Roy-O-Rama

In 2008 was Qlimax één van de tofste feesten waar ik geweest ben. Helaas kwam het er in 2009 niet van en moet ik het doen met de registratie van Q-Dance op Blu Ray. Afgelopen vrijdag lag deze in de brievenbus en net als vorig jaar is het weer een trio-release: Blu Ray, DVD, CD. Op de CD staat het album, gemixt door de DJ die dat jaar de headline is. In dit geval Brennan Heart. Vorig jaar was Brennan nog de openingsact met een wat suffe set, maar hij is wat meer echte hardstyle gaan draaien en het album is dan ook zeker de moeite waard. Ik had de CD echter al een tijdje digitaal staan dus die kende ik al: een prima mix-album met, natuurlijk, veel eigen tracks. Lekker om zo af en toe te luisteren als je bijvoorbeeld aan het bloggen bent!

Het ging me echter om de Blu Ray registratie natuurlijk, het hele evenement beleven in 1080p met DTS surround sound! Het eerste dat opvalt is dat de Blu Ray dit jaar een volwaardige release is geworden inclusief hoofdmenu en extra’s. Vorig jaar was de Blu Ray enkel de live-registratie die meteen begon te spelen en na afloop weer vooraan begon. Op één puntje dus in ieder geval al een flinke verbetering! Het tweede dat mij opviel was de beeldkwaliteit, deze is echt 100 keer beter! Het beeld is echt haarscherp en precies wat je mag verwachten van een Blu Ray uitgave. Daar waar het vorig jaar van tijd tot tijd flink korrelig was, is dat nu nergens meer. Het geluid is verder niet veranderd, dat was al subliem. Zorg wel voor een goeie sub, die bass moet je niet horen, die moet je voelen!

Inhoudelijk is er niet veel op de live-registratie aan te merken; je krijgt de intro’s van de verschillende DJ’s en een paar minuten van de betreffende set. Het enige probleem van deze opzet is dat de intro’s bij Qlimax steeds langer lijken te worden. Hierdoor is er niet echt één opbouwende lijn te zien als je zit te kijken omdat deze constant wordt onderbroken door die intro’s. Ik vind dit een beetje een zorgwekkende ontwikkeling, Sensation is ook deels kapot gegaan doordat de showfactor een te belangrijke rol ging spelen. Dat is leuk voor de toeristen (bij Qlimax waren ook weer tig verschillende nationaliteiten aanwezig) maar het is wel een beetje jammer vind ik. Maar goed, dat is een probleem van het feest zelf, niet van de Blu Ray. Het blijft verder ook gewoon lekkere muziek die je hoort en zeker het stuk van Technoboy was erg goed. Hij blijft toch een beetje favoriet. Hieronder een kleine preview van Technoboy:

Overigens is de DVD exact hetzelfde als de Blu Ray, maar dan in gewone kwaliteit.

Naast de registratie van Qlimax staat er op de disc ook nog een ‘making of’ van het feest met wat interviews met de DJ’s enzo en een ‘making of’ van de registratie. Deze laatste toont alle verschillende camera’s die aanwezig waren tijdens Qlimax en je hoort iemand de camera’s kiezen die de beelden tonen. Best leuk om te zien hoe zoiets werkt, maar na twee minuten ben je de stem HE-LE-MAAL zat. Drie! Twee! Drie! Vier! Vijf! Drie naar het publiek draaien! Een! Zeven! Zes! Drie! AARGH STFU!

Anyway, de extra’s zijn wat mij betreft niet boeiend. De live-registratie wel. Die is erg gaaf en wordt de komende maanden mijn achtergrondmuziek als ik ga opruimen en stofzuigen enzo. De beeld- en geluidskwaliteit is stukken beter dan vorig jaar en het geheel komt ook gewoon professioneler over. Must-have voor de hardstlyle fanaten onder ons en gegarandeerd kippenvel!

