Roy-O-Rama

Het eerste deel van Bioshock kwam voor mij een beetje als een verrassing. Ik hou niet zo van shooters, maar Bioshock is er eentje die ik wel kon waarderen. Het feit dat de game een sterk verhaal had (en flink wat adventure/RPG elementen) maakte de game tot meer dan een simpel schietfestijn. Toen Bioshock 2 dan ook werd aangekondigd was ik enthousiast, ondanks al die mensen die hem bij voorbaat afschreven onder het kopje “uitmelken” of “het verhaal van BS1 was klaar”.

Nu ik Bioshock 2 uitgespeeld heb ben ik eigenlijk alleen maar enthousiaster over de game. Er zijn wat verbeteringen doorgevoerd als een mooier gebruik van kleur en een wegwijzer die er voor zorgt dat je niet uren hoeft te gaan dolen op zoek naar dat ene item dat je nodig hebt om verder te gaan. Voor de rest is het gewoon weer genieten geblazen in die ijzersterke Bioshock setting.

Bioshock 2 speelt zich net als het eerste deel weer af in Rapture, maar dan ongeveer 10 jaar na de eerdere gebeurtenissen. Je speelt als Delta, het eerste prototype Big Daddy, die tot leven gewekt wordt door Eleanor Lamb. Meer ga ik niet verklappen aangezien dat zonde is; je moet het verhaal zelf beleven. Dit doe je natuurlijk door de game te spelen en te luisteren naar de personages in de game en je keuzes goed te overwegen. Het verhaal kent ook verschillende eindes, afhankelijk van de keuzes die je maakt. Deze eindes zijn overigens niet zo verschillend als bijvoorbeeld bij Heavy Rain, daar hebben je keuzes écht invloed op het verhaal.

Zoals eerder vermeld maakt Bioshock 2 gebruik van meer en mooiere kleuren. Bioshock 1 was vrij donker en duister, wat perfect past bij Rapture overigens, maar in Bioshock 2 heb je op bepaalde punten echt een overvloed aan kleur. Deze aparte secties zijn een genot om in rond te lopen en zorgen voor een leuke afwisseling aan de vaak donkerdere gangen. Qua gameplay is er niet veel veranderd, links is nog steeds plasmids en rechts is nog steeds schieten, maar de nieuw toegevoegde richtingspijl is erg fijn! Je kunt nu namelijk gewoon vrij rondlopen zonder dat je de weg hoeft kwijt te raken! Heerlijk, de pijl geeft altijd aan waar je heen moet voor je actieve missie. Deze pijl is uiteraard ook uit te zetten als je dat wil.

Qua vijanden heb je nu meer soorten Splicers, meer soorten Big Daddies en natuurlijk de Big Sister. Al deze vijanden hebben ook een eigen plekje in het verhaal zodat het niet lijkt alsof ze ‘zomaar’ in de game gestopt zijn. Ze hebben allemaal een eigen doel binnen het verhaal en worden op de juiste wijze geintroduceerd. Over alles is nagedacht en dat is te merken aan het geheel.

Nou, ik ben dus erg lovend over Bioshock 2. Natuurlijk is het niet zo episch als een Final Fantasy, maar het was een gewoon een toffe game. Het enige nadeel is eigenlijk dat het nogal kort duurt. Ik denk dat het zo’n 10u was voordat de eindcredits over mijn TV rolden… Nu is er wel een multiplayer toegevoegd aan de game, en hoewel die leuk begint, heb je er niet veel aan. Zeker nu niet meer omdat er simpelweg te weinig mensen online zijn in de game. Koop Bioshock 2 dus gewoon voor de fantastische singleplayer en zet hem daarna netjes in de kast naast Bioshock 1. Tip: Ga voor de Rapture of Limited Edition. De artbooks zijn echt mooi!

Nou, het zit er op! Ik heb Final Fantasy XIII uitgespeeld. In totaal heb ik er ruim 56 uur over gedaan om uiteindelijk Orphan te verslaan. Ik heb nog lang niet alles gedaan, zo moet ik nog ongeveer 25 hunt missies, maar voor nu is het even mooi geweest. De reis die begon op 9 maart is ten einde en het is tijd om alles even te laten bezinken en terug te kijken naar deze reis.

