Roy-O-Rama

Kuifje is terug! Naast een 3D-animatiefilm krijgt de Belgische held ook een videogame. De avonturen van Kuifje: Het geheim van De Eenhoorn is als film geweldig, maar het is de vraag of de game net zo leuk is als die film.

Duizend bommen en granaten!
De avonturen van Kuifje: Het geheim van De Eenhoorn vertelt over de avonturen van Kuifje rondom de gebeurtenissen in zijn zoektocht naar het geheim van De Eenhoorn(!). De titel is dus zo duidelijk als het maar zijn kan! We ontmoeten onder andere Kapitein Haddock voor de eerste keer en reizen natuurlijk de halve wereld over om alles te ontrafelen.

Aangezien de game bij de film hoort volg je hetzelfde verhaal. De verschillen met de film zijn echter vrij groot, meer dan eens speelde ik een scène die niet in de film zit. Er zit zelfs een complete sectie in de game verwerkt waar Kuifje in de film niet eens komt. De keuze om dit te doen is natuurlijk vrij logisch aangezien je zo meer content kunt creëren maar het komt een beetje gek over.

Uncharted in 2D
De hoofdmoot van de game speelt als een 2D-platformer in de stijl van de oude Donkey Kong: één scherm waarin je flink wat trappen op en af rent. De gameplay is echter wel wat diepgaander dan die van Donkey Kong aangezien je nu vijanden hebt die je moet uitschakelen. Dit kun je doen in een direct één op één-gevecht, maar ook via lichte stealth (zie screen) of het gebruik van items. De slechteriken gaan overigens niet dood, ze gaan enkel K.O., inclusief draaiende sterretjes boven hun hoofd.

Naast alle 2D-secties is er ook flink wat afwisseling in de vorm van bijvoorbeeld levels waarin je met een vliegtuig vliegt, op een motor rijdt of moet gaan zwaardvechten. Deze levels kennen een ander perspectief en zijn te spelen met de PlayStation Move-controller. Aangezien ik die niet tot mijn beschikking heb moest ik het doen met normale besturing en dat was bij het zwaardvechten een drama. Het linkerpookje reageert prima, maar het personage op je TV verandert in een motorisch gestoorde maniak. Gelukkig zijn deze secties beperkt.

Alle verschillende soorten gameplay hebben we al eens eerder gezien. Donkey Kong is al genoemd, maar ook Splinter Cell, Little Big Planet en Uncharted zijn inspiratie geweest voor de makers. Vooral de laatstgenoemde deelt heel veel met Kuifje. Tijdens film zag ik al dat Uncharted niet alleen bij Indy en Lara heeft afgekeken.

Waar de inspiratie vandaan komt maakt overigens niet zo heel veel uit. De game speelt gewoon lekker makkelijk weg en dat is het belangrijkste. Helaas is Kuifje misschien zelfs iets té gemakkelijk. De puzzels zijn niet moeilijk, de vijanden gaan snel neer en het is zo lineair dat je niet kan verdwalen. Zelfs voor mij, berucht om mijn liefde voor easy-mode, was het net even te makkelijk.

Een plezant videospel
Een game als Kuifje verdient natuurlijk een complete vertaling en Ubisoft is zo goed geweest om voor ons Vlaamse stemmen te gebruiken. Geen Nederlands, nee, Vlaams! Conversaties krijgen hiermee een veel leukere lading en de game is hiermee in één klap de best vertaalde game ooit!

De personages zijn constant in dialoog met elkaar over wat er gebeurt of wat je moet doen. Bij een hoge huur geeft Haddock zelf al aan dat hij Kuifje een zetje moet geven. Mocht je de co-op levels gaan spelen dan doe je dit met z’n tweeën en moet je echt samenwerken. In onderstaande trailer zie je een aantal gameplaystukjes van de co-op met bijvoorbeeld Jansen en Janssen.

De co-opmissies speel je één voor één vrij waarbij je op jacht gaat naar zoveel mogelijk schatten en goudstukken. Met de gevonden goudstukken kun je nieuwe personages of outfits kopen en met de gevonden schatten speel je weer andere extra’s vrij. Na het leuke singleplayer-avontuur voegt de co-op (die je trouwens ook in je eentje kan spelen) een aantal uur toe aan het geheel. De co-oplevels zijn allemaal nieuw en speciaal voor deze mode gemaakt. Geen herhalingen van levels uit de gewone game dus!

