Roy-O-Rama

Schijn bedriegt, Boom Street is helemaal geen Mario Party-achtige game! Niets geen button bashing tijdens minigames en geen uitputtende motion-controls. Het enige wat Boom Street deelt met Mario Party is het feit dat het een digitaal bordspel is met Mario-personages.

Monopoly
Maar als het geen Mario Party is, wat is het dan wel? Heel simpel gezegd is Boom Street een Monopoly-variant. Het doel is namelijk hetzelfde: zorg dat je zo snel mogelijk heel veel vermogen opbouwt. Dit doe je door ontroerend goed aan te kopen waar mensen je voor moeten betalen als ze op dat betreffende vakje landen. Als je meer bezittingen in hetzelfde district hebt, of als je verbouwd hebt, worden de vakjes duurder voor de bezoekers. Ook zijn er een soort kanskaarten die je rijker maken of juist geld van je afnemen.

Boom Street gaat echter nog een flinke stap verder. Voor de normale regels, bovenstaande geldt als ‘easy’, komt er nog bij dat je aandelen kunt kopen. Deze aandelen koop je over een heel district en leveren geld op als de aandelen in waarde stijgen, of als iemand er moet betalen. Vergelijk het met aandelen in een hotel op de Kalverstraat. Speler A heeft de straat met hotel, speler B komt op dat vakje en betaalt een ton. Jij krijgt, als aandeelhouder, dan bijvoorbeeld 1000 euro. De aandelen zijn erg belangrijk in het spel aangezien ze voor een constante geldstroom zorgen.

Aandelen komen wel met een risico. Als een speler failliet gaat en zijn of haar bezittingen worden verkocht, dan daalt de waarde van het district direct en daarmee ook je aandelen. Het is in Boom Street erg belangrijk dat je zowel vast geld (ontroerend goed) als los geld (opbrengsten en aandelen) hebt. Met alleen liquide middelen red je het niet.
Level-up!
Een ander verschil met Monopoly is dat je in Boom Street niveau’s omhoog kunt gaan door steeds vier items te bemachtigen die verspreid over het bord liggen. Deze vier items, een schoppen, klaver, hart en ruit, liggen op een vaste plek, maar de borden kennen verschillende vertakkingen en routes die er voor zorgen dat je niet steeds hetzelfde rondje loopt. Op het moment dat je alle vier de items te pakken hebt begeef je je richting het startpunt waar je een niveau stijgt en een salaris ontvangt dat bepaald wordt door onder andere je niveau en je bezittingen.

Grafisch stelt Boom Street enigszins teleur. Nu weten we allemaal dat je op een Wii geen enorm flitsende HD-graphics krijgt, maar games als Mario Galaxy en Kirby’s Adventure laten zien dat je wel degelijk mooie dingen kan laten zien. Boom Street doet op die graphics een flinke stap terug en lijkt meer op een Mario Party-game van vorige generatie.

De personages komen erg grof over en de achtergronden, waar het speelbord boven hangt, zijn zelfs gewoon lelijk. Het was misschien een beter idee geweest om de achtergronden weg te laten en wat meer details te stoppen in het speelbord en de personages.

Boom Street is ook met vrienden te spelen of online via de Nintendo Wi-Fi Connection. Beide mogelijkheden werken in principe hetzelfde, alleen is het op de bank natuurlijk gezelliger dan online, zeker omdat elke vorm van chat ontbreekt. Online spelen is eigenlijk een soort singleplayer-variant waarbij je het opneemt tegen anders-denkende ‘AI’.

Niet voor newbies
Hoewel het over het algemeen natuurlijk erg leuk is om tegen elkaar te spelen op een Wii is dat bij Boom Street niet echt het geval. De game is daar eigenlijk veel te serieus voor en elke keer als er een nieuwkomer aanwezig is moet je weer alle regels doornemen. Daarnaast is het instapniveau van Boom Street best hoog, zelfs met de easy-regels, en krijg je al snel naar je hoofd geslingerd dat de game te traag, te lastig en simpelweg niet leuk is.

Conclusie
Boom Street is een beetje een rare game. Voordat ik de game in handen kreeg dacht ik dat ik een Mario Party-variant zou krijgen met daarin Dragon Quest-personages. Dat blijkt niet waar te zijn. Boom Street is een bloedserieuze afgeleide van Monopoly en gaat drie stappen verder door het invoeren van districten en aandelen. Tot slot is de game jarenlang houdbaar, door de uitdaging die het biedt gecombineerd met de unlockables.