Mijn eerste impressie van de game heb je al kunnen lezen en ik had niets dan lof voor Square-Enix. Ik denk hier nog steeds hetzelfde over, FFXIII staat op eenzame hoogte deze generatie. Het einde is bevredigend en verrassend en het eindfilmpje was één van de mooiste die ik ooit in een game gezien heb. Toch kent ook Final Fantasy XIII wat minpuntjes helaas… Zo mis ik inderdaad gewoon een echte stad om even tot jezelf te komen. Final Fantasy XIII gaat maar door en eigenlijk heb je nergens een moment rust. Een stad waar je even kunt overnachten in een hotel. Waar je verschillende winkeltjes hebt om items en wapens te kopen. Je kunt niet zomaar met NPC’s in gesprek over van koetjes en kalfjes. Het is eigenlijk één rechte weg van begin naar eind. En dat is, hoe goed het nu ook uitgewerkt is, toch een klein beetje jammer. Het kopen van items is nu vergelijkbaar met online shoppen; je bestelt vanuit een apparaat en je krijgt wat je koopt. Het werkt, maar het mist het echte shopping gevoel.

Wat hier ook een beetje mee samenhangt is het gebrek aan vrijheid op Cocoon zelf. Op Gran Pulse heb je alle vrijheid van de wereld, en hier bevinden zich ook alle hunt missies, maar op Cocoon kun je nooit eens een locatie een tweede keer bezoeken. Ik had bijvoorbeeld graag nog even terug gegaan naar het bos van Sazh en Vanille om wat meer te spelen met het weer of misschien een bezoekje aan Palumpolum wat een ideale stad zou zijn om te shoppen. Helaas kon dit niet.

Gelukkig was Gran Pulse wel vol vrijheid en in Chapter 11 (en later Chapter 13 als je wilt grinden) kun je dan ook uren bezig zijn zonder je druk te maken over het verhaal. Gran Pulse is ook de plek waar je op een Chocobo kan rijden, waar de Cactuars rondlopen en waar je de speciale veel te sterke vijanden vindt. Hiervoor moet je wel ook flink wat hunts doen, maar aangezien die allemaal een doel hebben en bonussen en experience geven zijn die hunts zeker je tijd waard. Het is stukken beter dan steeds hetzelfde rondje lopen om te grinden in ieder geval!

Een ander iets dat ik anders had willen zien is het gebruik van de Eidolons/Summons. Aangezien je één party leader hebt die je bestuurt heb je maar de keuze voor één Eidolon. Ik speelde vrijwel alleen met Lightning als main character, zij is simpelweg het fijnst om mee te spelen, maar hierdoor kon ik alleen Odin kiezen. Eidolons van bijvoorbeeld Sazh en Hope heb ik nooit in actie gezien omdat ze nooit dienst deden als party leader…

Bovenstaande minpuntjes vond ik toch ook zeker wel jammer, maar niet zo vervelend dat Final Fantasy XIII daardoor slecht werd. Final Fantasy XIII is namelijk een geweldige game, van begin tot eind. Ik heb genoten van alle 56 uur die ik in de game gestoken heb en ik keer ook zeker nog een keertje terug naar Gran Pulse om de Titan Challenges opnieuw te proberen. Voor nu is het echter even genoeg. Het is mooi geweest. Tijd om Lightning los te laten en andere games wat aandacht te geven.

Ik heb de afgelopen vijf jaar redelijk wat muziekgames gespeeld: Donkey Konga, Ouendan, Guitar Hero, Rock Band, Rock Revolution, Singstar, etc. Allemaal waren ze ‘leuk’ tot ‘erg gaaf’, zeker met vrienden in één band. Mijn favoriete muziekgenre was echter nooit echt aanwezig… Ik doel hiermee op stromingen binnen de Dance scene: Trance, Hardstyle, House… Nu is er echter DJ Hero, en hoewel je nog steeds geen volle zalen op Trance Energy of Qlimax trekt met deze game is het wel de tofste muziekgame tot nu wat betreft de muziek!