Vroeger, toen ik nog maar een klein jochie was en cd’s nog niet in de winkel lagen, luisterde je muziek via cassettebandjes en LP’s. LP’s zijn heel grote zwarte schijven met daarin groeven. Deze schijven werden op een platenspeler rondgedraaid en via een naald die door de groeven ging kwam er geluid uit. Mijn ouders hadden (en hebben nog steeds) een flinke LP collectie met daarin onder andere Deep Purple, Queen en zelfs Michael Jackson’s Thriller. Dit is dan ook de muziek waar ik vanuit huis uit mee opgegroeid ben. Van mijn vaders kant kwam vooral de rock met als belangrijkste rockband Queen. Van mijn moeders kant kwam meer de soul en Motown muziek. De soul is langzaam verandert in mijn voorliefde voor (old skool) hip hop maar ik ben nooit uitgegroeid tot een rocker ofzo. Sterker nog, ik vind het vreselijk zelfs! Er zijn wat liedjes in bijvoorbeeld Guitar Hero die wel tof zijn, maar ik zal nooit een CD van Guns ‘n Roses of Metallica opzetten ofzo. Nee, het is bij (vooral) Queen gebleven.

Uit mijn jeugd zijn er twee dingen die ik vooral herinner als ik terug denk aan Queen. Allereerst was er natuurlijk het overlijden van Freddy Mercury. Toen dit eind 1991 gebeurde was dat een flinke schok, maar ook een moment van bezinning. Homoseksualiteit en HIV werden in één klap bespreekbaar en wij hadden in de klas zelfs een ingelaste les daarover. Ook het Jeugdjournaal berichtte toen best veel over deze onderwerpen. Inmiddels is Nederland zo ver dat het een normaal onderwerp is en HIV volgens mij helemaal niet zoveel meer voorkomt gelukkig. Het tweede dat me binnen schiet als ik aan Queen denk is Another One Bites the Dust. Deze track bleef namelijk hangen op onze platenspeler waardoor je op een gegeven moment alleen nog maar hetzelfde hoorde: Another one gone and another one gone and another one gone and another one gone and another one gone… en omdat het qua timing perfect in het liedje past valt het pas na flink wat herhaling op. Zelfs toen ik de LP op cassette aan het zetten was en naast de platenspeler zat duurde het nog even voordat ik het door had. Toen ik jaren later CD’s ging kopen van Queen ging er een wereld voor me open…

Queen in de jaren '70. Kapsalons bestonden toen nog niet.

Het bekendste nummer van Queen is uiteraard Bohemian Rapsody welke jaarlijks op nummer één staat in de Top 2000, maar het is niet mijn persoonlijke favoriet. Ik vind tracks als The Show Must Go On, Love of my Love (video van de week) en Innuendo vele malen mooier. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik die nummers hoor, zoveel gevoel is er in verwerkt. Ik had ook, achteraf gezien natuurlijk, graag bij het concert in Wembley ‘86 willen zijn. Dat had me echt een onvergetelijke ervaring geleken, misschien nog wel meer bijzonder dan de eerste keer dat ik Tiësto live zag en hoorde draaien op mijn eerste Innercity, en dat was legendarisch! Helaas gaat dat nooit meer gebeuren, ondanks dat Queen af en toe nog optreedt met een andere zanger. Voor mij is dat alleen niet Queen meer zo zonder Freddy Mercury.

Roy-O-Rama zou Roy-O-Rama trouwens niet zijn als we dit hele verhaal toch nog even gaan linken aan videogames. Zo is er bijvoorbeeld Singstar Queen waarbij je allerlei liedjes van Queen zelf mee kan zingen op de PlayStation 3. Ook zitten er ook wat liedjes van Queen in Guitar Hero zodat je ze mee kan drummen of gitaren, maar het meer interessante is Rock Band. In deze game zitten de meeste Queen liedjes en er gaan zelfs geruchten over een aparte Rock Band Queen zoals ook de Beatles hebben gekregen. Mocht deze ooit uitkomen dan ben ik de eerste die ‘m koopt! Mocht het niet waar zijn, dan ga ik voor de goedkoopste Rock Band en download ik de 10 Queen liedjes uit de Rock Band store. Even afwachten tot de E3 is geweest dus.

