaat drie stappen verder door het invoeren van districten en aandelen. Tot slot is de game jarenlang houdbaar, door de uitdaging die het biedt gecombineerd met de unlockables.

Ondanks dat Boom Street niet was wat het aanvankelijk leek moet ik wel bekennen dat het erg gaaf is. Nog niet eerder speelde ik een dergelijke game op een gameconsole. Je moet goed nadenken over waarin je gaat investeren en de concurrentie is moordend. Grafisch stelt het een beetje teleur, en in multiplayer is het lastig geschikte medespelers te vinden. Mijn grootste kritiek op de game is echter dat ik in singleplayer niet als Mario kan spelen en per se mijn Mii moet gebruiken. Fuck dat: punt aftrek. [7]

2012, jaar van de RPG’s

Roy — Fri, 13 Jan 2012 13:55:13 +0000

Tot nu toe was deze generatie niet heel geweldig wat betreft RPG’s. We hebben Xenoblade, Lost Odyssey, Tales of Vesperia, Final Fantasy XIII en natuurlijk Fallout 3/New Vegas, maar daar blijft het bij. Aangezien de 360 al in 2005 in de winkels lag is dit een magere score. Het lijkt er echter op dat we dit jaar het aantal goede RPG’s kunnen gaan verdubbelen!

Als eerste verschijnt natuurlijk Final Fantasy XIII-2 en volgens degene die de game al hebben gespeeld in het Japans, of aan de demo hebben geproefd, is deze op alle fronten beter. Omdat ik XIII zelf al erg goed vond is dit natuurlijk goed nieuws. Begin februari verschijnt de game en de limited collector’s edition staat al in pre-order! Zin in!

Vlak na XIII-2 verschijnen The Last Story voor Wii en Tales of Graces F voor PS3. Beide games zien er ook fantastisch uit en beide games wil ik heel graag hebben. Hoe we dat gaan rijmen met het feit dat ik geen games koop weet ik nog niet, maar dat komt wel goed. Weer iets later komt The Witcher II uit voor Xbox 360. Deze RPG is net als het eerder genoemde Fallout een andere vorm RPG, gemaakt door Westerse developers, maar het ziet er prachtig uit. Iedereen die de game op pc al gespeeld heeft is erg lovend! Het komt mij over als een volwassen Fable en dat is precies wat ik zoek dit jaar als afwisseling van de Japanse RPG’s.

Aan het eind van het jaar krijgen we Ni no Kuni. Deze RPG is de liefdesbaby van Level-5 (bekend van Professor Layton) en Sutdio Ghibli (bekend van Nausicaa en Spirited Away). Grafisch is het een animatiefilm waarin je zelf kunt rondlopen. Qua gameplay zijn de verhalen een beetje gemixt en wordt er vooral geklaagd over het feit dat de game wat traag is, maar ik overleef dat wel denk ik.

Deze vijf RPG’s zorgen er voor dat 2012 een fantastisch jaar wordt en dan hebben we het nog maar over één enkel genre… Tel daar titels als Bioshock Infinite en The Last of Us bij op en we krijgen misschien wel het beste jaar ooit. Alweer. Mooie tijden om videogames als hobby te hebben.

CES 2012

Roy — Wed, 11 Jan 2012 23:05:07 +0000

Gaming wordt steeds groter nu smartphones en tablets bijna normaal goed zijn geworden en dat betekent dat we meer en meer gadgets zien die zich richten op gaming. Een aantal van deze gadgets zal ik uitlichten in deze blog. Zaken als navigatie, tv’s en ander leuk spul past niet echt op Roy-O-Rama op dit moment.

We beginnen met Nintendo. Zij zijn geen gebruikelijke bezoeker, maar ze wilden graag hun Wii U laten zien. Er werd niets getoond of verteld dat ook niet al op de E3 in 2011 is getoond of verteld, maar het feit dat ze aanwezig zijn vind ik leuk. Wel zei baas Reggie dat er gedurende 2012 nieuws gaat komen m.b.t. de nieuwe spelcomputer van Nintendo. Ik ben benieuwd!

