Roy-O-Rama

Vandaag een keer een iets andere blog dan normaal, meer een informatieve blog dan een mening over een game. Ik wil het namelijk hebben over games in ons dagelijks leven, buiten de consoles om. De aanleiding is een artikel dat ik las in Techno!, een technisch wetenschappelijk tijdschrift. Ook een recente speech van Jesse Schell zette me aan het denken. Wil je na deze blog meer lezen, bezoek dan in ieder geval de gelinkte websites uit dit artikel.

Allereerst het tijdschrift artikel. Hierin wordt in acht(!) pagina’s verteld dat er steeds meer gebruik gemaakt wordt van computersimulaties om mensen te trainen. Nu klinkt dit niet heel gek, want de halve technische wereld gebruikt computersimulaties, maar niet in deze vorm. Er wordt namelijk steeds meer gebruik gemaakt van software die we kunnen beschouwen als videogame zoals je op bijvoorbeeld je Xbox of PC kunt vinden. Een mooi voorbeeld van een dergelijke ‘game’ is Rescue Sim van het Nederlandse Vstep. In Rescue Sim leren brandweerlieden om te gaan met verschillende situaties die kunnen ontstaan bij het blussen van een brand. Denk hierbij aan explosieve inhoud van een gebouw of aanwakkerende wind. De brandweerman ’speelt’ de simulatie vanuit een first person-perspectief en maakt door de omgeving te scannen zijn of haar keuzes. Elke keer dat de simulatie gespeeld wordt zijn de variabelen anders, net als bij een echte brand.

Andere soortgelijke simulatieprogramma’s worden gebruikt voor het leren omgaan met de besturing van een schip (Ship Simulator) of het bekijken van de groei van een haven (SimPort). In theorie zou voor alles een computergame gebruikt kunnen worden natuurlijk, maar overkill is nooit goed. Bovendien is voor lang niet alles een game te schrijven. Wel lijkt het me een goed idee om kinderen meer zaken te leren door middel van videogames. Ik weet niet wat de status op scholen nu is, en wat er terecht gekomen is van Davilex en hun Redcat software, maar het lijkt mij een goede zaak. Nintendo heeft al aangetoond dat de gewone mens bereid is om voor hersengymnastiek en fitness een spelcomputer aan te schaffen, nu de overheid nog om dit te financieren op scholen.

Nu we de educatieve kant hebben besproken is het tijd voor de commerciële kant van games. Bekijk eerst eens de eerder genoemde speech van die Jesse Schell en bedenk dan wat de impact zou zijn als al die ideeën ook daadwerkelijk gebruikt gaan worden. Achievements voor het eten van cornflakes, bonussen voor het kijken van reclame. Denk eens aan de complete verzamelwoede die de Albert Heijn aanwakkert met Smurfen of voetbalplaatjes en bedenk dan wat ze zouden kunnen doen als ze in-game items gaan weggeven. In plaats van een verzamelalbum en in te plakken plaatjes heb je Pokémon-achtige game waarin je steeds nieuwe beestjes krijgt door boodschappen te doen bij de Albert Heijn. Heel Nederland slaat op hol als zoiets gebeurt. En als de actie eenmaal is afgelopen kun je zelf nieuwe beestjes kopen voor een euro per stuk. Het geld blijft binnenstromen dan…

Heavy Rain is qua pure definitie een videogame: je stopt een schijfje in je PlayStation 3 en je bestuurt een paar personages op je TV via een controller. Maar eigenlijk voldoet de term ‘videogame’ niet helemaal. Heavy Rain is meer een interactief videogame-drama, een overlapping tussen een videogame en een detective/drama film. Het exacte genre doet er verder niet toe, Heavy Rain is uniek. Een game die je maar één keer per console-generatie meemaakt…