Ondanks dat Boom Street niet was wat het aanvankelijk leek moet ik wel bekennen dat het erg gaaf is. Nog niet eerder speelde ik een dergelijke game op een gameconsole. Je moet goed nadenken over waarin je gaat investeren en de concurrentie is moordend. Grafisch stelt het een beetje teleur, en in multiplayer is het lastig geschikte medespelers te vinden. Mijn grootste kritiek op de game is echter dat ik in singleplayer niet als Mario kan spelen en per se mijn Mii moet gebruiken. Fuck dat: punt aftrek. [7]

Dit jaar was vooral het jaar van de sequels. Na Dead Space 2 in januari heb ik nog Crackdown 2, Dead Rising 2, Portal 2, Batman: Arkham City en een stukje inFamous 2 gespeeld. Op inFamous 2 en Portal 2 na vielen ze me allemaal tegen. Dead Space en Batman heb ik nog wel uitgespeeld, maar ik miste het epische gevoel van de eerste delen. Crackdown en Dead Rising heb ik niet niet uitgespeeld omdat ze simpelweg teveel hetzelfde waren (en minder zelfs).

Ook was 2011 het jaar van Nintendo 3DS. Het ding kwam eind maart uit en kende een redelijk stroeve start waardoor Nintendo de prijs snel liet zakken naar 170 euro (i.p.v. 250 euro). Ik speelde desalniettemin tussen de 10 en de 15 games voor het apparaatje! Favoriete titels zijn PilotWings, Mario Kart 7 en Pullblox. In willekeurige volgorde. Binnenkort start ik met Mario 3D Land en ik heb hoge verwachtingen! Maar goed, tijd om de top vijf beste games van 2011 bekend te maken. We beginnen uiteraard met nummer 5.

5. geoDefense, Windows Phone
Ik raak maar niet uitgepraat over Windows Phone en de verslavende factor van geoDefense. Deze tower defense-game is flitsend, fris en verslavend. Ik had een flinke tijd terug via een collega al kennisgemaakt met de game die toen nog iOS-exclusive was. Toen was ik al onder de indruk, maar echt spelen kon nog niet. Nadat ik de Lumia binnen had was het dan ook de eerste game die ik kocht uit de Windows Phone Marketplace. Vijftien achievements later krijg ik afkickverschijnselen omdat de telefoon weer ingeleverd moest worden en ik geoDefense nog niet helemaal klaar heb. In september gaan we het gewoon opnieuw doen, maar dan met mijn eigen Nokia Windows Phone!

4. Portal 2, PlayStation 3
Ik hou niet zo van games die spelen vanuit een eerste persoons-perspectief. Het richten lukt me voor geen meter en ik reageer te traag om goed te zijn in dat soort games. Uiteraard zijn er wel uitzonderingen, maar dat komt omdat ze anders zijn dan anderen. Fallout kent bijvoorbeeld VATS waarmee je de tijd stil kan zetten en Mirror’s Edge is eigenlijk gewoon een platformer. Portal is ook een uitzondering, en dit keer omdat het vooral een puzzelgame is die niet zo leunt op reactievermogen. Elk level in de game heeft één doel: bereik het einde. Via portals die je kunt schieten in de muur verplaats je je door de kamers heen om zo het einde te bereiken. Een uniek concept dat dit keer uitgebreid is met extra features als glijdende gel (I know right…).

De singleplayer kent een spannend verhaal dat op een grappige manier verteld wordt en de co-op verdubbelt het speelplezier doordat je nu echt MOET samenwerken. Je bereikt het einde anders gewoonweg niet. Klein irritatiepuntje is wel het feit dat de laadtijden enorm lang zijn. Of dat ligt aan de PS3 waar ik de game op speelde of aan het de makers die er niet mee om kunnen gaan weet ik niet. Portal 2 is veel meer dan een simpel vervolg op het eerste deel: langer, leuker en beter.