De werking van DJ Hero is redelijk gelijk aan die van Guitar Hero: er schuiven noten over het scherm en je moet op het juiste moment op de juiste knop drukken. Als extraatjes heb je nu scratchen en faden, net als een echte DJ. Het onderstaande filmpje laat een beetje zien hoe het in zijn werk gaat.

Deze halve minuut is nog maar een héél klein stukje van de tofheid van DJ Hero. De meest gave remixen en mash-ups komen langs en zijn speciaal voor deze game in elkaar gedraaid. Alleen al boven genoemd voorbeeld, Daft Punk met Queen, is al zo awesome dat het de aanschaf van de game waard is… Tel daar dan ook nog tracks van Tiesto, David Guetta, 2Pac, Jackson 5 en Marvin Gaye bij op en je weet meteen dat dit het is. DJ Hero. Beste muziekgame aller tijden!

De gameplay is overigens, zeker in het begin, best lastig. Eén hand drukt op de knoppen en scratcht, de ander bestuurt de crossfader, effecten en bonus-knop. Het duurt even voordat je alles doorhebt, langer dan in het drummen of gitaren in Guitar Hero lijkt het. Voordeel is wel dat je niet ‘af’ kan gaan tijdens een liedje. Je krijgt gewoon minder punten. Dat betekent dat er geen frustratie is! Woei! Ik kan me namelijk nog wel een track herinneren in GH: World Tour waar ik gewoon niet voorbij kom met de drums… Ik HAAT dat! Niets van dat alles in DJ Hero dus!

DJ Hero is opzeker geen game voor iedereen. Ik ken eerlijk gezegd ook veeeeeeel meer mensen die het he-le-maal niets vinden dan mensen die het wel tof vinden. Deels omdat ze niet van muziekgames houden, deels omdat ze de besturing niet trekken en deels omdat de muziek hen niet aanspreekt en er is vast ook wel een Gijs waarvoor alle drie de redenen gelden… Maar ja, ieder zijn ding. En DJ Hero is mijn ding.

Het zou zomaar eens een 1 apri-grap kunnen zijn, maar ik wil er toch wat over kwijt natuurlijk… De Nintendo 3DS werd gister zomaar aangekondigd via een persbericht op de Japanse site van Nintendo nadat er al weken, zo niet maanden, geruchten gaan over nieuwe Nintendo hardware. Het lijkt er dus op dat die geruchten gingen over de 3DS, niet over een Wii HD.

Allereerst de DS. Iedereen kent dit apparaatje nu wel denk ik. Een draagbare Nintendo spelcomputer met twee schermen waarvan er eentje gebruikt kan worden als touch-screen. Er zijn inmiddels zo’n 125 miljoen exemplaren van verkocht wereldwijd en tientallen games die ook miljoenen keren over de toonbank gingen: Pokémon, Mario, Zelda, Brain Training, Nintendogs, Professor Layton, etc. De laatste tijd wordt het echter minder, de DS lijkt qua games over haar hoogtepunt en de R4 kaartjes lijken ‘normaal’ tegenwoordig.

Een nieuwe handheld is dus helemaal niet zo vreemd. Na zes jaar mag dat ook wel en die piraterij is de spreekwoordelijke druppel. Van de 3DS (voorlopige naam overigens) weten we nog niet zo heel veel. Nintendo belooft 3D-effecten zonder dat je een bril nodig hebt zoals in de bioscoop. Het apparaatje zal volledig backwards compatible worden en alle DS(i) games zullen er op te spelen zijn. Tijdens de komende E3 in juni zal hij getoond worden aan het publiek en ook al direct speelbaar zijn. Als je de geruchten mag geloven komt er ook een trilfunctie in, en een motion sensor. Verder krijgen we analoge sticks, wifi en een verbeterde accuduur. Dat belooft dus allemaal veel goeds!