Heavy Rain vertelt het verhaal van de Origami Killer, een seriemoordenaar die het gemunt heeft op jongetjes van rond de 10 jaar. Hij brengt ze om het leven en laat een Origami figuurtje in hun hand achter. Tijdens de game ga je op zoek naar deze seriemoordenaar met de aanwezige personges. De speelbare personages in de game zijn Ethan, een vader, Scott, een privé detective, Lauren, een prostituee die haar zoontje verloor, Norman, een FBI agent en Madison, een journaliste. Allemaal spelen ze hun eigen rol in de game en allemaal zijn ze op de één of andere manier aan elkaar verbonden door de Origami Killer. Ik verklap verder niets over het verhaal want je moet het zelf ervaren. Wel kan ik zeggen dat alle keuzes die je maakt invloed hebben op het verdere verloop van de game. Deze invloed gaat verder dan het wel of niet krijgen van een bloedneus in een gevecht: de hele verstandhouding tussen personages en of ze blijven leven kan afhangen van een keuze die je maakt.

Doordat je zoveel invloed hebt op het verloop van de game en de personages voel je op een gegeven moment een echte ‘band’ met die personages. Je raakt meer en meer geïnteresseerd in het achterliggende verhaal en hun motivaties. Als jij dan keuzes maakt in de game (schiet je iemand wel of niet neer) neem je dat allemaal mee. Hierdoor is Heavy Rain vaak een zware en soms zelf deprimerende game. Gelukkig zijn er ook momenten waarin je met een grote smile op je gezicht aan het genieten bent van de kleine dingen in het leven. Zo heb ik in Heavy Rain een luier verschoont, een eitje gebakken en een kind verplicht zijn huiswerk te maken! Het is sinds 1997 niet meer voorgekomen dat ik zo geraakt werd door een game…

Maar ondanks dat het dus een enorm aangrijpende, émotionele ervaring is en een ijzersterk verhaal kent, is Heavy Rain niet perfect. Ik vond met name de besturing af en toe tergend… Het lopen gaat stroef, de camera werkt vaak tegen en er zijn af en toe net even teveel knoppen die je tegelijk moet indrukken. Hierdoor falen sommige acties die je wil doen waardoor het verhaal een andere wending neemt dan jij wil. Dit is behoorlijk jammer en een beetje een afbreuk aan de game. Desalniettemin is het totaalpakket zo prachtig dat ik de makers de gekozen besturing vergeef. Ik ben er nu, anderhalf uur na het uitspelen, nog steeds van onder de indruk, zo bijzonder is de game! Ik ga trouwens de game nog eens spelen om te kijken of ik wat meer mensen in leven kan houden…

Ik had aan het begin van dit jaar een mooi overzicht met welke game ik ongeveer wanneer zou gaan spelen. Maarten gooide echter roet in mijn eten door mijn 360 te lenen waardoor ik Bioshock 2 niet kan spelen. Nu is dit niet heel erg want ik heb genoeg op de PS3 te spelen dacht ik. Dit bleek niet helemaal het geval te zijn want het fantastische Dante’s Inferno is helaas wat aan de korte kant en Heavy Rain verscheen vandaag pas officieel in de winkels. Ik heb toen Uncharted 2 nog maar een keer uitgespeeld (toch best een goeie game) en de demo van Darksiders gedownload (valt tegen, teveel Zelda). Gelukkig kon ik Borderlands lenen van Hemmo die op vakantie is nu.

Borderlands valt in hetzelfde genre als Fallout; een post-apocalyptische first person RPG. Daar waar Fallout echter een turn-based VATS systeem heeft kent Borderlands enkel FPS-controls. In het begin was dit best lastig voor me, ik ben niet zo goed met shooters. Ook de enorme vrijheid en het grote aantal wapens/armor is best overweldigend! Na een tijd aanklooien had ik echter alles wel door en was het tijd voor de missies.

In Borderlands loopt een flinterdun ‘hoofdverhaal’ waarin je op zoek gaat naar de Vault, een plek met veel rijkdom ofzo, maar je bent vooral bezig om gewoon naar bepaalde locaties te gaan om daar iets of iemand om te leggen. Wat dat betreft is Fallout stukken enerverender en boeiender, maar Borderlands is daardoor niet slecht. In tegendeel, doordat je geen aandacht hoeft te geven aan het verhaal kun je puur focussen op de opdrachten die je krijgt. Dit werkt enorm verslavend, want je denkt steeds ‘oh ik kan nog wel even daarheen om dit en dit te doen’ en voor je het weet ben je uren verder. Letterlijk.