3. Mario Kart 7, Nintendo 3DS
Voor elke Nintendo-consoles sinds de Super Nintendo verscheen er wel een Mario Kart, en allemaal zijn ze erg gaaf. Elke versie heeft ook iets wat de game uniek moet maken, zo had je op GameCube twee rijders per kart en kon je op de DS voor het eerst online tegen elkaar racen. Op 3DS zien we racen onder water, paragliders om te zweven en aanpasbare karts. De grootste toevoeging is echter de communities voor het online spelen. Eenmaal lid van een community kun je altijd tegen bekenden spelen, zonder dat je elkaars friend-code nodig hebt. Een mijlensprong voorwaarts voor Nintendo. Daarnaast rijdt het gewoon ontzettend lekker weg!

Mario Kart is nooit bijzonder in de zin van originaliteit, graphics of muziek. Toch is het elke generatie weer een zekerheidje. Nintendo levert altijd een topproduct af, en zo ook nu weer. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is misschien dat GODVERGETEN BLAUWE SCHILD DAT JE TEGEN JE HOOFD KRIJGT ALS JE NOG MAAR EEN METER VAN DE FINISH VERWIJDERT BENT EN EERST LIGT! *zucht* Maar ook dat hoort erbij. Mario Kart. De naam zegt genoeg.

2. Kirby Mass Attack, Nintendo DS
In een jaar waarin ik dacht dat we nauwelijks nog DS-toppers zouden spelen verschenen Dragon Quest VI, Professor Layton en de Melodie van het Spook en Kirby Mass Attack. Alle drie de titels zijn ijzersterk, maar de eerste twee doen niets nieuws. Gewoon goede titels in langlopende franchises dus. Kirby Mass Attack biedt ons echter iets compleet nieuws, in een bekend jasje.

Mass Attack is namelijk op het eerste oog een klassieke 3D-platformer met Kirby, maar gaat verder door een puzzelelement toe te voegen waarbij het aantal Kirbies van belang is. Aan het begin van elk level bent slechts een enkele Kirby, die nog niet veel kan doen. Maar als je eenmaal genoeg energie hebt gekregen door het eten van fruit, komt er een extra Kirby bij om te helpen met het oplossen van puzzels en het verslaan van grotere vijanden. Een zwerm van maximaal tien Kirbies kan vrijwel alles aan. Een snufje Loco Roco en een beetje Patapon dus. Een geniale game die elke handheld-liefhebber moet spelen, echt waar!

1. Xenoblade Chronicles, Wii
Ah, Xenoblade. Sweet Xenoblade. Het is lang geleden dat ik zo in een Japanse RPG gezogen werd als met Xenoblade. Final Fantasy XIII, Tales of Vesperia en zelfs Lost Odyssey waren niet zo meeslepend als Xenoblade. Na 40 uur heb ik al ontzettend veel meegemaakt: veel personages ontmoet, vijanden afgeslacht en mond-open-van-verbazing-momenten gehad. De game is episch met hoofdletter E. Magisch met hoofdletter M. Alles lijkt te kloppen.

Natuurlijk is het jammer dat de game geen HD-graphics kent, maar als een game zo meeslepend is als Xenoblade, en zo ontzettend mooi gemaakt is, kunnen we dat de makers wel vergeven. Iedereen met een hart voor RPG’s, in welke vorm dan ook, verdient het om Xenoblade te spelen. Het is een voorrecht dat er zulke games bestaan!

Windows Phone
Jarenlang was Nokia de nummer één op het gebied van mobiele telefoons. De laatste jaren trad echter de wet van de remmende voorsprong in en iOS en Android gingen het besturingssysteem van Nokia voorbij. Symbian bleef achter en ondanks een redelijke nieuwe versie van Symbian (inmiddels aangekomen bij Symbian Belle) was het te laat. Baas Elop besloot daarom dat Nokia voortaan Windows Phone ging gebruiken voor hun high-end smartphones en de Lumia 800 is het eerste kindje van deze samenwerking.

Na de vorige versie van Windows Phone is deze nu helemaal opnieuw opgebouwd en de interface heeft een compleet nieuw uiterlijk gekregen. Weg zijn de standaard icoontjes die je in elk ander mobiel OS ziet. Windows Phone kent interactieve blokken die nog het meest weghebben van een kruising tussen de standaard icoontjes en de widgets zoals je die ziet bij bijvoorbeeld Android en Symbian. Microsoft gebruikt dit uiterlijk, de zogenaamde Metro Interface, tegenwoordig ook op hun Xbox 360. Tevens zal Windows 8, welke volgend jaar uitkomt, er ook zo uit te zien.