Op het gebied van smartphones was het vooral Nokia dat een grote aanwezigheid had. Ze kondigden de Lumia 900 aan, de grote broer van de Lumia 800. Dit keer zitten er wel een gyroscope, front facing camera en LTE-ondersteuning in. Tevens is het scherm groter en de batterij krachtiger. Qua specificaties en features dus alvast een stap in de goede richting. Nu nog een dikke camera-lens (beter dan bij mijn huidige N8), NFC en een FM-transmitter! Daarnaast toonde Nokia een aantal apps die we kennen uit Nokia Beta Labs voor Symbian als Nokia Transport en Nokia City Lens.

Een ander interessante speler is en blijft Android. Ze zijn nu bezig om Android 4.0 overal uit te rollen en dat ziet er allemaal best slick uit, ondanks dat de GUI wat ouderwets begint te worden. De tofste telefoons die getoond werden zijn een Polaroid camera-met-telefoon en de Sony (ja, echt waar) Xperia S.

De meest opvallende aankondigingen kwamen echter uit de hoek van de tablets. Er zwerft al een gerucht over de volgende Xbox die mogelijk iets met/als tablet gaat doen en we hebben natuurlijk de Wii U die een tablet-achtige controller krijgt, maar er zijn nu twee nieuwe apparaten aangekondigd die zich écht richten op de combinatie tablet en gaming.

De eerste is Razer die met Project Fiona een heuse Windows 8-computer wil bouwen in een tablet en daar twee controllers aan hangt. Het apparaat krijgt een 10″-scherm en moet alle hedendaagse pc-games kunnen draaien. De prijs blijft volgens Razer onder de 1000 dollar. Hoewel Project Fiona erg lelijk is vind ik het wel een interessant ding. Echt draagbaar is het niet, maar op de bank gamen terwijl andere mensen bijvoorbeeld tv kijken of een boek lezen is geen probleem!

De tweede speler is de WikiPad dat in principe een gewone tablet is, maar meegeleverd wordt met opklikbare controller-unit. De layout van de knoppen lijkt erg op die van de Xbox 360 wat een goed gegeven is. De WikiPad draait op Android 4.0 en kan 3D-beelden tonen zonder dat daar een bril voor nodig is. Ook hier hebben we op papier een erg leuk apparaat, maar helaas schijnt de controller-unit op dit moment nog niet te werken… Beetje jammer.

Al met al vond ik de afgelopen CES een leuke beurs waar interessant nieuws vandaan is gekomen. Het is geen E3, maar zo in het begin van het jaar geeft het wel een aantal leuke gadgets om voor te sparen dat jaar!

Backlog-gaming

Roy — Tue, 10 Jan 2012 23:02:17 +0000

Net als begin vorig jaar heb ik ook nu weer met mezelf afgesproken om geen games te kopen voor een langere periode om mijn backlog weg te gaan werken. Dit keer is het tot 1 juni 2012, met als uitzonderingen een PlayStation Vita en Final Fantasy XIII-2. De uitzonderingen klinken zwak, maar een Vita is gewoon een toffe gadget die ik z.s.m. wil en van Final Fantasy wil ik de gelimiteerde versie die anders uitverkocht is. Alle andere games schuif ik door.

De grote vraag is nu, wat ga ik spelen? Nou, daar ga ik je in deze blog antwoord op geven. Op dit moment speel ik Assassin’s Creed: Brotherhood, het tweede deel in de Ezio-trilogie in Assassin’s Creed. Ik ben net begonnen in die game maar het ziet er nu al weer prachtig uit! Hopelijk blijft het verhaal interessant zoals in ACII ook het geval was.

Afhankelijk van wanneer ik klaar ben met Brotherhood ga beginnen aan Final Fantasy XIII-2, of verder met Fallout New Vegas. Final komt namelijk op 3 februari uit en ik zie me op zich wel de rest van januari bezig met Brotherhood. Deze drie games staan in ieder geval in de planning voor de eerste drie maanden. Tot en met eind maart ben ik daar wel zoet mee!

