Roy-O-Rama

In de game volg je logischerwijs het verhaal van de film, wat betekent dat je met McQueen races gaat rijden en met de andere personages opdrachten moet uitvoeren. Er zijn bijvoorbeeld spionagemissies waarbij je naar een doel moet rijden zonder op te vallen of Takel moet afkoelen nadat hij het ‘pistache-ijs’ gegeten heeft. Het verhaal is helaas wel een beetje warrig in de game verwerkt en komt soms onlogisch over omdat je stukken mist. Tijdens de Grand Prix in Japan heeft Takel in de film namelijk contact met McQueen wat niet goed verloopt, maar in de game wordt dat weg gelaten. Wel krijg je de dramaQueen-conversatie na afloop van die waarin hij Takel een beetje loopt af te zeiken. Heel vreemd.

Een ander minder punt van de game is dat het grafisch weinig voorstelt. Waar de film werkelijk één van de mooiste 3D-animatiefilms aller tijden is, is de game maar lelijk. Het lijkt soms meer op een veredelde DS-game dan een game voor Nintendo’s nieuwste. Het 3D-effect kan daar dan weinig meer aan goedmaken.

Hey! Let op mijn lak!
Cars 2 is vertaald naar het Nederlands, zowel het menu als de gesproken teksten. Hiermee is de game natuurlijk erg geschikt voor de jongere gamer, ware het niet dat de gameplay totaal niet meewerkt. De racemissies met McQueen zijn nog wel te doen, maar sommige spionagemissies zijn volstrekt onduidelijk.

Beelden van NDS-versie, 3DS-versie is nagenoeg hetzelfde

De verdeling tussen race- en spionagemissies is ongeveer 65% – 35%, waarbij de races best leuk om te spelen zijn. Wel moet je even vergeten dat je als stuiterende blokken over het circuit schuift. Het is immers een game voor kinderen en dan hoef je niet zo nauw te kijken wat dat betreft.

Vervelender zijn de andere missies die je moet spelen, met bijvoorbeeld de spion, of Takel. Een voorbeeld is een missie waarbij je als Takel over een vliegveld rijdt en moet zorgen dat je niet gespot wordt. Het is de bedoeling dat je op gepaste afstand van je voorganger rijdt én de zoeklichten omzeilt. De snelheid van de voorganger en het patroon van de zoeklichten is zo ingesteld dat ik steeds op hetzelfde moment gespot werd. Enorm frustrerend en de missie was enkel te behalen door je voorganger weg te laten rijden en meer afstand te nemen. Ik stond bijna op het punt om de game het raam uit te gooien.

Conclusie
Cars 2 voor Nintendo 3DS lijkt een beetje een opgepoetste DS-game en is niet echt de moeite waard. De achtjarige buurjongen zal het misschien wel leuk vinden, maar buiten die diehards op de basisschool zal niemand er veel plezier aan beleven.

Vissen. Het is maar een rare hobby/sport. Je zit urenlang aan de waterkant een beetje voor je uit te staren in de hoop een flinke vis aan de haak te slaan. Een plant zien groeien is vaak nog interessanter… Toch zijn er miljoenen mensen die dit doen en dat heeft weer geleid tot talloze games waarin je kunt gaan vissen.

De bekendste is misschien SEGA Bass Fishing die op Dreamcast geleverd werd met hengelaccessoire. Ook op Wii zijn ze redelijk populair vanwege de motioncontrols en hengelaccessoires. Ultimate Bass Fishing voor Nintendo 3DS heeft, gelukkig, geen extra accessoires en is puur met de normale knoppen te spelen.

Je begint de game in het beginnersgebied waar niet al te grote en zware vissen zitten. Stap voor stap krijg je uitgelegd hoe je de boot bestuurt, hoe je de hengel uitwerpt en hoe je de lijn weer inhaalt. Na ruim tien minuten had ik nog steeds niets gevangen, of überhaupt ook maar een vis aan de haak zien hangen, dus ik was er al bijna klaar mee.

You’re doing it wrong!
Toen bleek echter dat ik simpelweg op een verkeerd stuk zat te vissen. Via je radar kun je vooraf een beetje bepalen waar vissen zitten en hoe diep. Met verschillende soorten aas en trekjes aan de hengel kun je hun aandacht vervolgens trekken. Nadat dit eenmaal duidelijk was ving ik de ene baars na de andere.