Hoe de 3D techniek zonder bril gaat werken is nog niet bekend, maar het zal waarschijnlijk met snel afwisselende beelden werken zoals in het Jurassic Park plaatje op deze pagina. Of dat goed te simuleren is op een handheld weet ik niet… Misschien heeft Nintendo wel een nieuwe techniek ontwikkeld met Sharp (zij gaan waarschijnlijk de schermen leveren). Hoe de techniek ook werkt, de games zijn het belangrijkste. Nintendo poept er ongetwijfeld een flink aantal goede games voor uit, maar er zullen ook veel gimmicky games komen. Als je terugdenkt aan de Virtual Boy, een geflopte console van Nintendo, dan waren ook daar toch wel wat games die echt tof waren. Ook consoles die een totaal ander publiek aanspreken dan de gemiddelde gamer (Wii) heeft een paar knallers als New Mario en Mario Galaxy. De 3DS gaat dat ook zeker krijgen, maar ik kan me er nog geen beeld bij vormen…

Ook hier moeten we dus nog even afwachten wat de E3 ons gaat brengen! Het belooft in ieder geval een interessante E3 te worden met in ieder geval Natal, Move, PS3-3D en 3DS. Tot die tijd moeten we het doen met concepten van andere gamers, zoals deze:

(Met dank aan NeoGAF voor de plaatjes)

In een Final Fantasy is het verhaal altijd vrij belangrijk, het is de lijm die alle gebeurtenissen en motieven bij elkaar houdt en uitbreidt. FFXIII begint heel actievol met een paar personen die proberen te ontsnappen aan hun bewakers. Ze lijken gevangen genomen en op weg naar uitzetting, maar het is nogal verwarrend in het begin. Er zijn onwijs veel termen die de eerste paar uur genoemd worden: Pulse, Cocoon, l’Cie, Cie’th, Fal’Cie, etc. Ik had geen idee eigenlijk soms, maar gelukkig wordt alles uitgelegd in je datalog. Deze datalog is een soort digitaal dagboek wat de gebeurtenissen bijhoudt, inclusief de flashbacks. Super handig en zeker de moeite waard om af en toe even te lezen. Ook dient de datalog als een handleiding voor het battle-systeem, want ook deze is enorm uitgebreid.

Je begint met enkel de normale, fysieke aanvallen zodat je de basis leert. Hoe werkt stagger bijvoorbeeld, en wat voor effecten hebben de verschillende klassen op een gevecht? Je bestuurt enkel de leider van de groep, de overige leden vechten voor zichzelf maar hun acties zijn wel in te stellen. Wil je dat zo offensief starten, of defensief? En tijdens de battles kun je ook wisselen natuurlijk. Het hele gevechtssysteem is zo onwijs uitgebreid dat ik verder niet ga beginnen aan het uitleggen ervan, heeft geen nut merkte ik al toen ik het vrijdag aan Maarten probeerde te laten zien… Als je Final-Fan bent speel je de game waarschijnlijk al, en als je het niet tof vindt heb je niets aan die uitleg. Ik vind het in ieder geval een heerlijk systeem. De acties verlopen lekker snel en je merkt direct het effect van het wisselen van aanvalsplan.
Qua opbouw is deze Final wel wat anders dan je gewend bent. Normaal heb je één hoofdpersonage (Cloud, Zidane, Tidus, etc) en komen er steeds meer leden bij waaruit je een groep van drie of vier personen kan kiezen. In FXIII heb je in het begin verschillende groepjes van twee personen. De groepen komen soms bij elkaar, maar over het algemeen gaan ze hun eigen weg. Hierdoor word je geforceerd iedereen te gebruiken en dat juich ik alleen maar toe omdat je dan geen Lost Odyssey perikelen krijgt (ik gebruikte daar Ming nooit maar ze is verplicht in het eindbaas-gevecht waar ze steeds sterft…). Wel is het natuurlijk wennen dat je maar twee personages hebt en je dus goed moet nadenken over je tactieken. Tijdens de tochten van de groepjes ontvouwt zich langzaam het grotere verhaal en natuurlijk is niet iedereen wie hij of zij zegt te zijn en kruisen niet alleen hun huidige paden, maar hebben ze ook bewust of onbewust een verleden met elkaar. Het lijkt Lost wel! Inmiddels heb ik zo’n 12 uur op de teller staan en het wordt steeds boeiender. Waar de meeste games tegenwoordig al lang afgelopen zijn na 12 uur begint het bij Final Fantasy XIII pas écht.