Conclusie
Ik ben groot fan van Kuifje en zowel de film als de game hebben me een flink aantal uren vermaakt. De game is echter wel de minste van de twee omdat het allemaal wat simpel opgezet is. Zowel qua opbouw als qua gameplay. Desalniettemin is het echt leuk om te spelen en eigenlijk gaat het daar ook om bij een game. De release is natuurlijk wel helemaal klote want wie gaat er Kuifje spelen als je ook Skyrim, Modern Warfare of Zelda kan spelen? Nou ik dus, en ik heb er geen spijt van!

Op dit moment heb ik zo’n 40 uur in Xenoblade gestoken. Bij veel RPG’s zou dit betekenen dat ik me op kan gaan maken voor het gevecht met de eindbaas en nog wat losse quests moet afronden. In Xenoblade niet. In Xenoblade betekent 40 uur op de teller dat je ongeveer halverwege bent. De game is echt zo immens groot dat ik even afstand moest nemen om alles te laten bezinken.

In deze pauze heb ik Portal 2 gespeeld, rond ik de laatste DLC van Fallout New Vegas af en speel ik Batman: Arkham City. Allemaal ook enorm gave games en een lekkere afwisseling van het Japanse RPG-genre.

Zodra ik Batman echter uitgespeeld heb keer ik weer terug naar Bionis want Shulk, Reyn, Dunban en alle anderen hebben me nodig. We zijn nu bijna helemaal bovenop de wereld waarna we, als ik het goed heb, over kunnen steken naar de andere wereld. We zijn na de eerste aanval van de vijand op ons geboortedorp iemand verloren, we zijn bezig om een stad weer op te bouwen, we bezochten een dorp in een grote boom en we zijn in een geavanceerde wereld waar ik niemand vertrouw. Elke hoofdstuk is een episch avontuur waar je ontzettend veel beleeft. Meeslepend, groots en aangrijpend.

Op andere vlakken is de game ook haast perfect. De soundtrack is bijvoorbeeld erg goed en misschien wel de beste sinds Final Fantasy VII en VIII. Bij elk gebied waar je komt past het helemaal bij de omgeving en setting. Heel bijzonder! Het battlesysteem lijkt op een zwaar verbeterde versie van die van Final Fantasy XII en gaat heel diep. Het maakt nu bijvoorbeeld ook uit waar je staat ten opzichte van de vijand en het combineren van aanvallen met je vrienden kan erg veel extra voordelen opleveren.

Als ik één puntje van kritiek zou hebben, zouden dat de graphics zijn. In 2011 is het onvoorstelbaar dat een game niet in HD te spelen is. De stijl en de art zijn subliem, maar de game oogt regelmatig vrij grof. Dat is erg zonde, maar mag ook weer geen minpunt genoemd worden. Xenoblade is een enorm grote wereld met grote open vlakten en bosrijke jungles en kent nagenoeg geen laadtijden. Technisch zit de game dus wel goed in elkaar.

Ik zou nog uren kunnen doorgaan over de game, maar dat doe ik niet. Het verhaal moet je zelf gewoon gaan ontdekken bijvoorbeeld. Ook hou ik mijn mond over de verslavende factor van de alle (en dat zijn er veel) sidequests die je kunt doen. Het moet gek lopen wil Xenoblade niet mijn Game of the Year worden, en ik kan je nu al vertellen dat het de beste RPG van deze generatie is tot nu. Lost Odyssey en Tales of Vesperia gaan respectievelijk naar plek twee en drie.

De eerste Portal was voor mij een enorme verrassing. Als extraatje bij de Orange Box op Xbox speelde ik deze game eigenlijk in één ruk uit. De puzzels met twee portalen vond ik echt geweldig, net als de leuke plottwist! Het enige nadeel was dat de game eigenlijk een beetje kort was.