Zodra je de applicaties in gaat zie je het echte verschil met de concurrentie. Weg is het klikken op opties waarbij je steeds dieper gaat. In Windows Phone zit alles naast elkaar en hoef je nooit terug naar het ‘beginscherm’ van de betreffende app, alles zit op hetzelfde niveau. Hoe dat werkt kun je vrij goed zien in het promofilmpje dat Nokia gemaakt heeft om de muziekfeatures te tonen.

De telefoon
Zoals je mag verwachten van Nokia kent de Lumia een degelijk design. Het toestel ligt goed in de hand en voelt heel stevig aan. Geen goedkoop of krakend plastic zoals bij sommige andere smartphones. Ook het scherm komt niet over alsof het in duizend stukjes barst als je de telefoon een keer laat vallen.

Er zitten vier knoppen op een Lumia, twee volume/zoom-knoppen, een powerknop en een dedicated camera-knop. Onderaan het scherm zitten daarnaast nog eens drie vaste touchtoetsen: terug, menu en zoeken. Terug en menu gebruik je het meest, maar zoeken heb ik slechts één keer gebruikt, om te testen. Het is een beetje een onnodige feature, maar wordt door Microsoft gepusht om Bing aan de man te brengen volgens mij.

Qua aansluitingen heb je een audio-out voor je koptelefoon en een mini-USB aansluiting waarmee je tevens de telefoon kunt opladen. Naast de USB-aansluiting zit de gleuf voor een micro-SIM en beide zitten netjes achter twee stevige klepjes verborgen. De speaker zit aan de onderkant en geeft prima geluid, al is het niet de beste speaker die Nokia gemaakt heeft.

Een veel gehoorde klacht op internet betreft de batterij en hoe de software hier mee omgaat. Er schijnt een bug te zijn waardoor de telefoon niet goed kan aangeven hoe vol de batterij is. Nokia heeft inmiddels een oplossing aangekondigd door middel van een update die in januari komt. Van de problemen heb ik zelf overigens niets gemerkt, de telefoon ging ruim een dag mee met vol gebruik (WiFi, games, muziek) en is wat dat betreft vergelijkbaar met andere smartphones.

De 8MP camera heeft een Carl Zeiss-lens en maakt prima foto’s voor een smartphone. Het komt niet in de buurt van de fantastische Nokia N8, die na ruim een jaar nog steeds heer en meester is op het gebied van telefooncamera’s, maar kan gewoon mee met de kwaliteit van een iPhone 4S of Galaxy S.

Apps
De orientatie van het menu is op de telefoon verticaal, voor vrijwel alles. Als je een Windows Phone dus een kwartslag draait, draait het menu niet mee. Dit is even vreemd in het begin, maar went vrij snel. Sommige features en apps, zoals de webbrowser, het kijken van films en games, zijn wel in landscape-mode uiteraard.

Het eerste dat mij opviel was dat alles ontzettend soepel loopt. Elke app is in luttele seconden opgestart en zelfs de lijst me geïnstalleerde apps blijft vlot verschijnen als je tientallen apps hebt staan. Multitasking wordt ondersteunt en de apps worden allemaal op pauze gezet als je iets anders gaat doen. Dit betekent dat ze nagenoeg geen resources gebruiken en je telefoon dus altijd soepel draait.

Op dit moment loopt Windows Phone nog iets achter op de concurrentie wat betreft de beschikbaarheid van apps. Wordfeud is er bijvoorbeeld nog niet, al wordt daar wel aan gewerkt. Dit geldt voor meer populaire apps die je op iOS en Android hebt. De meest gebruikte apps als Whatsapp, Teletekst, Flickr, Facebook en Twitter zijn er echter wel gewoon. De beschikbaarheid van apps gaat bovendien heel hard omhoog en zowel Microsoft als Nokia zijn druk bezig om hieraan te werken. Het zou mooi zijn als Nokia Beta Labs zich in gaat zetten voor Windows Phone. Daar komen echt toffe apps vandaan namelijk.

Xbox-integratie
Voor gamers is Windows Phone reuze interessant aangezien het een volledige integratie met Xbox Live kent. Als je een gebruiker aanmaakt op je telefoon en je voert je Windows Live-account in, dan verschijnt niet alleen je Hotmail-account direct als blokje op het startscherm, maar je Xbox Live-account zit er meteen bij. Je kunt nu op je telefoon spelen met je avatar, achievements bekijken, berichten versturen en met de Companion-app kun je zelfs je Xbox besturen.