Al snel was een top 3-notering in de Beginner’s Cup binnen en kon ik door naar andere lokaties en moeilijkere toernooien. Vanaf dat moment heb je ook veel meer mogelijkheden wat betreft aas en hengels. Verschillende vissen reageren namelijk anders op verschillende soorten aas. Na wat experimenteren hiermee kon ik ineens veel meer soorten vis ophengelen!

Ruime keus
In totaal zijn er meer dan vijfhonderd beschikbare soorten aas, hengels en haspels in de game waardoor je nagenoeg eindeloos kan variëren. Je kunt meedoen met 45 toernooien en er is een optie om vrij te vissen, zonder tijdslimiet. Qua herspeelbaarheid en houdbaarheid zit het hier wel goed dus.

Een ander positief punt van de game is dat de graphics eigenlijk wel in orde zijn. Op de screenshots en in de trailer vond ik het er vrij grof uit zien, maar met de 3D-slider op max gaat er een nieuwe wereld open lijkt het wel. Het is geen Zelda of Mario natuurlijk, maar de omgevingen zijn vrij realistisch weergegeven.

Alle positieve punten verhullen het grootste nadeel van de game echter niet… Het blijft een game waarin je vist, en vissen is saai. Er is een kleine sprong in plezier als je het eerste toernooi wint en je steeds meer opties vrijspeelt, maar daar blijft het bij. Er is geen groots episch verhaal, er zijn geen uitdagende eindbazen en je intelligentie wordt ook niet op de proef gesteld. Als game is het dus niet zo boeiend, ondanks de vele positieve punten.

Conclusie
Nu ik een paar uur heb zitten hengelen moet ik bekennen dat het allemaal niet zo dramatisch is als ik vooraf dacht. Ultimate Bass Fishing is goed uitgewerkt: er zijn heel veel opties en mogelijkheden, het ziet er prima uit en laat zich goed besturen. Desalniettemin is het gewoon wat saai allemaal. In een bootje zitten staren naar je dobber moet echt je ding zijn wil je dit een leuke game vinden.

In Kirby Mass Attack wordt de schattige Kirby betoverd en opgedeeld in tien kleinere exemplaren. Om de vloek te verbreken moet je het opnemen tegen de heks die hier verantwoordelijk voor is. In je eentje gaat dit echter niet lukken, dus moeten alle tien Kirbies samenwerken. Een level begin je in je eentje en door het eten van genoeg fruit komt er steeds een Kirby bij. Het eten van fruit is belangrijk want voor sommige obstakels en vijanden heb je een minimaal aantal Kirbies nodig. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een obstakel dat heel blijft als er vier Kirbies aan hangen, maar bezwijkt onder het gewicht van vijf Kirbies.

Je bestuurt de zwerm Kirbies geheel met de stylus. Jij tikt waar ze heen moeten lopen of je zwiept ze de lucht in om ze ergens heen te laten springen. Mocht er een lastiger stuk aankomen dan kun je een blauwe ster laten verschijnen om daarmee alle Kirbies tijdelijk door het level te laten zweven.

Tien keer zoveel fun!
Meer is niet altijd beter, maar bij Mass Attack is dat zeker wel het geval! Doordat je tot tien Kirbies tegelijk bestuurt moet je goed opletten wat je doet. Het voelt wat dat betreft een beetje als een combinatie tussen een klassieke Kirby-platformgame en Pikmin, zeker als je de Kirbies richting grote monsters gooit om ze te verslaan. De vijanden en obstakels worden ook steeds groter waardoor je steeds meer roze dikzakken nodig hebt om een level te voltooien. Aan het begin van een level wordt ook aangegeven hoeveel Kirbies je nodig hebt om dat level te spelen. Heb je er niet genoeg omdat er een aantal zijn doodgegaan dan zul je even terug moeten om wat extra fruit te eten.

Als je met een grote posse bent is de game an sich vrij gemakkelijk. De vijanden zijn redelijk simpel verslagen, en je hoeft niet te kijken op een Kirby meer of minder. Met minder Kirbies tot je beschikking moet je iets voorzichtiger doen maar ook dan zal je nergens echt in de problemen komen. Ik ben in alle levels die ik tot nu toe gespeeld heb niet één keer afgegaan en heb zelfs steeds minstens brons gehaald als waardering. Deze krijg je voor het voltooien van een level zonder een Kirby te laten sterven. Zonder dat de game moeilijk is blijft het echter toch uitdagend. Meer dan in andere games wil ik goud halen en alle verstopte medailles blijven me ook steeds roepen om terug te komen!