Portal 2 keert terug naar de locatie van de eerste game en je doorloopt op eenzelfde wijze weer een groot aantal kamers met puzzels. De puzzels zijn dit keer uitgebreid met wat meer mogelijkheden die je hersenen flink aan het werk zetten. Er moet ook flink meer gecombineerd worden en in serie uitgevoerd worden. De latere kamers zijn wat dat betreft ook niet in één keer op te lossen omdat je regelmatig halverwege je sprongen er achter komt dat je nu te pletter gaat vallen.

Qua gameplay zit het dus wel goed dankzij de variatie en uitdaging. Een ander sterk punt van de eerste Portal was de humor en deze is zo mogelijk nog beter nu. Ik heb een aantal keer echt schuddebuikend op de bank gezeten van het lachen. Zowel GLaDOS als het nieuwe personage Wheatley zorgen voor geweldige dialogen. Portal 2 is in het kort gewoon een geweldige game met toffe gameplay en leuke humor. Daar gaan we verder ook geen woorden meer aan besteden. Speel die game.

Het 16-bits tijdperk
Het huidige Square Enix publiceerde ten tijde van de Super Nintendo hun games onder de naam Squaresoft. In deze periode was Square nog verwikkeld in een hevige concurrentiestrijd met Enix. Beide gespecialiseerd in het RPG-genre kwamen ze met de fantastische titels op de 16-bits console van Nintendo. Enix had bijvoorbeeld 7th Saga, Illusion of Gaia en Terranigma terwijl Squaresoft de titels Secret of Mana, Chrono Trigger en Final Fantasy VI in hun portfolio had. Het waren echt hoogtijdagen voor de Japanse RPG’s. Helaas verschenen lang niet al deze titels in Europa, of zelfs ook maar in het Engels. Via Amerikaanse import was er gelukkig voor ons ook genoeg te spelen en hebben talloze gamers uren, dagen en zelfs weken in deze games gestoken.

Nintendo was zo tevreden over Squaresoft en hun resultaten dat ze besloten om samen te gaan werken aan een RPG met Mario in de hoofdrol. In die tijd gebeurde het nog niet zo vaak dat andere developers aan de slag mochten met de grootste Nintendo-held aller tijden, dus Super Mario RPG was als project al heel bijzonder.

De overstap
Voor de opvolger van de Super Nintendo was Nintendo in onderhandeling met Sony om een console te bouwen gebaseerd op discs. Er was zelfs al een prototype uitbreiding voor de Super Nintendo zelf. Uiteindelijk besloot Nintendo de samenwerking met Sony niet door te zetten en Nintendo koos voor hun nieuwe console wederom voor cartridges.

Square was hier niet echt blij mee aangezien ze van plan waren om een gigantisch en groots opgezette game te maken. Er was zelfs al een tech-demo om 3D-graphics, cgi-cutscenes en epische muziek te laten zien. Hier zagen we personages uit Final Fantasy VI in een compleet nieuwe grafische wereld met muziek van cd-kwaliteit.

Dit paste natuurlijk helemaal niet op deze cartridges en Square besloot daarom om Nintendo in de steek te laten en stapte in de onbekende PlayStation-boot. Er gaan ook nog steeds geruchten over de andere mogelijke redenen van Square om over te stappen. Genoemd worden onder andere de censuur van Nintendo en de hoge third-party licentiekosten. Dit zijn tot op de dag van vandaag echter nog steeds enkel speculaties. De engine werd omgetoverd en de game groeide uit tot Final Fantasy VII zoals we deze vandaag de dag herinneren.

Final Fantasy VII was voor veel gamers in het Westen ook hun eerste kennismaking met het genre en wordt, mede daardoor, door velen gezien als hun favoriete RPG. Op de eerste PlayStation verschenen daarna ook de delen VIII en IX, en remakes van bijna alle voorgaande delen. Andere toppers uit de Squaresoft-stal waren in die periode Xenogears en Vagrant Story die beide inmiddels een enorme cultstatus hebben verworven. Het zijn verre van de meest bekende titels, maar zeer geliefd bij de fans.