Een flink aantal van de games dat beschikbaar is heeft achievements, ook de gratis games als mijnenveger. Enkele populaire titels die op dit moment te spelen zijn, zijn geoDefense, Angry Birds, Tentacles, Kinectimals en Plants vs Zombies. Allemaal komen ze mooi in het Xbox Live-menu te staan. Net als voor de gewone apps geldt ook hier dat er nog niet echt superveel exclusiefs te spelen is, maar dat komt allemaal nog wel. Zeker door de integratie met Xbox Live is er ontzettend veel potentie aanwezig om van het Windows Phone-platform een succesvol game-apparaat te maken. Het is ook tevens de reden dat Microsoft nooit met een losse handheld is gekomen zoals Sony en Nintendo dat wel deden.

Conclusie
De Nokia Lumia 800 is een heel toffe telefoon. Het toont hoe goed Windows Phone is, kent een strak design en in principe zitten alle standaardzaken wel ingebakken in het apparaatje. Het OS is lekker vernieuwend en een prima alternatief voor iOS en Android. Daarnaast krijg je de bouwkwaliteit die je van Nokia gewend bent.

Er is uiteraard nog veel ruimte voor verbetering, zowel hardwaretechnisch als softwarematig. Nokia moet in 2012 bijvoorbeeld komen met de spirituele opvolger van de N8 zodat er weer echt een toptoestel beschikbaar is die stikt van de functies (zoals een FM transmitter, gyroscope, betere camera en NFC). Windows Phone moet daarnaast groeien zodat het ook op gebied van apps kan concurreren met iOS en Android. Beide zijn een kwestie van tijd, en met een Lumia kun je alvast kennismaken met de toekomst.

Deze review verscheen op 25-12-2011 op FOK!games.

Zoals jullie eerder al konden lezen waren we ‘s middags al in Arnhem voor een hapje eten en een bioscoopbezoek voor Nova Zembla. Het event van de avond was echter Qlimax! Na de bios zijn we weer richting station gelopen (Arnhem heeft een klein centrum lijkt het) om van daaruit de pendelbus naar het Gelredome te nemen.

Een kleine tien minuten later stonden we op het parkeerterrein en weer een kleine tien minuten later waren we binnen. Alles ging zoveel soepeler dan verwacht dat we om 22:00 uur al binnen waren, een uur voor de officiële opening. Op dat moment was Stana aan het draaien en dat was maar matig. Hardhouse is niet mijn ding. Wel konden we mooi de zaal bekijken, een biertje drinken en een goeie plek uitzoeken voor de opening.

Om 23:00 uur was het zover! Het doek viel en we kregen direct al een geweldige lichtshow met vuurwerk te zien! De avond was nu al geslaagd. Als eerste begon Coone, een DJ die wat meer Jump-achtige Hardstyle draait. Zijn set beukte echt al direct goed los en het optreden van The Opposites maakt het feest compleet. Heerlijke opening!

Headhunterz en Noisecontrollers volgden als tweede en derde DJ en beide zetten de goede lijn van Coone voort. Goeie sets van beiden. Ik ben sindsdien ook fan van Let me Lose my Mind! Heerlijk nummer, hieronder te bekijken:

Wie hierna ging draaien weet ik niet helemaal meer. Het is OF Zatox (awesome) OF Zany (slechtste van de avond). Het is ook niet handig dat ze twee DJ’s achter elkaar inplannen die allebei een korte naam hebben die begint met ZA natuurlijk… Daar hebben ze bij Q niet over nagedacht! Verbeterpuntje voor volgend jaar. Waarom Zany overigens zo matig was dit jaar weet ik niet, normaal gesproken knalt hij zijn nummers er lekker doorheen, maar nu was het opbouw, afbouw, opbouw, afbouw, het zette nooit echt goed door. De set kabbelde maar een beetje voort en de remix van Nothing Else Matters kennen we nu wel.

De volgende twee DJ’s kende ik beide niet. Zowel Ran-D als Gunz 4 Hire zijn mij onbekend. Ran-D bouwde langzaam op met wat meer hardcore-achtige tracks en G4H knalde daar overheen met een liveset. Wat er precies live was weet ik niet, dat merk ik nooit zo goed met Hardstyle. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld sets van Roger Shah die zijn keyboard erbij pakt en heel dramatisch knopjes indrukt! Het einde van G4H was echt op het randje van mijn tolerantie maar ik genoot er wel van.