En dat is nog niet alles…
Naast de gewone levels is er ook belachelijk veel vrij te spelen. Voor elke vijf Kirby-medailles die je vindt in de levels krijg je een beloning in de vorm van een nieuwe minigame. Er is bijvoorbeeld een whack-a-mole-variant en je kunt gaan flipperen met Kirby. Vooral het flipperen viel me in positieve zin op omdat je naast de kast ook nog eens eindbazen hebt die je al flipperend moet verslaan. Deze minigame is dus uit te spelen en dat lukt je waarschijnlijk niet in één keer! Het totaal aan vrij te spelen awards en minigames is ook erg hoog waardoor je naar medailles blijft zoeken. De game krijgt zo enorme replaywaarde en een lange houdbaarheid.

Conclusie
Zoals je nu alvast al wel gezien hebt scoort Kirby Mass Attack hoog, erg hoog. Ik kan echter niet anders dan een dergelijk cijfer toekennen aan deze game. In alle opzichten doet de game precies wat er van een game verwacht wordt: zorgen voor plezier. Naast de gigantische leuke maingame zit de game ook tjokvol met andere zooi en dit gaat je geheid weken bezighouden. Dit najaar staan de verkooplijsten vol met bloedserieuze games als Call of Duty, Dark Souls en Skyrim, maar Kirby verslaat ze wat mij betreft allemaal met gemak. Pure fun en een aanrader voor iedereen met een DS of 3DS! [9]

Professor Layton is één van die franchises die Nintendo in zo’n beetje elke taal vertaalt. De games zijn namelijk erg populair bij het ‘gewone’ volk en niet iedereen is even sterk in het oplossen van puzzels en raadsels in het Engels. Door deze vertalingen, maar ook door rare mensen bij de verschillende afdelingen van Nintendo zelf, heet de game overal anders. De Nederlandse naam is bijvoorbeeld Professor Layton en de Melodie van het Spook. De gespeelde versie is de Amerikaanse versie, en deze heet Professor Layton and the Last Specter. In Engeland, qua taal toch wel redelijk gelijk met Amerika, heet de game Professor Layton and the Specter’s Call. Drie landen, drie verschillende namen, en dan hebben we het nog niet eens over de Japanse, Franse, Duitse of Italiaanse naam gehad. Let hier in ieder geval op als je de game koopt of besluit hem te importeren.

London Life
Een ander verschil tussen de Nederlandse en Amerikaanse versie is het ontbreken van de bonusgame London Life. Nintendo heeft voor Europa besloten dat het vertalen van deze bonus niet de moeite waard is en veel te veel geld kost. London Life onvertaald laten is voor Nintendo daarnaast ook geen optie in deze franchise. Vanuit een bedrijfsstandpunt is dit volledig te begrijpen, maar de vraag is of wij echt iets missen en of de hoofdgame nog genoeg is om ons tevreden te houden na vier delen.

Het antwoord op de laatste vraag lees je verderop in de review, we gaan eerst London Life bekijken. London Life is een heel simpele RPG-achtige game waarin jij in Londen gaat wonen. Je komt per trein aan, huurt een kamer en zoekt werk. De opzet is enorm simpel en komt in het kort neer op het heen en weer lopen tussen personages om opdrachten te vervullen. Het lijkt qua opzet misschien nog wel het meest op Animal Crossing.

Gedurende het avontuur kom je allerlei figuren tegen die je eerder al zag in andere Professor Layton-games. Uiteraard komt Layton zelf ook een kijkje nemen en vanaf dat moment begint de game echt. Dit is de eerste Professor Layton-game waarin je nu eens zelf de hoofdrol speelt en niet enkel puzzels oplost. Wat dat betreft is London Life erg leuk. Het jammere is alleen dat het qua diepgang een beetje achterblijft. Desalniettemin een leuke bonus en prima afwisseling van de standaard Layton-gameplay!

De eerste sidekick
De Melodie van het Spook begint met Layton die een brief krijgt van een oude vriend die om zijn hulp vraagt. Dat is niet anders dan in voorgaande delen dus. Wat wel anders is, is dat Luke nu eens niet je sidekick is, maar dat je een leuke jonge dame genaamd Emmy als hulp hebt. Emmy is een fan van Layton en ze praat heel erg veel. Omdat Layton zelf niet zo’n prater is, levert dit erg leuke conversaties op. Emmy is wat dat betreft ook een veel leuker personage dan Luke die eigenlijk maar een vervelende wijsneus is.