Final Fantasy XIII is de eerste Final in HD en dat werd tijd ook. Constant zit je met verbazing naar de TV te staren omdat Square-Enix werkelijk prachtige beelden laat zien. De overgang van filmpjes naar gameplay is echt naadloos en voor het eerst in 23 jaar is het eindelijk zoals het altijd al had moeten zijn… De graphics zijn zo bizar mooi. Ik had gisteravond een stuk met twee personages in een bos en dit was zo kleurrijk en had zo’n fantastische sound dat ik er echt stil van werd! Dit is voor mij persoonlijk de mooiste game die ik ooit heb gespeeld. De sfeer druipt er vanaf en de soundtrack is ijzersterk. We gebruiken wel eens de termen ‘episch’ en ‘magisch’, maar dit is het. Final Fantasy XIII. Het is nog maar maart, en er komen nog bizar veel potentiële toppers uit waaronder Crackdown 2, God of War 3 en Mario Galaxy 2, maar ik ben er zeker van dat dit mijn game of the year wordt. Heerlijk.

Na het succes van Nintendo met hun Wii kon Sony natuurlijk niet achterblijven. Ze volgen Nintendo blind en komen met hun eigen Wiimote en Nunchuck controllers. De controllers hebben de naam ‘PlayStation Move’ en ‘Move Subcontroller’ gekregen en ze werken met gyrometers, acceleratiemeters, magneten en een webcam. Hierdoor is er, volgens Sony, meer precisie mogelijk dan met de Wii. Bovendien heeft de PlayStation 3 natuurlijk full HD graphics, Blu Ray en DTS geluid. Op papier is het dus veel beter, maar met wat er tot nu toe getoond is blijkt dat niet:

Zoals je kunt zien is Sony echt een copy-cat nu; veel dezelfde soort games en zelfs het promotiefilmpje lijkt op die van Nintendo… Alles wat je ziet in het filmpje is al gedaan op de Wii, alleen nu is het met betere graphics. De Wii in HD dus. Ik vrees voor Sony dat het niet aan gaat slaan. Het mag dan misschien wel beter werken of preciezer zijn, het biedt niets nieuws. Daarnaast heeft zo’n beetje elke casual al een Wii natuurlijk en upgraden vinden ze waarschijnlijk niet nodig.

Voor de nieuwe casuals is de instapprijs bovendien veel te hoog. Waar een Wii 200 euro kost, kost een PS3 Move bundel waarschijnlijk zo’n 350 euro. Als je al een PS3 hebt kun je het PS3 Move starterspakket kopen voor minder dan 100 euro (lees €99,95). Dat zijn behoorlijke prijzen voor mensen die enkel af en toe voor de TV willen slaan, springen en zwaaien. Voor ons gewone gamers, want dat zijn de meeste lezers op Roy-O-Rama, biedt het verder ook niet echt interessante nieuwe gameplay vooralsnog. De beste Wii-games gebruiken voor bepaalde zaken wel de Wiimote-functionaliteiten, maar met mate. Ik verwacht ook dat er veel Wii games overgezet gaan worden naar de PS3 en voor Visceral hoop ik dat Dead Space Extraction die stap ook maakt. Met de PS3 Move controllers is de game op exact dezelfde wijze te spelen als op de Wii en met HD graphics wordt die game nog gaver.

Voor mij hoeft het echter allemaal niet zo. De Wii heb ik ook alleen maar omdat Mario alleen op de Wii te spelen is, de rest van de games is niet echt boeiend. Misschien dat er voor de PS3 Move wél veel toffe games komen, maar ik denk dat het allemaal casual meuk blijft. De line-up bestaat op dit moment namelijk uit dezelfde soort games als de Wii: Move Party, Motion Fighter, Brunswick Bowling, TV Superstars, etc etc. Do. Not. Want.

Final Fantasy, de laatste fantasie… Het is een beetje een gekke titel voor een game die inmiddels toe is aan deel 13 en talloze spin-offs kent. Toch was de naam bij het ontwikkelen van het eerste deel geen verrassing. De status van Squaresoft… *gaap* Oh? Bekend verhaal? True. Toch is het interessant om even te kijken van waar we gekomen zijn sinds Final Fantasy op onze vierkante Nintendo.