De afsluiter van de avond, held The Prophet, hebben we niet meer gevolgd. Het was inmiddels 06:00 uur en met de lange terugreis nog voor de boeg was het tijd om af te taaien. Thuis heb ik de set nog wel even geluisterd, maar ik denk dat het toch net even te hard was. Hardcore gaat me nét te ver vaak. Rond 09:00 uur was ik thuis en een klein half uurtje later sliep ik. Moe, maar zo voldaan. Volgend jaar gaan we weer en in de tussentijd wacht ik op de blu-ray registratie!

In Kirby Mass Attack wordt de schattige Kirby betoverd en opgedeeld in tien kleinere exemplaren. Om de vloek te verbreken moet je het opnemen tegen de heks die hier verantwoordelijk voor is. In je eentje gaat dit echter niet lukken, dus moeten alle tien Kirbies samenwerken. Een level begin je in je eentje en door het eten van genoeg fruit komt er steeds een Kirby bij. Het eten van fruit is belangrijk want voor sommige obstakels en vijanden heb je een minimaal aantal Kirbies nodig. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een obstakel dat heel blijft als er vier Kirbies aan hangen, maar bezwijkt onder het gewicht van vijf Kirbies.

Je bestuurt de zwerm Kirbies geheel met de stylus. Jij tikt waar ze heen moeten lopen of je zwiept ze de lucht in om ze ergens heen te laten springen. Mocht er een lastiger stuk aankomen dan kun je een blauwe ster laten verschijnen om daarmee alle Kirbies tijdelijk door het level te laten zweven.

Tien keer zoveel fun!
Meer is niet altijd beter, maar bij Mass Attack is dat zeker wel het geval! Doordat je tot tien Kirbies tegelijk bestuurt moet je goed opletten wat je doet. Het voelt wat dat betreft een beetje als een combinatie tussen een klassieke Kirby-platformgame en Pikmin, zeker als je de Kirbies richting grote monsters gooit om ze te verslaan. De vijanden en obstakels worden ook steeds groter waardoor je steeds meer roze dikzakken nodig hebt om een level te voltooien. Aan het begin van een level wordt ook aangegeven hoeveel Kirbies je nodig hebt om dat level te spelen. Heb je er niet genoeg omdat er een aantal zijn doodgegaan dan zul je even terug moeten om wat extra fruit te eten.

Als je met een grote posse bent is de game an sich vrij gemakkelijk. De vijanden zijn redelijk simpel verslagen, en je hoeft niet te kijken op een Kirby meer of minder. Met minder Kirbies tot je beschikking moet je iets voorzichtiger doen maar ook dan zal je nergens echt in de problemen komen. Ik ben in alle levels die ik tot nu toe gespeeld heb niet één keer afgegaan en heb zelfs steeds minstens brons gehaald als waardering. Deze krijg je voor het voltooien van een level zonder een Kirby te laten sterven. Zonder dat de game moeilijk is blijft het echter toch uitdagend. Meer dan in andere games wil ik goud halen en alle verstopte medailles blijven me ook steeds roepen om terug te komen!

En dat is nog niet alles…
Naast de gewone levels is er ook belachelijk veel vrij te spelen. Voor elke vijf Kirby-medailles die je vindt in de levels krijg je een beloning in de vorm van een nieuwe minigame. Er is bijvoorbeeld een whack-a-mole-variant en je kunt gaan flipperen met Kirby. Vooral het flipperen viel me in positieve zin op omdat je naast de kast ook nog eens eindbazen hebt die je al flipperend moet verslaan. Deze minigame is dus uit te spelen en dat lukt je waarschijnlijk niet in één keer! Het totaal aan vrij te spelen awards en minigames is ook erg hoog waardoor je naar medailles blijft zoeken. De game krijgt zo enorme replaywaarde en een lange houdbaarheid.