Samen met Emmy ga je op reis naar Misthallery waar ze last hebben van een monster dat de stad terroriseert en tot puin slaat. Aan Layton is het de taak om uit te zoeken waar het monster vandaan komt en hoe dit probleem opgelost kan worden. Tijdens het avontuur krijgt Layton hulp van een orakel die weet waar het monster gaat verschijnen. Wie is dit orakel en hoe kan het dat hij (of zij) weet waar het monster zal toeslaan?

Same old?
De opzet is ook dit keer weer hetzelfde. Je loopt door de stad op zoek naar aanwijzingen over het probleem en ondervraagt onderweg een hoop mensen of ze er iets vanaf weten. Het verhaal ontvouwt zich in de tussentijd tot een vreemd geheel waarbij je jezelf soms afvraagt wat de makers gebruikt hebben.

De puzzels en raadsels in de game, die vaak op willekeurige momenten aangeboden worden, zijn dit keer erg sterk. In tegenstelling tot het voorgaande deel was er geen enkele puzzel waarbij ik dacht ‘dat klopt niet!’. Wel zijn er genoeg puzzels die heel moeilijk zijn, of juist zo makkelijk dat je het antwoord ook niet ziet… Soms weet je niet of je nou te moeilijk denkt of niet. Dat maakt ook de vierde Layton een erg leuke game om te spelen.

Het feit dat er dit keer drie hoofdpersonages zijn, Layton, Luke én Emmy, zorgt voor grappige conversaties. Ze hebben allemaal hun eigen karakter en geven op alles hun eigen kijk. In de hotelkamer waar je met Emmy overnacht (aparte bedden helaas) staat bijvoorbeeld een plant. Als je daar op klikt zegt Emmy dat het een leuke plant is. Klik je nog een keer zegt Layton dat planten gezond zijn voor mensen. Vervolgens geeft Luke bij de laatste klik het commentaar dat planten gezond zijn omdat ze zorgen voor het omzetten van koolstofdioxide naar zuurstof. Zo is er op elke lokatie wel een conversatie tussen de personages wat het geheel erg fris houdt.

Minigames
Naast de puzzels kent een Professor Layton-game ook altijd wat minigames. Dit keer mag je gaan spelen met treintjes, vissen laten zwemmen of een stuk voor een poppentheater regiseren. Van elke minigame zijn er meerdere levels te spelen en als je ze allemaal kunt vinden en uitspelen, word je groots beloond. Persoonlijk zoek ik het echter niet om daar tijd in te stoppen. Een leveltje of twee, drie per minigame vind ik altijd wel genoeg. Het is wel leuk voor de freaks die gaan voor 100% in een game, zij hebben ook nu weer flink wat content naast de hoofdgame om mee te spelen!

Conclusie
Het gegeven cijfer is voor de Amerikaanse versie van de game. Het ontbreken van London Life kost de Nederlandse versie die eind deze week in de winkels ligt een punt aftrek. Je houdt dan dus een zeven over met de mededeling dat de hoofdgame het beste deel tot nu toe is, ook al doet het niet echt iets nieuws.

Fans van de serie kunnen de game zonder twijfel aanschaffen, mensen die nog geen enkele Layton hebben gespeeld kunnen de game zonder achtergrondkennis direct spelen. Het is een geweldige serie en ik kijk alvast uit naar het vijfde deel dat volgend jaar in de winkels ligt voor Nintendo 3DS! Om met de woorden van Layton af te sluiten: I love the thrill of a good solution!

VROEMMM
F1 is een zeer serieuze autosport, zowel in het echt als in games. De gamers die gaan voor een F1-game willen altijd een zo realistisch mogelijke game met een miljoen opties. Van de luchtdruk in de banden tot de aerodynamica, vrijwel alles is aan te passen. Daarnaast zijn er ook een legio aan hulpmiddelen aan of uit te zetten die je kunnen helpen met remmen of sturen.

Tel daarbij de verschillende moeilijkheidsgradaties mee en je hebt een game die op papier voor iedere F1-fan geschikt zou moeten zijn. Voor de beginneling én voor de expert.