Een aantal vaste lezers wilde weer eens een muziekblog en nu ik Sophie Sugar ontdekt heb kan ik mooi aan die wens voldoen. Sophie Sugar is een dame die al een aantal jaar in de trance-wereld bezig is als DJ/producer en ik had ook wel eens van haar gehoord, maar er nooit lang stil bij gestaan. Er komen zoveel namen langs elke week bij ASOT dat je nooit alles kan bijhouden. Een enkele keer, als een artiest echt indruk maakt, blijf je er wel hangen, zoals bij Shah het geval was, maar meestal zijn het toch de grote namen waar je naar luistert. De meeste grotere artiesten hebben ook een eigen radioshow zodat het makkelijk is om te blijven luisteren naar hun heerlijke sets.

Sinds afgelopen weekend is er een radioshow bijgekomen: Symphony, van Sophie Sugar. Allereerst over Sophie Sugar. Zoals gezegd is ze al een aantal jaar bezig en heeft ze onder andere de track Fallen to Far geproduceerd (deze track is toevallig ook de video van de week op Roy-O-Rama). Daarnaast heeft ze op verschillende feesten gedraaid, bijvoorbeeld op het Engelse ASOT 400 feestje afgelopen lente. Sophie Sugar is al sinds d’r jeugd muzikaal actief natuurlijk en zit sinds kort bij het label van Armin: Armada. Het afgelopen jaar is een goed jaar voor haar geweest met een aantal leuke titels/awards waardoor ze nu echt kan doorstromen naar de top. Ik ben benieuwd of we d’r in 2010 op wat grote feesten als Trance Energy mogen aanschouwen, dat lijkt me best okay namelijk!

Haar radioshow Symphony is een maandelijks item op Digitally Imported dat afgelopen augustus is begonnen. Inmiddels zijn er dus vier afleveringen verschenen en ze klinken allemaal even goed. De stijl is ‘uplifting trance’ en dat wil zeggen dat het de wat meer energieke en dansbare trance is. Waar Shah en Armin in hun radioshows wat meer de rustige trance draaien is Sophie energieker. Qua opzet is het vergelijkbaar met de rest, de nieuwste tracks, een track of the month en een klassieker. De tracks worden door mevrouw Sugar aan elkaar gepraat en aangezien ze Brits is gebeurt dat dus met een heerlijk Engels accent. De show duurt in totaal ongeveer 60 minuten en is dus ideaal om even lekker in een uurtje wat energie op te doen.

Je kunt meer over Sophie Sugar vinden op haar website. Hier zijn ook wat tracks te beluisteren en dat raad ik iedereen natuurlijk ook aan. Een aantal van jullie kan ook meteen beginnen met fan worden trouwens, dan hoef ik niet over drie jaar: zei ik toch te zeggen (Werner: ik doel op Aly & Fila )!

Als ik er even over nadenk is muziek luisteren misschien wel een grotere hobby van me dan games spelen. De hele dag luister ik muziek. Vooral trance gedraaid door Shah, Tiesto en Armin, maar ook klassiekers van Michael Jackson en Queen komen regelmatig langs. Op werk staat de hele dag de radio aan en ook onderweg op de fiets of in de trein heb ik regelmatig wat muziek op staan. Een paar keer per jaar ga ik ook naar een groot Dancefeest en afgelopen weekend was het weer tijd voor het beste feest van het jaar: Mystery Land. Ik ga nu al een aantal jaar naar Mystery Land en het is een jaarlijks hoogtepunt. Natuurlijk is de muziek geweldig, maar het zijn vooral de sfeer en de setting die het zo’n waanzinnige ervaring maken. Overal om je heen zijn mensen echt aan het feesten en is het gezellig. Heerlijk.