Wat er in april op het menu staat weet ik nog niet helemaal, maar het wordt OF de tweede helft van Xenoblade Chronicles, OF Assassin’s Creed Revelations. Revelations heeft daarbij de meeste kans omdat die geleend is van iemand en Xenoblade net als Final een diepgaande RPG is waar je goed voor moet gaan zitten. Voor beide games staat in ieder geval twee maanden de tijd zodat ik op 1 juni alles uitgespeeld heb wat ik nog moet uitspelen!

De lijst met games die ik mogelijk ga kopen in juni is overigens bizar lang… Onder andere titels als Deus Ex, Rayman Origins, Uncharted 3 en Kirby’s Epic Yarn staan op mijn wishlist. Degene die op dat moment het goedkoopst is, is de gelukkige! Tevens verschijnen er de komende maanden nog games die ik ga laten liggen zoals The Last Story en The Witcher II. Genoeg keus dus, maar eerst mijn backlog wegwerken!

Overigens betreft dit enkel mijn console-games. Voor handhelds is de backlog vele malen groter. Ik heb dezelfde regel ingesteld, maar niet echt een planning. Handheld-games zijn namelijk gemakkelijker af te wisselen. Op dit moment speel ik bijvoorbeeld Mario Kart, Pullblox, Kirby Mass Attack en Tetris door elkaar.

Game of the Year 2011

Roy — Sun, 08 Jan 2012 20:57:45 +0000

Dit jaar was vooral het jaar van de sequels. Na Dead Space 2 in januari heb ik nog Crackdown 2, Dead Rising 2, Portal 2, Batman: Arkham City en een stukje inFamous 2 gespeeld. Op inFamous 2 en Portal 2 na vielen ze me allemaal tegen. Dead Space en Batman heb ik nog wel uitgespeeld, maar ik miste het epische gevoel van de eerste delen. Crackdown en Dead Rising heb ik niet niet uitgespeeld omdat ze simpelweg teveel hetzelfde waren (en minder zelfs).

Ook was 2011 het jaar van Nintendo 3DS. Het ding kwam eind maart uit en kende een redelijk stroeve start waardoor Nintendo de prijs snel liet zakken naar 170 euro (i.p.v. 250 euro). Ik speelde desalniettemin tussen de 10 en de 15 games voor het apparaatje! Favoriete titels zijn PilotWings, Mario Kart 7 en Pullblox. In willekeurige volgorde. Binnenkort start ik met Mario 3D Land en ik heb hoge verwachtingen! Maar goed, tijd om de top vijf beste games van 2011 bekend te maken. We beginnen uiteraard met nummer 5.

5. geoDefense, Windows Phone
Ik raak maar niet uitgepraat over Windows Phone en de verslavende factor van geoDefense. Deze tower defense-game is flitsend, fris en verslavend. Ik had een flinke tijd terug via een collega al kennisgemaakt met de game die toen nog iOS-exclusive was. Toen was ik al onder de indruk, maar echt spelen kon nog niet. Nadat ik de Lumia binnen had was het dan ook de eerste game die ik kocht uit de Windows Phone Marketplace. Vijftien achievements later krijg ik afkickverschijnselen omdat de telefoon weer ingeleverd moest worden en ik geoDefense nog niet helemaal klaar heb. In september gaan we het gewoon opnieuw doen, maar dan met mijn eigen Nokia Windows Phone!

4. Portal 2, PlayStation 3
Ik hou niet zo van games die spelen vanuit een eerste persoons-perspectief. Het richten lukt me voor geen meter en ik reageer te traag om goed te zijn in dat soort games. Uiteraard zijn er wel uitzonderingen, maar dat komt omdat ze anders zijn dan anderen. Fallout kent bijvoorbeeld VATS waarmee je de tijd stil kan zetten en Mirror’s Edge is eigenlijk gewoon een platformer. Portal is ook een uitzondering, en dit keer omdat het vooral een puzzelgame is die niet zo leunt op reactievermogen. Elk level in de game heeft één doel: bereik het einde. Via portals die je kunt schieten in de muur verplaats je je door de kamers heen om zo het einde te bereiken. Een uniek concept dat dit keer uitgebreid is met extra features als glijdende gel (I know right…).