Squaresoft heeft overigens niet alleen RPG’s gemaakt in deze periode. Ze hebben ook uitstapjes gemaakt naar bijvoorbeeld het fighting-genre met Tobal No. 1. Deze uitstapjes waren echter nooit zo succesvol als hun RPG’s en hoewel ze nog steeds uitstapjes maken van tijd tot tijd blijft het daarbij. Square was, is en blijft een developer die zich richt op RPG’s.*

Of Sony PlayStation ook zonder de hulp van Square zo succesvol zou zijn geweest zullen we nooit weten. Het blijft echter een enorm belangrijk stukje geschiedenis en het succes van Final Fantasy VII zorgde er voor dat we ook in het Westen tegenwoordig Japanse RPG’s normaal in de winkels kunnen kopen.

*Tegenwoordig is Square ook eigenaar van Eidos en hebben ze onder andere Tomb Raider, Batman en Deus Ex in hun bezit.

DualPen Sports wordt geleverd met twee ‘sportstylussen’. Wat er precies ‘sport’ aan is weet ik niet, maar ze liggen lekker in de hand. De stylussen worden meegeleverd omdat je in deze game met twee stuks aan de slag gaat. Het is de bedoeling dat je in elke hand één stylus pakt en op die manier de sporten bestuurt. Een goede coördinatie tussen beide handen is hierbij erg belangrijk en zou een leukere en echtere sport-ervaring moeten opleveren.

De sporten
In DualPen Sports zijn er zeven sporten te spelen: basketbal, boksen, boogschieten, honkbal, paragliden, skiën en voetbal. Elke sport richt zich op één bepaald onderdeel van de sport. Het voetbal kent bijvoorbeeld alleen het penalty schieten en bij honkbal hoef je enkel te slaan. De enige uitzondering hierop is eigenlijk het boksen waarbij je zowel kunt aanvallen als verdedigen.

De besturing is per sport anders, maar komt redelijk op hetzelfde neer. Elke hand heeft ongeveer de helft van het onderste scherm van je 3DS tot zijn beschikking. Wil je tijdens het boksen een linkse directe stoot uitdelen, dan geef je een rechte streep naar voren op de linkerhelft. Wil je een rechtse hoek uitdelen, dan geef je een horizontale veeg op het rechtse gedeelte. Verdedigen, iets wat eigenlijk helemaal niet hoeft, kun je eventueel doen door een stylus in het midden stil te houden.

Om nog een voorbeeld te geven van hoe de besturing verdeeld wordt over twee handen pakken we het boogschieten. Met je linkerhand span je de boog en met rechts moet je richten. Elke sport heeft zijn eigen besturing, maar blijft steken op simpel strepen of klikken op het juiste moment. De slimmeriken onder jullie zullen misschien denken dat het, vanwege het resistive touchscreen van een 3DS ook mogelijk is om met enkel één stylus te spelen, maar dat is niet zo. Het feit dat het onderste scherm is opgedeeld in twee vlakken zorgt er voor dat je een te grote afstand moet overbruggen waardoor je altijd te laat bent met een enkele stylus.

De rest
Een sportgame zou een sportgame niet zijn zonder multiplayeropties. Je kunt DualPen Sports ook tegen een andere speler met de game spelen. Het is jammer dat ze niet gekozen hebben voor downloadplay, want ik verwacht niet dat er veel gamers DualPen Sports in huis gaan halen. Dit onderdeel hebben we ook niet kunnen testen helaas.

Naast de sporten hebben de makers nog een extraatje in de game verwerkt. Onder de noemer Tap Exercises zijn er een drietal motoriektestjes beschikbaar. Hierbij wordt de coördinatie tussen je linker- en rechterhand getest via korte oefeningen. In een van de oefeningen moet je met links balletjes aantikken en met rechts balkjes doorsnijden. Na een aantal seconden wisselt dat om en met je met rechts tikken en met links snijden. Heel verwarrend in het begin, maar na flink wat oefenen merk je heel goed dat je beter wordt met beide handen. Of dit in het echte leven ook nut heeft weet ik nog niet, maar verslavend is het wel! Eigenlijk zijn deze drie spelletjes het leukste onderdeel van heel de game.