Conclusie
Zoals je nu alvast al wel gezien hebt scoort Kirby Mass Attack hoog, erg hoog. Ik kan echter niet anders dan een dergelijk cijfer toekennen aan deze game. In alle opzichten doet de game precies wat er van een game verwacht wordt: zorgen voor plezier. Naast de gigantische leuke maingame zit de game ook tjokvol met andere zooi en dit gaat je geheid weken bezighouden. Dit najaar staan de verkooplijsten vol met bloedserieuze games als Call of Duty, Dark Souls en Skyrim, maar Kirby verslaat ze wat mij betreft allemaal met gemak. Pure fun en een aanrader voor iedereen met een DS of 3DS! [9]

Professor Layton is één van die franchises die Nintendo in zo’n beetje elke taal vertaalt. De games zijn namelijk erg populair bij het ‘gewone’ volk en niet iedereen is even sterk in het oplossen van puzzels en raadsels in het Engels. Door deze vertalingen, maar ook door rare mensen bij de verschillende afdelingen van Nintendo zelf, heet de game overal anders. De Nederlandse naam is bijvoorbeeld Professor Layton en de Melodie van het Spook. De gespeelde versie is de Amerikaanse versie, en deze heet Professor Layton and the Last Specter. In Engeland, qua taal toch wel redelijk gelijk met Amerika, heet de game Professor Layton and the Specter’s Call. Drie landen, drie verschillende namen, en dan hebben we het nog niet eens over de Japanse, Franse, Duitse of Italiaanse naam gehad. Let hier in ieder geval op als je de game koopt of besluit hem te importeren.

London Life
Een ander verschil tussen de Nederlandse en Amerikaanse versie is het ontbreken van de bonusgame London Life. Nintendo heeft voor Europa besloten dat het vertalen van deze bonus niet de moeite waard is en veel te veel geld kost. London Life onvertaald laten is voor Nintendo daarnaast ook geen optie in deze franchise. Vanuit een bedrijfsstandpunt is dit volledig te begrijpen, maar de vraag is of wij echt iets missen en of de hoofdgame nog genoeg is om ons tevreden te houden na vier delen.

Het antwoord op de laatste vraag lees je verderop in de review, we gaan eerst London Life bekijken. London Life is een heel simpele RPG-achtige game waarin jij in Londen gaat wonen. Je komt per trein aan, huurt een kamer en zoekt werk. De opzet is enorm simpel en komt in het kort neer op het heen en weer lopen tussen personages om opdrachten te vervullen. Het lijkt qua opzet misschien nog wel het meest op Animal Crossing.

Gedurende het avontuur kom je allerlei figuren tegen die je eerder al zag in andere Professor Layton-games. Uiteraard komt Layton zelf ook een kijkje nemen en vanaf dat moment begint de game echt. Dit is de eerste Professor Layton-game waarin je nu eens zelf de hoofdrol speelt en niet enkel puzzels oplost. Wat dat betreft is London Life erg leuk. Het jammere is alleen dat het qua diepgang een beetje achterblijft. Desalniettemin een leuke bonus en prima afwisseling van de standaard Layton-gameplay!

De eerste sidekick
De Melodie van het Spook begint met Layton die een brief krijgt van een oude vriend die om zijn hulp vraagt. Dat is niet anders dan in voorgaande delen dus. Wat wel anders is, is dat Luke nu eens niet je sidekick is, maar dat je een leuke jonge dame genaamd Emmy als hulp hebt. Emmy is een fan van Layton en ze praat heel erg veel. Omdat Layton zelf niet zo’n prater is, levert dit erg leuke conversaties op. Emmy is wat dat betreft ook een veel leuker personage dan Luke die eigenlijk maar een vervelende wijsneus is.

Samen met Emmy ga je op reis naar Misthallery waar ze last hebben van een monster dat de stad terroriseert en tot puin slaat. Aan Layton is het de taak om uit te zoeken waar het monster vandaan komt en hoe dit probleem opgelost kan worden. Tijdens het avontuur krijgt Layton hulp van een orakel die weet waar het monster gaat verschijnen. Wie is dit orakel en hoe kan het dat hij (of zij) weet waar het monster zal toeslaan?

Same old?
De opzet is ook dit keer weer hetzelfde. Je loopt door de stad op zoek naar aanwijzingen over het probleem en ondervraagt onderweg een hoop mensen of ze er iets vanaf weten. Het verhaal ontvouwt zich in de tussentijd tot een vreemd geheel waarbij je jezelf soms afvraagt wat de makers gebruikt hebben.

De puzzels en raadsels in de game, die vaak op willekeurige momenten aangeboden worden, zijn dit keer erg sterk. In tegenstelling tot het voorgaande deel was er geen enkele puzzel waarbij ik dacht ‘dat klopt niet!’. Wel zijn er genoeg puzzels die heel moeilijk zijn, of juist zo makkelijk dat je het antwoord ook niet ziet… Soms weet je niet of je nou te moeilijk denkt of niet. Dat maakt ook de vierde Layton een erg leuke game om te spelen.