De game is ook in co-op te spelen, maar dat is niet helemaal handig omdat jouw personage steeds sterker wordt. Ik was op een gegeven moment bijvoorbeeld level 15 en Maarten begon toen net. De makkelijkste missie die te spelen was, was een level 14 missie en Maarten stierf ook veel te vaak toen. Kan hij niets aan doen, is eigenlijk gewoon een designfout. Je kunt er wel voor kiezen om Maarten de missies te laten kiezen, maar dan zit je weer met een level 15 personage dat level 1 missies kan gaan zitten doen. Ook niet ideaal. Doe me dan toch maar Left 4 Dead of Resident Evil 5 voor co-op! (over Rainbow Six ga ik niet beginnen…)

Op dit moment heb ik Heavy Rain binnen gekregen en daar ben ik druk mee bezig (awesome, later meer uiteraard) maar Borderlands ga ik ook zeker verder spelen nog! Ik koop de game zelf ook nog als hij ergens voor 15 euro ofzo te koop is en dan kan ik de game als tussendoortje spelen wanneer ik wil. Dat is ook een voordeel van een afwezig verhaal, je kunt verder gaan zonder dat je hoeft te onthouden waar je ook weer gebleven was. Er is ook nog super veel te doen, dus waarschijnlijk is Borderlands de rest van het jaar mijn tussendoortje!

Ergens midden jaren ‘90, toen ik mijn nickname en e-mailadres aanmaakte ging ik elke zaterdagmiddag naar de grote bibliotheek in Den Bosch om daar te gaan internetten omdat internet thuis nog vrij speciaal was. Hotmail, HappyPuppy en Altavista waren sites die ik regelmatig bezocht en daarvan is op dit moment alleen Hotmail nog van over. Toen we eind jaren ‘90 thuis ook internet kregen ging ik aan de slag met Napstar en ICQ en ook deze twee zie je tegenwoordig niet meer terug in Huize Roy-O-Rama.

Wat ik dan wel op internet doe? Nou, behoorlijk veel! Het is een beetje nutteloos om AL mijn bookmarks hier te posten dus zal ik een standaard ‘rondje internet’ vertellen. Ik begin altijd met het lezen van mijn mail, Hotmail (vooral reclame), Gmail (persoonlijke mail), TU mail (school gerelateerde zaken) en Roy-O-Rama mail (spam met zo af en toe een persbericht). Als ik hiermee klaar ben ga ik naar het forum van FOK! om even bij te lezen in de verschillende topics die gaan over games. Hierna is het tijd voor het rondje game-nieuws wat ik van vier sites haal: Eurogamer, Edge-Online, Gamefront en Insidegamer.

Eenmaal op de hoogte van het normale game-nieuws is het de beurt aan mijn sociale netwerken om te kijken wat vrienden en kennissen allemaal bezighoudt. Dat betekent dus Twitter, Hyves en Facebook. De grootste hype omtrent deze netwerken is echter wel een beetje gezakt en langer dan vijf minuten ben ik er niet mee bezig. Wel vind ik het leuk om via Facebook te kijken wat vrienden hebben gespeeld op PlayStation en/of Xbox en welke trophies ze gehaald hebben of welke trophy juist niet… Zo heb ik bijvoorbeeld nog steeds geen Platinum trophy gezien bij Hemmo! In deze categorie vallen overigens ook alle blogs van bekenden, en deze kun je vinden in de kolom rechts van deze tekst. Denk hierbij aan de blog van Maarten over zijn wereldreis.

We naderen bijna het einde van een volledige ronde en ik ben inmiddels aangekomen bij de webcomics. In totaal lees ik er elke dag 8, maar ze worden helaas niet allemaal dagelijks vernieuwd. Toppers zijn Garfield, Penny Arcade en Cyanide & Happiness. Voor Garfield bestaat trouwens ook een programma (‘app’ desnoods) waarbij automatisch de nieuwste comic geladen wordt. Superhandig!