In F1 2011 heb je de standaard mogelijkheden die in elke racegame zitten zoals quick race en grand prix. Het meest interessant is echter de careermode. Hier begin je heeeelemaal onderaan de ladder als onbekende coureur. Je krijgt een of twee aanbiedingen van de wat kleinere teams en moet je dan gaan bewijzen op het circuit. Na een ronde of vijf lukte het me om de streeftijd te behalen en werd ik aangenomen bij HRT.

De gridbak in
De eerste race van het seizoen was daar, het moment van de waarheid. Je kunt er voor kiezen om helemaal vooraan te beginnen bij de vrije trainingen op vrijdag, of bij de kwalificatie op zaterdag of direct bij de race. Omdat ik geen zin had in al die trainingen ben ik direct aan de wedstrijd begonnen. Een stom idee bleek later. Ik kende het circuit niet, had nog moeite met de controls en vond de andere auto’s op de baan maar vervelend. Dit betekende dat ik regelmatig botste en de grindbak in reed. Like a Jos…

Uiteindelijk scoorde ik één simpel puntje. De kranten stonden de dag erna direct vol speculaties over het feit of ik al dan niet het seizoen zou mogen afmaken. De honden. Volgende race moest ik me maar gaan bewijzen.

De tweede grand prix van het seizoen was die van Kuala Lumpur, Maleisië, en daar moest is maar voor het eerst serieus aan de bak. Na het debacle in Australië koos ik er dit keer maar voor om netjes het gehele weekend te rijden, inclusief de trainingen. Dit pakte goed uit want na de vele rondjes oefenen lukte het me op Pole te pakken én de race te winnen. Iedereen was laaiend enthousiast en mijn carrière was gered. Inmiddels zit ik bijna aan het einde van het seizoen en draai ik mee in de top 5. Best netjes voor een debutant!

Vergeleken met de zeer uitgebreide careermode zijn de andere opties vrij karig. Waarom zou je een losse grand prix gaan rijden als je er ook eentje in je carreer kan doen? Waarom een quick race rijden als je ook nuttig bezig kan zijn in de vrije trainingen? Enkel de multiplayer is de moeite waard, met twee tot vier spelers kun je het tegen elkaar opnemen. Het zoeken naar een geschikte race kan alleen wel even duren omdat er niet veel activiteit is.

Zoals je waarschijnlijk wel begrepen hebt zit de game qua racen erg goed in elkaar. Tegen mijn verwachting in vind ik het leuk om te spelen en zal ik tot Mario Kart verschijnt dit nog zeker blijven spelen. De graphics zijn bovendien ook erg sterk met als kers op de kaart een geweldig 3D-effect. In racegames komt dit goed naar voren zo te zien. Het enige minpuntje is het ontbreken van een écht gevoel van snelheid. Aan het einde van de rechte stukken, als je op volle snelheid rijdt, heb je nog steeds niet het idee dat je 300 km/h gaat. Maar dat is een kleinigheidje in een anderzijds geweldige game.

Conclusie
F1 is op dit moment de beste en meest serieuze racer voor Nintendo 3DS. Als je dat zoekt kun je geen miskoop doen, want het stuurt goed, ziet er prima uit en biedt enorm veel uitdaging. Vooraf had ik niet gedacht dat het een game zou zijn die geschikt is voor een handheld, maar Codemasters heeft een geweldig product afgeleverd. Deze versie doet niet onder voor zijn grote broer!

Het concept
Tetris is al zo oud als videogames ongeveer. De game maakte furore op de oude GameBoy van Nintendo en verscheen daarna op elk mogelijk platform wel in één of andere vorm. Toen Nintendo aan de slag ging met Tetris voor Nintendo DS poepten ze er zomaar de beste versie ooit uit. De vallende blokjes kregen een onwijs strakke besturing, de mogelijkheid om ze last minute nog te draaien en online multiplayer waarmee menig Japanner door ondergetekende huilend naar de hoek is verwezen.

Het feit dat Tetris al zo lang bestaat en het officiële record voor ‘most ported videogame’ bezit, zegt iets over de populariteit. Het is ook de reden dat we in het eerste jaar van de Nintendo 3DS al een officiële versie van de game kunnen gaan spelen. De basis is uiteraard nog altijd hetzelfde: er vallen blokjes naar beneden die uit verschillende vormen bestaan. Jij moet ze zo draaien en verplaatsen dat ze samen één geheel vormen zodat je lijnen kunt wegspelen. Dit gaat door met steeds sneller vallende blokken totdat je het niet meer aan kunt en het scherm vol hebt laten lopen.