Conclusie
DualPen Sports stelt niet zo heel veel voor. De sportspelletjes zijn erg simpel van opzet en voordat het moeilijker wordt heb je er geen zin meer in. Bovendien zijn zeven sporten een beetje weinig. De spelletjes om je handmotoriek te testen zijn daarentegen wel extreem leuk en verslavend, maar bij lange na niet genoeg om een aanschaf te rechtvaardigen. Nee, DualPen Sports is geen must have, maar heeft wel wat leuke dingetjes die bij andere games terug mogen komen. [5]

Platinum Games
Platinum Games is bekend geworden met MadWorld voor Nintendo Wii. Deze game is één van de meest gewelddadige games voor de console van Nintendo en kent naast het rode bloed enkel zwart en wit. De tweede game van Platinum was Bayonetta, een stijlvolle action game in de stijl van Ninja Gaiden. Dit keer speelde je echter met een slanke dame die trucjes kon met haar lange haar. Tot slot kwam Platinum met Vanquish, een futurische, snelle, third-person shooter die wel wat weg had van P.N. 03.

Alle drie de games zijn redelijk tot goed ontvangen door de pers en de gamers, maar ze braken geen van alle verkooprecords. Toch blijft SEGA de kleine developer steunen en zijn ze druk bezig met hun vierde game: Anarchy Reigns.

Totale anarchie
Anarchy Reigns is een game die zich vooral richt op de multiplayer. Met maximaal vier man tegelijk kun je elkaar te lijf gaan met jouw gekozen personage. Iedereen heeft natuurlijk zijn of haar eigen sterke en zwakke punten, zodat je altijd wel een vechtersbaas naar je zin kunt vinden.

De game is in de basis vrij simpel van opzet en werkt zoals elke game binnen hetzelfde genre: ram je tegenstander in elkaar op alle mogelijke manieren. Het verschil zit ‘m deze keer in de presentatie die flink over de top is. De game lijkt wat dat betreft nog het meest op een ingekleurde Madworld. Bovendien pakt de game stijlideeën uit Bayonetta en Vanquish. Ja, Anarchy Reigns pakt wat uit alle voorgaande Platinum Games-games en stopt dit in de blender.

Voor al je moves en kills krijg je een score, en degene die de hoogste score heeft aan het eind is de winnaar. Je moet hierbij echter wel rekening houden met de bonusscore die je krijgt als je speciale kills maakt. Denk bijvoorbeeld aan de special moves, of ‘rage-mode’ waarin je sterker bent. Tijdens mijn battle eindigde ik bovenaan, op een gedeelde eerste plek. Er kwam toen een sudden death en ik verloor uiteindelijk door die bonuspunten. Uitzoeken hoe jouw personage het best vecht is dus zeker aan te raden, met simpel slaan en schoppen kom je er niet.

Voorlopige conclusie
Anarchy Reigns was erg leuk om te spelen, maar ik vraag me af in hoeverre het leuk blijft. Als begin volgend jaar de game in de winkels ligt moet het wel meer bieden dan enkel de knokpartijen tussen vier personages, anders wordt het nogal eentonig. SEGA heeft gezegd dat er een uitgebreide singleplayer komt waarin je personages, wapens, etc vrijspeelt die je kunt gebruiken in de multiplayer, dus voorlopig moeten we daar maar vanuit gaan.

Dream Events
In de eerste preview van Mario & Sonic 2012 op FOK!games werd al veel geschreven over de Wii-versie van de game. Op gamescom konden we weer aan de slag met de game en dit keer lag de focus van de speelsessie op de Dream Events. Ik speelde met twee SEGA-medewerkers een variatie op het hordelopen waarbij het doel natuurlijk was om als eerste te eindigen.

Het hordelopen ging dit keer in een ronde, bewegende baan gebaseerd op een level uit Super Mario Galaxy. Op de juiste momenten moest je over de obstakels springen, alleen waren dat dit keer niet alleen hordes, maar ook vuurballen en groene schilden. Typisch Mario dus! Tussendoor kon je ook je tegenstanders het leven lastig maken door op ze te springen.

De Dream Events vinden plaats in dezelfde stadions als de gewone sporten. Al deze locaties zijn gebaseerd op bestaande, locaties zoals bijvoorbeeld Wembley Stadium. Het draagt echter nooit de echte officiële naam vanwege de kosten voor de licenties. Iets wat op zich gek is voor een game die zich ‘official game of the Olympics’ noemt…

Nintendo 3DS
Naast de speelsessie op Nintendo Wii was er ook nog ruim tijd om de 3DS-versie te spelen. Er werd direct bij verteld dat deze versie qua opzet flink anders was. Waar de Wii-versie zich richt op ‘multiplayer family fun’, moet de 3DS het meer hebben van de singleplayer-ervaring in korte sessies. De vergelijking met Wario Ware werd al snel gemaakt, al zijn de sporten in Mario & Sonic 2012 iets langer dan in Wario Ware.