De singleplayer kent een spannend verhaal dat op een grappige manier verteld wordt en de co-op verdubbelt het speelplezier doordat je nu echt MOET samenwerken. Je bereikt het einde anders gewoonweg niet. Klein irritatiepuntje is wel het feit dat de laadtijden enorm lang zijn. Of dat ligt aan de PS3 waar ik de game op speelde of aan het de makers die er niet mee om kunnen gaan weet ik niet. Portal 2 is veel meer dan een simpel vervolg op het eerste deel: langer, leuker en beter.

3. Mario Kart 7, Nintendo 3DS
Voor elke Nintendo-consoles sinds de Super Nintendo verscheen er wel een Mario Kart, en allemaal zijn ze erg gaaf. Elke versie heeft ook iets wat de game uniek moet maken, zo had je op GameCube twee rijders per kart en kon je op de DS voor het eerst online tegen elkaar racen. Op 3DS zien we racen onder water, paragliders om te zweven en aanpasbare karts. De grootste toevoeging is echter de communities voor het online spelen. Eenmaal lid van een community kun je altijd tegen bekenden spelen, zonder dat je elkaars friend-code nodig hebt. Een mijlensprong voorwaarts voor Nintendo. Daarnaast rijdt het gewoon ontzettend lekker weg!

Mario Kart is nooit bijzonder in de zin van originaliteit, graphics of muziek. Toch is het elke generatie weer een zekerheidje. Nintendo levert altijd een topproduct af, en zo ook nu weer. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is misschien dat GODVERGETEN BLAUWE SCHILD DAT JE TEGEN JE HOOFD KRIJGT ALS JE NOG MAAR EEN METER VAN DE FINISH VERWIJDERT BENT EN EERST LIGT! *zucht* Maar ook dat hoort erbij. Mario Kart. De naam zegt genoeg.

2. Kirby Mass Attack, Nintendo DS
In een jaar waarin ik dacht dat we nauwelijks nog DS-toppers zouden spelen verschenen Dragon Quest VI, Professor Layton en de Melodie van het Spook en Kirby Mass Attack. Alle drie de titels zijn ijzersterk, maar de eerste twee doen niets nieuws. Gewoon goede titels in langlopende franchises dus. Kirby Mass Attack biedt ons echter iets compleet nieuws, in een bekend jasje.

Mass Attack is namelijk op het eerste oog een klassieke 3D-platformer met Kirby, maar gaat verder door een puzzelelement toe te voegen waarbij het aantal Kirbies van belang is. Aan het begin van elk level bent slechts een enkele Kirby, die nog niet veel kan doen. Maar als je eenmaal genoeg energie hebt gekregen door het eten van fruit, komt er een extra Kirby bij om te helpen met het oplossen van puzzels en het verslaan van grotere vijanden. Een zwerm van maximaal tien Kirbies kan vrijwel alles aan. Een snufje Loco Roco en een beetje Patapon dus. Een geniale game die elke handheld-liefhebber moet spelen, echt waar!

1. Xenoblade Chronicles, Wii
Ah, Xenoblade. Sweet Xenoblade. Het is lang geleden dat ik zo in een Japanse RPG gezogen werd als met Xenoblade. Final Fantasy XIII, Tales of Vesperia en zelfs Lost Odyssey waren niet zo meeslepend als Xenoblade. Na 40 uur heb ik al ontzettend veel meegemaakt: veel personages ontmoet, vijanden afgeslacht en mond-open-van-verbazing-momenten gehad. De game is episch met hoofdletter E. Magisch met hoofdletter M. Alles lijkt te kloppen.