De dag begon wat later dan normaal, pas rond 14u verschenen we op het terrein. We zijn bewust wat later gegaan omdat de DJ’s in het begin minder interessant waren en het later op de avond juist los zou gaan. Om niet om 17u al moe te zijn begonnen we dus wat later. De reis naar het terrein ging lekker, alleen het pinnen van de nodige cash en het fouilleren duurde eigenlijk ‘nét’ even te lang… Maar ja, dat heb je als je besluit om wat later te gaan. Toen we eenmaal binnen waren muntjes gehaald en meteen iets te eten genomen. Zodra we de tentjes zagen was ik meteen blij: Mr. Long was aanwezig! Deze Vietnamees had naast zijn overheerlijke Loempia’s dit keer ook Nasi en Bami met saté. We kozen simpel voor de loempia’s om daarna een vers gemaakte smoothie te namen bij het tentje ernaast. Ja mensen, waar je vroeger enkel halfbakken patat met slappe kroketten kon kopen kun je nu prima eten op festivals!

Eenmaal onze versnaperingen naar binnen gewerkt te hebben was het tijd voor muziek! Op naar Q-Dance om op de berg, in de zon te genieten van de beukende beats die de hardstyle DJ’s daar uit de speakers lieten knallen. Het eerste dat we zagen was het fantastische podium dat de mensen opgebouwd hadden. Een enorme clown met lichtgevende ogen (zie foto). De eerste DJ die we hoorden was Headhunterz en hij draaide vooral bekende tracks. Op zich niets mis mee, maar ik wil ook wel wat nieuws horen natuurlijk. Na Headhunterz kwamen Noisecontrollers die een met Headhunterz vergelijkbare set draaiden. Tatanka volgde hier weer na en deze was mijn favoriet van de dag. Na een geweldige intro draaide Tatanka erg lekker en vooral nieuwe tracks die ik niet kende kwamen aan bod!

Na Tatanka was het weer tijd om even te gaan eten. Na even overleggen werd besloten een broodje Doner en (Hollanders als we zijn) wat patat te halen. Hoewel het broodje Doner niet kon tippen aan die van Vatan was het een prima broodje. Vervolgens verplaatsten we ons naar een ander podium: High Contrast, oftewel ‘de Trance-tent’. In voorgaande jaren draaiden hier Armin, Tiesto, Cor Fijneman, en vele anderen en dit jaar kwamen we speciaal voor Marco V. Ik had me echter vergist in de tijd en in plaats van 19u begon Marco V pas om 19.30u. Dit was verder niet heel erg, want Nic Chagal (de helft van Cosmic Gate) draaide er voor en deze had heerlijke vocale tracks. Genieten geblazen en stiekem ook wel een lekkere afwisseling na al het eerdere gebeuk. Toen Marco V eenmaal begon ging de hele zaal meteen los. Er werd wat minder vocale trance gedraaid en wat meer tech-trance. Hoewel het niet helemaal mijn genre is vond ik het toch een geweldige set! Marco V blijft een held en verdient eigenlijk gewoon een plekje op de Mainstage, zoals vroeger…

Het was ondertussen vrij donker geworden buiten en, omdat de zon verdwenen was, een stuk kouder. Tijd om de vesten uit de kluisjes te halen en weer richting Q-Dance te gaan. Hier draaide nu DJ Luna en de muziek was over gegaan van Hardstyle naar Early Rave; net ietsje sneller en minder melodieus. Niet helemaal ons ding en toen rond 22u de eerste regendruppels naar beneden vielen zijn we naar huis gegaan. De terugreis verliep erg vlot en om half 12 lag ik al weer in mijn bedje. Moe maar voldaan.