De laatste site waar ik echt goed voor ga zitten is NeoGAF. Dit is een Amerikaans forum waar game-nieuws gemaakt wordt en waar er zoveel gamers bij elkaar zitten dat je alles kunt lezen wat je wilt over games. Verkoopcijfers, ervaringen met games (ook als ze enkel nog in Japan zijn verschenen), geruchten, aankondigingen van aankondigingen en natuurlijk alle photoshops. Het is veruit het meest informatieve forum voor games maar ook veruit het forum dat het verst van het pad verwijderd is. Aanrader voor iedereen die wat meer dan gemiddeld geïnteresseerd is in games!

Sites die niet standaard in het rondje zitten maar wel een eervolle vermelding verdienen zijn Budgetgaming (vind de goedkoopste winkels voor jouw games), Mijn ING (online bankzaken regelen) en NOS Teletekst (teletekst, maar dan online!).

Mobiel internet
Een speciaal stukje gaat over mobiel internet op mijn telefoon. Sinds begin begin 2009 is dit bij mij echt ‘doorgebroken’ en gebruik ik het vrijwel dagelijks zoals bijvoorbeeld in de trein en in de pauze op werk. Sites die ik op mijn mobiel bezoek komen voor een groot deel overeen met de sites die ik thuis bekijk, alleen dan in een kalere versie. Ook zijn het er veel minder in aantal: Facebook, Hyves, Budgetgaming, FOK! en mijn mail. Enige site die ik eigenlijk alleen mobiel bezoek is nu.nl. Als ik thuis nieuws lees doe ik dat vrijwel altijd via de online teletekst, maar onderweg is dat te traag dus gebruik ik nu.

Dante’s Inferno is één van de meest besproken games van dit jaar, en dat terwijl we er pas twee maanden op hebben zitten. Er zijn twee grote punten van kritiek waardoor de game door veel mensen van te voren al afgeschreven is. Vandaag ga ik die twee kritieken bespreken en uitleggen waarom Dante’s Inferno toch gewoon een gave game is!

Dante’s Inferno verkracht het gedicht de Divine Comedy!
Dante’s Inferno is losjes gebaseerd op het eerste deel van het gedicht The Divine Comedy van Dante Alighieri. Het vertelt het verhaal van Dante die thuis komt van de kruistochten om te zien dat zijn vrouw vermoord is en meegenomen wordt naar de hel door Lucifer. Natuurlijk pikt Dante dit niet en gaat hij hun achterna. Onderweg kom je langs alle delen van de hel zoals bijvoorbeeld het deel waar alle heidenen zitten (inclusief moordlustige ongedoopte babies) of waar alle zelfmoordenaars zitten (een donker bos waar je zelf ook regelmatig naar je eigen keel grijpt). Deze setting is natuurlijk perfect voor een game en Visceral Games heeft het allemaal best aardig over gezet. Uiteraard zijn er dingen overdreven en klopt het niet altijd met het gedicht zelf, maar de basis zit goed in elkaar.

Wat dat betreft is het net als elke game die gebaseerd is op een boek of film, of elke film die gebaseerd is op een game of boek; je kunt het niet 100% goed overzetten en trouw blijven. Er moeten dingen geschrapt en toegevoegd worden omdat het nou eenmaal een ander medium is. The Divine Comedy is in ieder geval een mooie bron van inspiratie en in de game komen de verschillende lagen genoeg aan bod de algemene strekking te begrijpen. Er is overigens ook een special edition van Dante’s Inferno waar je het gedicht bij geleverd krijgt op de bonus disc. Op deze manier krijgt de gamende generatie toch wat klassieke literatuur mee! Als je de game doorgespeeld hebt, en je heb wat gelezen over het gedicht op bijvoorbeeld Wikipedia, dan lijkt het erop dat er nog meer delen aan zitten te komen. Een prima idee al zeg ik het zelf!