Nieuwe varianten
Dit keer krijgen we naast de Tetris-basis natuurlijk een 3D-jasje wat het uiterlijk van de game lekker flitsend en modern maakt. Tevens zijn er weer wat varianten verzonnen om origineel te blijven. In totaal zijn er twintig verschillende modi te spelen en omdat dit te veel is om los te bespreken verwijs ik je graag naar de trailer onderaan deze review. Daar krijg je van elke variant een kort overzicht dat meer zegt dan ik in een paar honderd woorden kan vertellen.

Wat ik wel kan vertellen is wat mijn favoriet is! De leukste variant is by far het torenklimmen. Deze mode zorgt namelijk voor enige tijdsdruk en het is belangrijk dat je goed nadenkt over de plaatsing van de blokjes. Hierna is de bommenmode het leukst. Ik snap nog niet helemaal hoe het ontploffen werkt, maar het is zoooo bevredigend als het halve scherm leegraakt door ontploffende bommen! Geweldig! De overige zijn allemaal een beetje suffig met als dieptepunt de Augmented Reality-varianten. Deze spelen irritant omdat het beeld vaak verspringt. AR is leuk op papier, maar ik heb nog geen game gevonden waar het echt soepel werkt helaas. Ook nu lijkt het weer op een feature die in de game verwerkt zit ‘omdat het kan’.

Na flink wat uren spelen met alle varianten moet ik wel zeggen dat Marathon toch wel het meest gespeelde blijft. Gewoon normaal. Dat is namelijk al gek genoeg, zeker op de hogere snelheden. Vlak voor het schrijven van deze review merkte ik trouwens op dat ik weer last heb van het Tetris-effect, handig voor tijdens het opruimen!

Conclusie
Tetris is en blijft onwijs tof om te spelen, welke versie je ook hebt. Naast de ijzersterke basis zijn er een aantal leuke nieuwe varianten en dat maakt het geheel toch wel weer de moeite waard. Tetris DS blijft heer en meester in de franchise, maar wil je een modern jasje voor deze oude game, dan kun je prima naar de winkel gaan voor Tetris 3DS. Daarna mag je het tegen me opnemen in een online battle.

Left 4 Dead van bovenaf
Zombie Apocalypse: Never Die Alone is een top down shooter met een zombiethema. Het valt in dezelfde categorie als bijvoorbeeld Dead Nation en je zou ook deze weer kunnen omschrijven als ‘Left 4 Dead, gezien van bovenaf’. Je loopt met vier man rond in een vervallen omgeving en onderweg schiet je hordes met zombies af. De eerste grotere vijand is ook een kloon van Boomer uit Left 4 Dead.

De vier personages hebben allemaal hun eigen persoonlijkheid: er is een arrogante sniper (de vrouw in het stel), een priester, een Britse hiphopartiest en een fanatieke gamer. Ieder van hen heeft geheel eigen wapens en tekst. Zo heeft de gamer een automatisch geweer en roept hij steeds dat de rest noobs zijn terwijl de pastoor een shotgun gebruikt en predikt dat de zombies zullen branden. Tot zover niets nieuws dus.

Bovendien is de setting, een landschap dat door chaos ende panieck volledig verwoest is, veel te vaak gebruikt. Het vervelende is bovendien dat hier alles ook nog eens veel te donker is. In sommige steegjes zie je helemaal niet wat er nou allemaal gebeurt en dat is rete-irritant! Sterven door onbekende oorzaak hoort niet in games.

Onnodige sequel
Ook op alle andere fronten speelt de game exact zoals je in soortgelijke games ziet. De ene lading zombies na de andere meldt zich aan om neergemaaid te worden terwijl je tussendoor items verzamelt, wapens kunt upgraden en het flinterdunne verhaal zich ontvouwt. Ik kan je vertellen dat dit nu toch wel klaar is. Enkel first-person shooters met modern oorlogsthema zijn nog generieker.