Zoals elk jaar was ook dit jaar dus weer geweldig. Volgend jaar koop ik weer een kaartje, wie gaat er mee?

Sinds het succes van A State of Trance hebben alle grote DJ’s hebben tegenwoordig een eigen radioshow. De meeste van deze shows zijn via internet te beluisteren, maar een enkele is ook op de gewone radio. Club Life van Tiësto is zo’n radioshow. Elke vrijdagavond om 22:00u kun je op Radio 538 twee uur lang genieten van de nieuwste muziek, uitgezocht door Tiësto.

Tiësto is iedereen natuurlijk welbekend, het is de grootste Nederlandse DJ ooit en was op heel veel zaken de eerste (eerste DJ met een eigen ‘concert’, eerste DJ die op de Olympische Spelen mocht draaien, eerste DJ van de wereld uit Nederland, etc). Tiësto is grootser dan groot en helaas is dat ook een aantal keer in zijn nadeel geweest als mensen bijvoorbeeld teveel van een liveset van hem verwachten. Maar goed, daar wil ik het niet over hebben, ik wil het hebben over Club Life omdat iedereen dat vrij kan luisteren zonder 60 euro voor een kaartje neer te leggen.

Als Tiësto als DJ draait, is het vooral trance (en alles wat daar op lijkt) wat je hoort. In Club Life is de muziek iets gevarieerder, stromingen als electro en zelfs techno komen ook regelmatig langs. Hierdoor is de show voor een groter publiek dan alleen de trancers te luisteren, maar persoonlijk hoeven die rare tracks niet zo voor mij. Ik heb het liefste gewoon de trance-achtige tracks uiteraard.

Club Life bestaat nu ruim twee jaar en had afgelopen vrijdag zijn 115e aflevering. Toen de show begon in 2007 heette het Club Nouveau, maar al snel bleek dat die naam te gay was. Engels klinkt natuurlijk veel toffer dan dat homofiele Frans. Kenmerkend voor de show is de 15 minutes of fame waarin Tiësto een andere DJ laat draaien aan het begin van het tweede uur. Soms zijn dit grote, bekende namen, maar de bedoeling is dat onbekend DJ talent aan bod komt en zo een kans krijgt om door te breken. Net als met de muziekselectie die Tiësto maakt is ook de 15 minutes of fame wisselend van muziekstroming.

Club Life heeft verder regelmatig speciale uitzendingen die een bepaald thema hebben. Zo is er een aantal keer een ‘BlackHole Recordings’ special geweest met alleen maar tracks van zijn eigen platenlabel. Ook was de 100e uitzending natuurlijk speciaal en hierin kwamen enkel tracks die door de luisteraars zelf gekozen zijn. Aflevering 100 is ook by far de beste episode in de reeks natuurlijk met een aantal kneiters van hits (één daarvan kun je hieronder bekijken). Als Tiëso een beetje lui is krijg je meestal een (deel van een) liveset te horen die hij ergens op de wereld heeft gedraaid. In de zomer betekent dat veel livesets vanaf Ibiza aangezien hij dan ook meestal te druk is om de radioshow op te nemen.

De kwaliteiten van Tiësto als radio DJ zijn overigens niet heel erg goed. Hij is enthousiast en heeft een goede muzieksmaak, maar op de één of andere manier is de manier van vertellen niet altijd even professioneel. Ik luister er echter met plezier naar en moet ook regelmatig lachen om de beeldspraak die gebruikt wordt: “De eerste keer dat ik deze track hoorde zat ik in een cabrio in het zonnige Miami. Je begrijpt dat deze zomerse plaat erg veel zomerse gevoelens oproept.” Geniaal.

Mocht je nou een keer op de vrijdagavond radio luisteren, stem dan ook eventjes af op Radio 538. 102FM.