De game zag er in 1987 zo uit, links een screen van hoe de wereld er uit zag en rechts een screen van het gevechtsscherm:

Inmiddels is er heel veel veranderd. We zijn vier consoles verder en hebben enorme sprongen gemaakt. Van een 8Bit pixelbrij zijn we beland in een tijdperk waar we 1080p Full HD graphics verwachten met DTS Surround Sound. Je kunt tijdens het spelen even pauzeren om via de vriendenlijst te bekijken wat jouw vrienden spelen en welke prestaties ze hebben gehaald. Eigenlijk is het niet te bevatten waar we aangekomen zijn, daarom moeten we er ook af en toe even bij stil staan. Laten bezinken wat er nu mogelijk is.

Vervolgens stoppen we de game in onze console en drukken we op start. Sommige dingen veranderen immers nooit… Iedereen heel veel plezier!

Heavy Rain is qua pure definitie een videogame: je stopt een schijfje in je PlayStation 3 en je bestuurt een paar personages op je TV via een controller. Maar eigenlijk voldoet de term ‘videogame’ niet helemaal. Heavy Rain is meer een interactief videogame-drama, een overlapping tussen een videogame en een detective/drama film. Het exacte genre doet er verder niet toe, Heavy Rain is uniek. Een game die je maar één keer per console-generatie meemaakt…

Heavy Rain vertelt het verhaal van de Origami Killer, een seriemoordenaar die het gemunt heeft op jongetjes van rond de 10 jaar. Hij brengt ze om het leven en laat een Origami figuurtje in hun hand achter. Tijdens de game ga je op zoek naar deze seriemoordenaar met de aanwezige personges. De speelbare personages in de game zijn Ethan, een vader, Scott, een privé detective, Lauren, een prostituee die haar zoontje verloor, Norman, een FBI agent en Madison, een journaliste. Allemaal spelen ze hun eigen rol in de game en allemaal zijn ze op de één of andere manier aan elkaar verbonden door de Origami Killer. Ik verklap verder niets over het verhaal want je moet het zelf ervaren. Wel kan ik zeggen dat alle keuzes die je maakt invloed hebben op het verdere verloop van de game. Deze invloed gaat verder dan het wel of niet krijgen van een bloedneus in een gevecht: de hele verstandhouding tussen personages en of ze blijven leven kan afhangen van een keuze die je maakt.

Doordat je zoveel invloed hebt op het verloop van de game en de personages voel je op een gegeven moment een echte ‘band’ met die personages. Je raakt meer en meer geïnteresseerd in het achterliggende verhaal en hun motivaties. Als jij dan keuzes maakt in de game (schiet je iemand wel of niet neer) neem je dat allemaal mee. Hierdoor is Heavy Rain vaak een zware en soms zelf deprimerende game. Gelukkig zijn er ook momenten waarin je met een grote smile op je gezicht aan het genieten bent van de kleine dingen in het leven. Zo heb ik in Heavy Rain een luier verschoont, een eitje gebakken en een kind verplicht zijn huiswerk te maken! Het is sinds 1997 niet meer voorgekomen dat ik zo geraakt werd door een game…

Maar ondanks dat het dus een enorm aangrijpende, émotionele ervaring is en een ijzersterk verhaal kent, is Heavy Rain niet perfect. Ik vond met name de besturing af en toe tergend… Het lopen gaat stroef, de camera werkt vaak tegen en er zijn af en toe net even teveel knoppen die je tegelijk moet indrukken. Hierdoor falen sommige acties die je wil doen waardoor het verhaal een andere wending neemt dan jij wil. Dit is behoorlijk jammer en een beetje een afbreuk aan de game. Desalniettemin is het totaalpakket zo prachtig dat ik de makers de gekozen besturing vergeef. Ik ben er nu, anderhalf uur na het uitspelen, nog steeds van onder de indruk, zo bijzonder is de game! Ik ga trouwens de game nog eens spelen om te kijken of ik wat meer mensen in leven kan houden…