Dante’s Inferno is niets meer dan een simpele God of War kloon die niets toevoegt!
Laten we voorop stellen dat het klopt dat Dante’s Inferno een kloon is van God of War is en God of War de betere game is. In Dante’s Inferno werkt het combat-systeem bijvoorbeeld vrijwel exact hetzelfde, inclusief de combo-aanvallen. Ook het gebruiken van magic en de mogelijkheden om je moves te upgraden zijn vrijwel identiek. Daarnaast is het een game met veel geweld, bloed en blote tieten. Als je niet verder kijkt dan dit dan kan ik me voorstellen dat je het idee hebt dat Dante’s Inferno niet de moeite waard is, zeker niet omdat over vier weken God of War III in de winkels ligt. Dante’s Inferno heeft echter een aantal zaken die de game een mooi eigen karakter geven. Natuurlijk is de setting anders zoals hierboven al besproken is; de negen cirkels van de hel zijn allemaal afwisselend genoeg en hebben allemaal een eigen verhaal. In elke cirkel zitten ook een aantal verdoemde personages die in de hel zitten omdat ze gezondigd hebben. Deze personen kun je uit hun lijden verlossen door ze of te straffen of te verlossen.

Voor beide keuzes krijg je aparte ervaringspunten zodat je een ‘goede’ of ’slechte’ kant kan opgaan. Verhaalsgewijs maakt het niet veel uit wat je kiest, maar er zijn wat andere aanvallen te verkrijgen op elk pad. Het grootste verschil dat dit keuze-systeem eigenlijk met zich meebrengt is een ander gevoel waarmee je de game speelt. In God of War is de hoofdpersoon Kratos vooral woedend op alles en iedereen. Alles moet kapot en iedereen moet dood. In Dante’s Inferno is dit compleet anders. Dante is wanhopig op zoek naar zijn geliefde en put uit die wanhoop zijn krachten. Als je dan verdoemden verlost uit hun lijden kan dat een extra goed gevoel geven. Je gunt hun de pijn die jij ondervindt omdat je jouw geliefde mist. Het is een klein verschil op papier, maar hierdoor voelen beide games wel compleet anders aan. Dit komt Dante’s Inferno alleen maar ten goede omdat het nu gewoon een eigen karakter heeft.

Zo. Beide argumenten tégen zijn besproken. In the end blijft God of War wel de betere game, maar Dante’s Inferno heeft genoeg bestaansrecht en is zelfs zeer de moeite waard als je het mij vraagt. Ik was geboeid door het verhaal, het speelt heerlijk vertrouwd en de presentatie is fantastisch. De game loopt onwijs vloeiend en er zijn nagenoeg geen laadtijden. Geef Dante een kans, al is het maar over een half jaar als de game in de budgetbakken ligt…

Vorig jaar rond deze tijd speelde ik Dead Space op de Xbox 360. Deze survival-horror-shooter kwam van een voor mij onbekende developer maar was goedkoop en kreeg hoge cijfers. Genoeg reden om de game te spelen dus aangezien ik wel weer zin had in een spannende game. Tijdens het spelen werd me al snel duidelijk dat Dead Space echt een knaller van formaat was en dat EA er goed aan gedaan had om Visceral deze game te laten maken. Bijna alles in de game klopte, van het verhaal tot de gameplay en ik was meteen fan!

Nu heb ik gisteren Dead Space Extraction op de Wii uitgespeeld en deze game is een prequel op Dead Space zelf; je ziet onder andere hoe de Ishimura overlopen wordt door aliens en waarom sommige zaken in Dead Space zijn zoals ze zijn. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het defense canon dat in Dead Space weer aangezet moet worden, deze zet je in Extraction zelf uit. Vele verhaal-elementen komen terug en dat maakt van deze tweeluik een perfect duo. Ook zie je bekende personen als Nicole terug in de game en kom je op talloze herkenbare locaties. Al deze details maken van Extraction een geweldige ervaring als je de eerste game ook gespeeld hebt. Mocht dit niet het geval zijn, dan zal er logischerwijs geen herkenning zijn, maar gelukkig is de game ook sterk zonder dat je de referenties snapt.