Er waren een aantal sporten speelbaar waaronder badminton, judo, zwemmen en snelwandelen. Elke sport heeft zijn eigen besturing, helemaal gericht op de verschillende features van je Nintendo 3DS. Bij judo was het bijvoorbeeld de bedoeling om op de juiste momenten op de juiste knoppen te drukken. Een beetje zoals een dansgame, of een quick time event. Met het zwemmen moest je ritmisch blazen in de microfoon zodat je personage op de juiste momenten voldoende adem kon halen. Het wandelen tot slot doe je door in het goede tempo heen en weer te slepen over het touchscreen. Ga je te snel, dan raakt je personage uitgeput, ga je te langzaam, dan verlies je de race. Alle events duren vrij kort en je speelt meestal een viertal events in één reeks. Aan het einde wordt bepaald wie de winnaar is.

Het 3D-effect in de game was zeer goed uitgewerkt waarbij vooral het publiek er goed uit zag. Helaas is het bij een aantal sporten niet handig om in 3D te spelen omdat dit toch iets afleidt van wat je moet doen. Daarnaast is het een bewegelijke game en daarbij verspringt het 3D-beeld regelmatig. Zonde!

Voorlopige conclusie
Mario & Sonic op de Olympische Spelen – Londen 2012 gaat het opzeker goed doen in de verkooplijsten, en terecht. De game is nu al leuk om te spelen en dat terwijl de helft van de sporten nog niet eens beschikbaar is. Beide versies zijn ook geschikt voor iedereen in je familie, dus er is straks eigenlijk geen reden om de game niet in huis te halen. Het enige dat jammer is, is het feit dat de 3DS-versie pas in februari 2012 verschijnt terwijl de Wii-versie al in november 2011 beschikbaar is.

Het uiterlijk
Het eerste dat opviel toen ik de iPad in mijn handen kreeg was dat de game er mooi uit zag. Deze heel vroege bèta kende maar een enkel level en maar één soort vijanden, maar ik was toch onder de indruk. Het leek heel erg op de latere Rainbow Six-games van de vorige generatie, zoals Rainbow Six Lockdown.

Het uiterlijk is echter niet het belangrijkste, het is ook van essentieel belang dat de game soepel loopt. Hier heeft EA het ook goed voor elkaar. Het demo-level liep als een trein en kende, hoewel het een vrij klein level was, redelijk wat variatie. Er stonden muurtjes, kratten, dozen en pilaren waar je achter kon schuilen.

Opvallende feature was dat je de game via je iPad op je TV kunt spelen. Het beeld verschijnt dan zowel op je iPad als op je TV. Erg tof en ver weg heeft het wat weg van wat Nintendo met Wii U wil doen. Maar dan zonder knoppen.

Besturing en gameplay
Het demo-level had een standaard ‘wave’-opbouw wat betekent dat je elke keer een lading vijanden te verwerken krijgt en na een aantal golven naar het volgende niveau gaat. De uiteindelijke game krijgt uitgebreide singleplayer- én multiplayermodi.

De besturing van de game werkt vergelijkbaar met andere games die je speelt op een tablet of smartphone; met onscreen knoppen. Deze knoppen stellen de analoge sticks of schietknoppen voor. Het voordeel is deze keer dat de analoge sticks niet op één plek zitten. Hierdoor kun je niet van de plek afschuiven met je duimen zodat je altijd kunt blijven lopen. Dit neemt voor mij het grootste probleem met gamen op een touchscreen zonder knoppen weg. Wel mis je een trigger om te schieten. De schietknop bevindt zich namelijk boven de analoge stick waarmee je richt. Richten en schieten tegelijk gaat dus niet. Hierdoor faalt de game en vallen alle postieve punten die me enthousiast maakten in één klap weg.

Ook nu wordt dus weer bewezen dat een serieuze first-person shooter niet werkt op een tablet of smartphone.