Natuurlijk is het jammer dat de game geen HD-graphics kent, maar als een game zo meeslepend is als Xenoblade, en zo ontzettend mooi gemaakt is, kunnen we dat de makers wel vergeven. Iedereen met een hart voor RPG’s, in welke vorm dan ook, verdient het om Xenoblade te spelen. Het is een voorrecht dat er zulke games bestaan!

Kirby’s Adventure Wii

Roy — Mon, 19 Dec 2011 12:14:50 +0000

Als het ruimteschip van Magolor, de Lor Starcutter, neerstort breken er vijf stukken af. Magolor roept de hulp in van Kirby om deze stukken terug te vinden zodat de Lor weer werkt. Elk van de stukken ligt in een uithoek van de planeet Popstar en dat betekent dat Kirby in vijf verschillende gebieden op zoek gaat.

De omgevingen zijn allemaal erg divers en zoals gebruikelijk in een platformer kom je onder andere in een bosrijke omgeving, zijn er levels onder de grond en zul je moeten gaan zwemmen. De graphics zijn enorm schattig en gebruiken een, om mijn collega SuperFruitig te quoten, “kleurenpallet waarbij het tandglazuur je van de tanden springt”. Dit past overigens prima bij Kirby en het ziet er schitterend uit, ook op een 40″ HDTV. Het is bizar om te zien dat Nintendo en HAL dit voor elkaar hebben gekregen.

Zoals in de intro al vermeld is, is Kirby’s Adventure Wii een terugkeer naar de roots van Kirby. Je speelt dus een 2D-platformer waarbij het belangrijkste wapen je eetlust is. In plaats van dat je op het hoofd van je vijand springt slurp je deze op. Vervolgens kun je hem weer uitspuwen als wapen, of doorslikken om zijn krachten over te nemen. Sommige vijanden zorgen er bijvoorbeeld voor dat je een zwaard in je handen krijgt, of vuurballen kunt gooien. Deze wapens helpen je in je strijd tegen het kwaad, voor zover de schattige wezens echt kwaadaardig zijn natuurlijk. In gevecht met een eindbaas komen de wapens het best van pas overigens, zonder zijn ze lastig te verslaan omdat ze te groot zijn om op te eten en er verder weinig te slikken is.

Kirby The Destroyer
Op sommige punten in de game zitten speciale vijanden die zorgen voor speciale powerups. In plaats van een normaal zwaard krijg je dan bijvoorbeeld een enorm hakmes dat het halve scherm inneemt als je er mee slaat. Alle vijanden en breekbare blokken gaan kapot en er opent zich een heel nieuw pad. De enorme wapens zien er tof uit als je ze gebruikt, maar voelen een beetje overpowered aan. Kirby’s avontuur is namelijk helemaal geen moeilijke game, het is zelfs een veel te gemakkelijke game.

Je wordt totaal niet uitgedaagd om je best te doen want tot ver in de derde wereld is het met je ogen dicht uit te spelen. Af en toe raak je wat health kwijt omdat je uit automatisme op een vijand springt (dank je Mario) maar verder zul je niet tot nauwelijks sterven. Het enige waarvoor je je best moet doen is het zoeken van alle collectibles, die zie je niet altijd in je eerste speelronde. Een tweede speelronde is echter niet aantrekkelijk omdat alles zo gemakkelijk is. Zodra je de game uitgespeeld hebt, als je zover door blijft spelen, ben je er wel helemaal klaar mee. Ik bereikte dat punt aan het eind van de derde wereld.

Een mindere singleplayer hoeft overigens nog niet te betekenen dat de game matig is. Kijk maar naar de Call of Duty-serie die elk jaar kritiek krijgt op de korte singleplayer maar goed boert op het gebied van multiplayer. Nintendo hoopt dat met Kirby’s Adventure ook enigszins te bereiken en heeft er een drop-in-drop-out co-op ingestopt die met maximaal vier man te spelen is. Naast Kirby krijg je dan King Dedede, Meta Knight en Waddle Dee, elk met hun eigen specifieke mogelijkheden.