Toen Extraction aangekondigd werd voor de Wii waren er een hoop mensen teleurgesteld omdat het een railshooter is. Dit betekent dat je niet vrij kan rondlopen, maar enkel hoeft te richten en te schieten (vergelijkbaar met de arcadekasten). In Extraction is dit echter totaaaal niet vervelend omdat op deze manier de snelheid en spanning goed in de game gehouden kunnen worden. Constant heb je het gevoel dat er iets gaat gebeuren, het is een achtbaan van spannende gebeurtenissen. Daarnaast heeft het railshooten een grafisch voordeel: de Wii is grafisch niet de meest krachtige console en dankzij het feit dat het een railshooter is kan er meer rekenkracht gebruikt worden voor de presentatie. Deze is dan ook perfect en Extraction is één van de mooiste Wii-games out there. Het blijft alleen wel een gemis dat de game niet in HD is en het is bovendien stom dat de Wii geen fatsoenlijk surround geluid heeft. Maar goed, het is niet storend maar gewoon jammer omdat je weet dat het beter kan.

Iets dat ik wel een minpuntje vind is de lengte van de game. Ik was met een uur of zes door het hele verhaal heen… Na afloop kun je wel beginnen aan een Challenge Mode of de Story Mode spelen in een hogere moeilijkheidsgraad, maar dat soort zaken boeit mij nooit echt. Nu roep ik altijd ‘liever een kortere gave game dan eentje die onnodig gerekt is’ maar zes uur vind ik dan weer net even te kort om eerlijk te zijn. Tien uur is wat mij betreft een prima ondergrens als je een game voor het eerst speelt. Als goedmakertje unlock je wel een zestal bewegende comics om te bekijken die het verhaal nog meer uitdiepen. Dit verhaal is overigens echt heel goed uitgewerkt en belooft veel goeds voor Dead Space 2 die in 2011 moet uitkomen. Visceral en EA hebben een mooie grote wereld neergezet die ze flink kunnen uitbreiden met games en cartoons. Mits er verstandig gebruik van gemaakt wordt kan dit een fantastische franchise worden in dezelfde categorie als Resident Evil dat is.

Iedereen die Dead Space heeft gespeeld zou deze game moeten spelen, net als iedereen met een Wii. Zet je over het sub-HD uiterlijk heen. Negeer je Wii-vooroordelen. Ga Dead Space Extraction spelen. Het is één van de beste games die je voor de Wii kunt spelen en laat zien dat de Wii meer is dan Mario en wat zwieren en zwaaien. Pure klasse!

Twinkle twinkle little star…

Vorig jaar, of misschien nog wel langer terug, leende ik LEGO StarWars van een vriendin van me en ik vond het spel niet heel erg leuk. Na het doorspelen van het eerste level heb ik de game weer terug gegeven. Hoewel de basisgameplay en de presentatie prima waren was de setting gewoon niet mijn ding. Star Wars, Star Trek, Mass Effect, etc zijn allemaal zo ontzettend niet mijn ding dat LEGO StarWars dat logischerwijs ook niet was. Een tijdje later kon ik Viking (kutgame) ruilen tegen de duo-game Kung Fu Panda / LEGO Indiana Jones en Indy heeft me definitief overtuigd van de fun in LEGO games!

Afgelopen november verscheen ook LEGO Indiana Jones 2 die als toevoeging de vierde film (Kingdom of the Crystal Skull) had alsmede een volledige leveleditor. Qua game was Indy 2 toch wel een stapje terug omdat er gewoon minder basiscontent in verwerkt zat. Er waren veel minder gewone levels en de nadruk lag best wel op de leveleditor. Ondanks dat deze editor goed in elkaar steekt vond ik het niet echt interessant; ik heb simpelweg het geduld er niet voor. Voor twee tientjes was het echter best aardig om even tussen alle grote releases van november 2009 in te spelen.