Ik heb al een tijdje dat ik iets wilde schrijven over Ferry Corsten en het juiste moment is nu aangebroken. Ik heb namelijk bij Nobiles een Ferry Corsten prijzenpakket gewonnen met daarin een pet, T-shirt (maatje M, dus ik mag ff een weekje niet snacken), een button en een gesigneerd album. Vooral het gesigneerde album, de nieuwe Twice in a Blue Moon, is erg gaaf natuurlijk! Ik had de cd al een tijdjeals MP3, en nu dus ook op cd. Volgens mij is het de eerste CD in drie jaar tijd ofzo…

Ferry Corsten is u allen bekend neem ik aan, het is één van de Grote Drie uit Nederland samen met Tiesto en Armin van Buuren. Ferry Corsten is al jaren één van de beste DJ’s ter wereld en bevindt zich vrijwel altijd in de Top 10 populairste DJ’s van DJ Mag. Hij is begonnen eind jaren ‘90 en brak door als System F met de track Out of the Blue, een ware trance-klassieker. Andere bekende tracks omvatten onder andere Punk en Beautiful. Hoewel het allemaal trance is wat Ferry Corsten maakt, heeft het wel een duidelijk herkenbare sound.

Als DJ heb ik hem een paar keer zien/horen optreden waaronder op Sensation White (toen het nog niet verneukt was qua opzet) en op Dance Valley. Op Dance Valley is hij ook een soort resident, hij heeft er enorm veel gedraaid en een aantal van de Dance Valley albums en themesongs gemaakt. Tegenwoordig treedt Corsten minder vaak op als zijn collega’s maar is er wel de jaarlijkse Full on Ferry, een eigen feestje vergelijkbaar met Tiesto in Concert en Armin Only. Full in Ferry wordt jaarlijks gehouden in de Ahoy, in Rotterdam de stad waar Ferry geboren is.

Voor dit jaar heeft Ferry Corsten in ieder geval al de Tune of the Year als het aan mij ligt. De betreffende track, Made of Love, staat uiteraard op zijn album Twice in a Blue Moon en is hieronder te bekijken dankzij YouTube.

A State of Trance is de wekelijkse radioshow van Armin van Buuren en deze had afgelopen week zijn vierhonderdste uitzending. Dit moest natuurlijk groots gevierd worden en er is daarom gekozen voor een marathonuitzending van 72 uur waarbij er drie feesten op drie verschillende locatie als hoofdpunten dienden. Bij het derde en laatste feest, in de Maassilo in Rotterdam, was ik aanwezig samen met Hemmo en Wim, een vriend van Hemmo.

Nadat ik klaar met werken was even snel naar huis om te douchen en me in mijn Captain Awesome shirt te hijsen. Vlug naar Hemmo voor wat Kip Souflaki en ownen in een of ander voetbalspelletje met auto’s op de PS3. Rond 21u hadden we uiteindelijk de trein naar Rotterdam, stukje metro daar en iets na 22u stonden we binnen bij DJ Shah die echt heerlijk draaide. Ik heb het al eerder gezegd, maar Shah is echt een koning! Het was wat mij betreft ook meteen de set van de avond en in oktober krijgt Shah mijn stem voor DJ van het jaar.

Na DJ Shah zou het Duitse duo Cosmic Gate draaien, maar we kregen Mr. Sam. Een minder bekende DJ, maar hij draaide ook lekker! Om 1u begon echter Armin van Buuren in de andere zaal dus moesten we snel daarheen voordat het druk werd. Helaas was dit al het geval en stonden we helemaal achteraan als vee in de zaal. Gelukkig draaide Armin een lekkere set, stukken beter dan die van Trance Energy! Twee uur Armin verder was het tijd voor Aly & Fila. Eindelijk zou ik ze live zien en horen. Maar het mocht niet helemaal zo zijn, alleen Fila draaide. Hij zette een puike set neer maar door vermoeidheid hebben we deze niet helemaal gehoord; we moesten even zitten in de hal bij de kluisjes om onszelf weer even op te laden. Toen we terug gingen naar de zalen was het al stukken rustiger en konden we nog twee sets meepikken. Welke deze DJ’s precies waren weet ik niet precies meer, maar dat maakt niet zo heel veel uit. Ik was meer dan tevreden over de muziek van de avond in ieder geval!