Het is in co-op de bedoeling dat je goed samenwerkt zodat Kirby bijvoorbeeld een sleutel kan dragen terwijl de rest met de vijanden afrekent. Dit gaat echter nooit gebeuren aangezien iedereen een beetje als een debiel over het scherm rondrent en vooral elkaar het level zuur maakt. Dit was ook al het geval in New Mario Wii en Little Big Planet en ik blijf dus bij mijn standpunt dat co-op in een platformgame niet werkt. Onnodig dus als je het mij vraagt, je kunt beter Mario & Sonic op de Olympische Spelen of Mario Kart Wii gaan spelen als er mensen op bezoek zijn.

Conclusie
Ik ben een beetje teleurgesteld in Kirby’s Adventure Wii. Hoewel de game erg goed is uitgewerkt met fantastische graphics, vrolijke deuntjes, goede besturing en toffe powerups is het simpelweg niet uitdagend genoeg. Hierdoor verlies je vrij snel je interesse en de wil om de game uit te gaan spelen. Op Wii zijn toffere platformgames te spelen met New Mario en Donkey Kong Country.

De co-op voegt daarnaast ook niets toe. Het is meer een chaotische bende dan een nuttige toevoeging. De hele co-op-hype in platformers mag sowieso wel verdwijnen trouwens, maar daar zal ik Kirby niet expliciet op afrekenen. De game is niet echt een aanrader en Kirby-fans kunnen beter het sublieme Mass Attack gaan spelen.

Lang leve smartphone-gaming!

Roy — Sun, 18 Dec 2011 17:35:32 +0000

Sinds de aankondiging van Nokia en Microsoft weet ik al dat ik in 2012 ook overstap, en hoewel ik in eerste instantie niet heel enthousiast was sloeg mijn mening langzaam om. De plannen die Microsoft heeft met Windows 8, Windows Phone en Xbox Live zijn zo goed dat ik eigenlijk NU al helemaal over wil. De complete integratie van al die systemen met elkaar lijkt me geweldig. Helaas zit ik nog vast aan een contract en vind ik een telefoon kopen zonde van het geld.

Een deel van de integratie tussen de verschillende platformen kunnen we nu al zien met het nieuwe dashboard voor je Xbox 360 en de Xbox Companion-app voor je telefoon. Met je telefoon kun je nu je Xbox bedienen zonder ze op hetzelfde netwerk te hebben. Alles werkt heerlijk en zonder moeilijke instellingen: app downloaden, Xbox authorizeren voor de app en gaan met die banaan! Ik wil het echter over het gamen op een Windows Phone hebben!

Het grootste deel van de games is nu nog het bekende smartphone-zooitje met Angry Birds en Fruit Ninja als populaire games. Dit keer zijn ze echter mét achievements te spelen! Alles wat je speelt wordt gekoppeld aan je Xbox Live-profiel en men kan dus zien wat ik speel en hoe ver ik ben. Dat is voor Xbox 360-games erg motiverend en op je mobiel werkt het net zo.

De game die mij echter écht het licht heeft doen laten zien is geoDefense. Dit is een tower defense-game die erg goed is uitgewerkt en een heerlijk grafisch jasje heeft. Het zou zo een broertje van Geometry Wars kunnen zijn! Ik ben echt helemaal verslaafd aan de game en elke vrije minuut probeer ik even een level uit te spelen. De balans tussen uitdaging en voldoening is nagenoeg perfect: sommige levels lijken onmogelijk na de derde wave totdat je doorhebt welke combinatie torens zorgen voor een goede verdediging.

Iedereen met een Windows Phone en deze game, voeg mij toe aan je vriendenlijst. Ik wil opscheppen met mijn geweldige scores! Mijn gamertag is NotoriousRoy.

GeoDefense zorgt er overigens ook voor dat mijn gigantische handheld backlog nog langer blijft liggen. Zelfs met Mario 3D Land op de stapel… Natuurlijk werkt lang niet elk genre op een mobiele telefoon, maar als het wel werkt is het awesome! Ik kijk nu al uit naar andere Windows Phone-toppers!