Mijn derde LEGO game (of eigenlijk de vierde als je StarWars meetelt) was LEGO Batman en het eerste dat opvalt is dat je zowel met de good guys (Batman, Robin) als de bad guys (Joker, Penguin, etc) kunt spelen. Allebei hebben ze hun eigen campagne van drie maal vijf levels en de doelen zijn natuurlijk precies omgekeerd. Waar je als Batman moet proberen bijvoorbeeld de Joker te stoppen moet je als de Joker juist proberen je plannetje door te laten gaan. Dit is erg leuk gedaan en beide verhaallijnen kloppen ook met elkaar.

Qua gameplay is er in alle LEGO games eigenlijk nog niets veranderd. Je loopt nog steeds van het begin van een level naar het einde terwijl je onderweg LEGO dingen bouwt om obstakels te omzeilen en je verslaat vijanden die in blokjes uiteen klappen als ze dood zijn. Ook verzamel je nog steeds studs (geld) om extra’s te kopen zoals nieuwe personages of voertuigen. Verder kent LEGO Batman ook een centrale hub van waaruit je de levels kunt starten. Voor de Batman missies is dit de Batcave en voor de villains is dit Arkham Asylum (brings back some good memories). Ondanks dat er in de basis niets veranderd is, is LEGO Batman toch zeker de moeite om te spelen. Batman heeft namelijk als voordeel dat hij allerlei gadgets heeft waardoor de gameplay zelf lekker afwisselend is. In vergelijking met Indiana Jones wint Batman dus met gemak want die heeft namelijk alleen maar zijn zweep… Het feit dat LEGO Batman twee verhaallijnen kent zorgt er ook voor dat de game verfrissender is dan andere LEGO games.

LEGO Batman is de leukste LEGO game die ik tot nu toe gespeeld heb, maar waarschijnlijk ook meteen de laatste. Ik heb het concept nu wel gezien en de eerstvolgende LEGO game is er eentje van Harry Potter. Hoewel dat best leuke films zijn zoek ik het niet echt om er een game van te spelen. De enige LEGO game die ik nog WEL zou willen spelen is LEGO Jurassic Park, maar die zal er wel nooit komen…

Aangezien afgelopen week de iPad officieel werd aangekondigd en de iPhone hype WEER oplaaide vond ik het een mooi moment om mijn visie op mobiele telefoons te geven en een beetje terug te kijken naar mijn GSM geschiedenis. Tevens is het een mooie blog om de mobiele versie van Roy-O-Rama te promoten (zichtbaar voor onder andere iPhone en Android telefoons).

Het begon allemaal in de vijfde klas, zo rond 1999. Zakenmensen konden al een aantal jaar bellen in de auto of op speciale groene lokaties in Nederland, maar langzaam verschenen de eerste telefoons voor de consumentenmarkt. Alle wannabe’s liepen al snel met een enorme Pocketline Koelkast te bellen en telefoonnummers werden onderling uitgedeeld om elkaar vooral niet te bellen omdat dit beltegoed kostte. Persoonlijk vond ik het maar onzin, ik zag al mijn vrienden in de klas, op straat of op voetbal. Dan ga ik ze niet ook nog eens bellen. Totdat daar een kleine nieuwe provider op de markt verscheen: Ben. Ben introduceerde goedkope abonnementen en als Kersttopper hadden ze de Nokia 3210. Een pionier op de mobiele markt vanwege een interne antenne, T9 en de mogelijkheid om plaatjes te versturen. Vanaf dat moment hoorde ik er ook bij! Het toffe was dat de 3210 de game ‘Snake’ had, dé Nokia-game en enorm verslavend. De Nokia 3210 is één van de meest succesvolle mobiele telefoons OOIT geworden met ongeveer 160 miljoen verkochte units, dat is meer dan de Nintendo DS bijvoorbeeld.