Overigens was niet alles goed aan dit feest: er waren te weinig WC’s en je moest er ook nog eens voor betalen. Daarnaast kon er niet met PIN betaald worden voor de muntjes en was het draaischema aangepast zonder dat dit ergens aangegeven stond (Cosmic Gate schijnt laat op de avond nog gedraaid te hebben). Desalniettemin een geweldig feest. Op naar ASOT450!

Tot slot: DJ Shah – Lost, Live @ ASOT400, Maassilo

Een aantal jaar geleden (2002) kocht ik ID&T Hardhouse, een soort tussenvorm tussen hardstyle en trance. Op deze dubbel-cd stonden trance nummers van Tiesto en Tomcraft, maar dan in een hardhouse mix (meestal gemixed door Scott Project). Op deze cd stond ook een nummer van Cosmic Gate, mij tot dan toe niet bekend. Het nummer heette FireWire en ik vond het direct erg gaaf. Om jullie een impressie te geven van Cosmic Gate in 2002 presenteer ik jullie FireWire, met dank aan YouTube.

Ik gok dat 90% van de lezers hier dit kutmuziek vindt, en ik ben er zelf ook niet echt fan meer van. ‘Toen’ was het best gaaf, maar dankzij Darude en Jean ben ik het helemaal beu (insert Sensation White debacle). Cosmic Gate is echter gegroeid door de jaren heen en ze draaien tegenwoordig ‘gewoon’ melodieuze en vocale trance; zoals het hoort.

Het optreden van CG op ASOT 400 (sorry voor de afkortingen, maar dat is nou eenmaal makkelijker) komt voor het Duitse duo overigens op een prima tijdstip. Niet lang geleden is namelijk hun nieuwste album: Sign of the Times uitgekomen. Een dergelijk groot evenement dat wereldwijd door miljoenen luisteraars gevolgd wordt is dan een prima visitekaartje. We kunnen tijdens de set van CG dus een flink aantal tracks van hun album verwachten en als ik het album zo luister belooft dat veel goeds, het is namelijk een heerlijk album. Dankzij YouTube heb ik ook hier een track van:

Zoals je kunt horen is het een flink verschil met FireWire en ik gok dat nu nog maar 40% van mijn lezers het kutmuziek vindt Ik geniet er in ieder geval! Het enige nadeel is dat Cosmic Gate op ASOT 400 een overlap heeft met Armin van Buuren zelf. Nu is Armin degene die het feestje geeft, dus daar moeten we wel bij zijn natuurlijk. Als hij echter ook maar een kwartier draait zoals op Trance Energy ga ik weer terug naar Cosmic Gate!

Voor de volledigheid volgt nu het schema van de avond; de dikgedrukte namen zijn must-hears, hier ga ik hoe dan ook heen.

A STATE OF TRANCE Room 1
22.00 – 23.00 Mr. Sam
23.00 – 00.00 Sied van Riel
00.00 – 01.00 Gareth Emery
01.00 – 03.00 Armin van Buuren
03.00 – 04.00 Aly & Fila
04.00 – 05.00 Daniel Kandi
05.00 – 06.00 Simon Patterson

A STATE OF TRANCE Room 2
22.00 – 00.00 DJ Shah
00.00 – 02.00 Cosmic gate
02.00 – 03.00 Ronski Speed
03.00 – 04.00 Nitrous Oxide
04.00 – 06.00 Richard Durand

Meer informatie over Cosmic Gate kun je vinden op hun site: Cosmic Gate Music.de Hier kun je ook wat samples van het nieuwe album Sign of the Times horen (tip van de dag mensen!)