Toch probeert Never Die Alone zich te onderscheiden. De makers leggen een grote nadruk op de co-op-mogelijkheden en proberen die zelfs te laten doorwerken in de singleplayer. Je kunt namelijk te allen tijde switchen van personage en bent pas game-over als iedereen dood is. Dit systeem werkt nog wel aardig, zeker bij sommige grote vijanden omdat sommige personages gewoon geschiktere wapens hebben voor sterke vijanden. Een automatisch geweer is handig bij grote groepen zwakkere zombies en de shotgun is beter als je één sterke vijand tegenover je hebt staan.

Een ander punt waarmee Never Die Alone zich wil onderscheiden is de humor. Door het gebruik van vier zeer verschillende karakters zou je erg leuke conversaties kunnen krijgen. Het probleem is alleen dat ze enorm worden overdreven waardoor de humor zijn doel voorbij schiet. Hoewel we hier allemaal wel fanatiek gamer zijn wordt niemand blij van personages die roepen ‘I’m just trolling, lol, whatever, noobs, etc’. De twaalfjarige Halo-kinderen die door je headset blèren zijn nog minder irritant. Ook de Britse hiphopper is vreselijk en een slechte kloon van Ali G. Nu is Ali G zelf al tien jaar niet leuk meer, dus je begrijpt dat ook hier de humor nergens te bekennen is. Erg jammer, want er zijn genoeg games waarin goede humor een game naar een hoger niveau tilt. Denk maar eens aan Mario & Luigi op GameBoy Advance of het geweldige Portal. Om je een beeld te geven van de dialogen en de gameplay kun je onderstaande video bekijken. Hier wordt het eerste hoofdstuk gespeeld.

Conclusie
Never Die Alone is geen slechte game, maar het voelt wel aan als een onnodige game. Het genre is helemaal verzadigd, zeker omdat alle PSN-gebruikers Dead Nation gratis hebben kunnen downloaden. Inhoudelijk zijn al die top down zombie shooters ook vrijwel hetzelfde en weet geen enkele zich echt te onderscheiden. Mocht je een grote fan van het genre zijn dan kun je met Never Die Alone geen miskoop doen, maar de rest kan gewoon gaan voor de goedkoopste game die je op XBLA of PSN kunt kopen.

Ouwe meuk
Koei heeft onlangs de eer gehad om een remake van een oude ‘klassieker’ te spelen en dat is niet zo goed bevallen. Bij BurgerTime World Tour wordt hetzelfde idee toegepast: een heel oude game opnieuw uitbrengen met een grafische update en wat toegevoegde features. Helaas is het ook dit keer weer huilen met de pet op.

Spelers lopen net als in de arcadeklassieker door een doolhof van meerdere verdiepingen vol met vijanden. Het doel is om over alle hamburgeringrediënten (brood, vlees, kaas, tomaat, etc.) te lopen om ze naar beneden te laten vallen. Dit levert dan een complete burger op. Als alle burgers bereid zijn, is het level klaar en ga je naar het volgende level. De game combineert 2D-platforming met puzzelelementen en zo op het eerste oog lijkt het een leuke game.

Niets is echter minder waar. Vanaf het moment dat je met je personage gaat lopen, merk je dat de besturing niet in orde is. De controls zijn traag en zweverig, de collision detection wijkt af en je valt soms door platformen heen. Essentiële fouten in een game die draait om timing en precisie. Het opnieuw uitbrengen van een oude game in een nieuw jasje vind ik geen probleem, maar ze moeten wel zorgen dat het een beetje te spelen is natuurlijk.

De toevoeging van een multiplayer kan nog wel voor enkele minuten lol zorgen omdat je nu met meerdere spelers wanhopig wordt van de vreselijke besturing. Niets is leuker dan de ander zien vallen van een hoog platform. Dat hetzelfde jou drie tellen later ook overkomt zonder dat je daar iets aan kunt doen, is echter niet leuk. Na één potje heb je het ook wel weer gezien en vraag je je af waarom je niet gewoon Castle Crashers ofzo gaat spelen. Dat is namelijk wel tof.

Conclusie
Zoals je misschien al begrepen hebt ben ik niet blij met het feit dat ik BurgerTime mocht reviewen. De game heeft dan wel een grafische update gehad die nu mee kan, maar qua gameplay is het blijven steken in de jaren 80. Ik haat het als mijn personage niet precies doet wat ik wil, zeker in platform-achtige games. Nee, BurgerTime World Tour hoef je niet te downloaden, er is veel meer te beleven op XBLA dat wel de moeite is. Ik heb alleen wel trek in een goeie burger nu…