Een paar jaar later was de trend dat alles kleiner moest en dus stapte ik over op de Nokia 8310. Deze telefoon was gebaseerd op de 8210 die weer gebaseerd was op de 3210 en qua besturing en gebruik was er eigenlijk weinig veranderd. Het enige was dat deze telefoon kleiner was. En duurder. Ik geloof dat ik een paar honderd gulden bij moest betalen toen ik mijn abonnement verlengde. Maar ja, je bent jong en je wilt een hippe telefoon. Ik schrok me ook dood toen ik op een avond mijn telefoon kwijt was en deze in de wasmachine bleek te zitten! Gelukkig deed de telefoon het weer na een avondje op de verwarming, gewikkeld in een handdoek. Lang leve verwisselbare frontjes waarmee je bijna de hele telefoon uit elkaar kon halen! Het gaafste aan de 8310 was overigens Snake II dat je via infra-rood tegen iemand anders kon spelen. Ik geloof dat Maarten hier nog trauma’s van heeft omdat hij elk college van me verloor…

Na een paar jaar was ook deze telefoon aan vervanging toe en viel mijn oog op de Nokia 6610. Het was de tijd dat kleurenschermen normaal werden in telefoons en dat langzaam steeds meer telefoons een camera kregen. De 6610 had beide! Awesome dus! Buiten deze twee nieuwe features bood de 6610 niet echt veel nieuws dat ik ook daadwerkelijk gebruikte (WAP en MMS waren nog veel te duur toen). Dit veranderde toen ik in 2006 overstapte op de Nokia 5300. Dit is de enige telefoon geweest die ik los in de winkel gekocht heb en de enige telefoon die beweegbare onderdelen had. Daarnaast was het ook de lelijkste telefoon die ik heb gehad! Spijt heb ik niet, het was immers maar een tijdelijke telefoon die ik maximaal een jaar gebruikt heb, maar hij staat wel onder aan mijn lijstje. De 5300 had wel een aantal toffe mogelijkheden als een goede MP3-muziekspeler had en MMS was gewoon geworden. Bovendien weet ik dat ik nooit meer een schuifmodel neem!

Na de 5300 kwam er weer een telefoon die iedereen wel leek te hebben: de Nokia 6300. Voordelen van deze telefoon waren de metalen case waardoor hij tegen een stootje kon. Zou je denken. Het is namelijk de eerste telefoon die ik had die op een gegeven moment echt defect was; de lader en de koptelefoon maakten geen goed contact meer nadat ik ‘m een keer flink van mijn buro had laten kukelen… Desalniettemin was ik erg tevreden over de telefoon aangezien eindelijk mobiel internet een beetje goed te doen was. In totaal heb ik toch ook weer zo’n twee jaar met de telefoon gedaan totdat ik overstapte op mijn huidige telefoon.

De Nokia 5800 is, na de 3210, mijn meest favoriete telefoon. Alles wat ik wil kan met deze telefoon. Naast bellen en SMS-en zitten er prima internet mogelijkheden op (zowel via 3G als wifi) en maakt de camera best mooie foto’s. Die gemaakte foto’s kan ik direct uploaden naar Flickr zodat ze op mijn blog verschijnen. Ook bestaat er de mogelijkheid om verschillende applicaties te downloaden zoals Shazam waarmee je zowat elk gangbaar liedje op de radio kan herkennen. De 5800 is volledig te besturen via het touchscreen en dit werkt perfect. Het enige minpuntje dat ik kan vinden is de dikte van de telefoon, dat had wat minder gemogen. Een kniesoor die daar een probleem van maakt overigens. De nieuwste firmware, die langzaam beschikbaar gesteld wordt, voegt ook nog eens kinetic scrolling toe. Ik ben fan van deze telefoon!

Zoals je wel kan zien ben ik een trouwe Nokia fan. Ik wil ook nooit meer anders. Toen ik onlangs mijn abonnement kon verlengen heb ik gedacht aan een iPhone, maar die verplichte abonnementen vond ik niet gunstig en dus viel dat af. Andere merken doen me ook niets eigenlijk. Nokia is gewoon altijd goed geweest en dan blijf ik ook trouw. Mijn volgende Nokia, waarschijnlijk rond september als ik weer contractverlenging kan doen bij T-Mobile, wordt mogelijk de N900. Maar dat zien we dan wel weer. Misschien gaat Nokia namelijk ook wel aan de Android, en dan zal ik braaf volgen!