Het feit dat er dit keer drie hoofdpersonages zijn, Layton, Luke én Emmy, zorgt voor grappige conversaties. Ze hebben allemaal hun eigen karakter en geven op alles hun eigen kijk. In de hotelkamer waar je met Emmy overnacht (aparte bedden helaas) staat bijvoorbeeld een plant. Als je daar op klikt zegt Emmy dat het een leuke plant is. Klik je nog een keer zegt Layton dat planten gezond zijn voor mensen. Vervolgens geeft Luke bij de laatste klik het commentaar dat planten gezond zijn omdat ze zorgen voor het omzetten van koolstofdioxide naar zuurstof. Zo is er op elke lokatie wel een conversatie tussen de personages wat het geheel erg fris houdt.

Minigames
Naast de puzzels kent een Professor Layton-game ook altijd wat minigames. Dit keer mag je gaan spelen met treintjes, vissen laten zwemmen of een stuk voor een poppentheater regiseren. Van elke minigame zijn er meerdere levels te spelen en als je ze allemaal kunt vinden en uitspelen, word je groots beloond. Persoonlijk zoek ik het echter niet om daar tijd in te stoppen. Een leveltje of twee, drie per minigame vind ik altijd wel genoeg. Het is wel leuk voor de freaks die gaan voor 100% in een game, zij hebben ook nu weer flink wat content naast de hoofdgame om mee te spelen!

Conclusie
Het gegeven cijfer is voor de Amerikaanse versie van de game. Het ontbreken van London Life kost de Nederlandse versie die eind deze week in de winkels ligt een punt aftrek. Je houdt dan dus een zeven over met de mededeling dat de hoofdgame het beste deel tot nu toe is, ook al doet het niet echt iets nieuws.

Fans van de serie kunnen de game zonder twijfel aanschaffen, mensen die nog geen enkele Layton hebben gespeeld kunnen de game zonder achtergrondkennis direct spelen. Het is een geweldige serie en ik kijk alvast uit naar het vijfde deel dat volgend jaar in de winkels ligt voor Nintendo 3DS! Om met de woorden van Layton af te sluiten: I love the thrill of a good solution!

Het concept
Tetris is al zo oud als videogames ongeveer. De game maakte furore op de oude GameBoy van Nintendo en verscheen daarna op elk mogelijk platform wel in één of andere vorm. Toen Nintendo aan de slag ging met Tetris voor Nintendo DS poepten ze er zomaar de beste versie ooit uit. De vallende blokjes kregen een onwijs strakke besturing, de mogelijkheid om ze last minute nog te draaien en online multiplayer waarmee menig Japanner door ondergetekende huilend naar de hoek is verwezen.

Het feit dat Tetris al zo lang bestaat en het officiële record voor ‘most ported videogame’ bezit, zegt iets over de populariteit. Het is ook de reden dat we in het eerste jaar van de Nintendo 3DS al een officiële versie van de game kunnen gaan spelen. De basis is uiteraard nog altijd hetzelfde: er vallen blokjes naar beneden die uit verschillende vormen bestaan. Jij moet ze zo draaien en verplaatsen dat ze samen één geheel vormen zodat je lijnen kunt wegspelen. Dit gaat door met steeds sneller vallende blokken totdat je het niet meer aan kunt en het scherm vol hebt laten lopen.

Nieuwe varianten
Dit keer krijgen we naast de Tetris-basis natuurlijk een 3D-jasje wat het uiterlijk van de game lekker flitsend en modern maakt. Tevens zijn er weer wat varianten verzonnen om origineel te blijven. In totaal zijn er twintig verschillende modi te spelen en omdat dit te veel is om los te bespreken verwijs ik je graag naar de trailer onderaan deze review. Daar krijg je van elke variant een kort overzicht dat meer zegt dan ik in een paar honderd woorden kan vertellen.

Wat ik wel kan vertellen is wat mijn favoriet is! De leukste variant is by far het torenklimmen. Deze mode zorgt namelijk voor enige tijdsdruk en het is belangrijk dat je goed nadenkt over de plaatsing van de blokjes. Hierna is de bommenmode het leukst. Ik snap nog niet helemaal hoe het ontploffen werkt, maar het is zoooo bevredigend als het halve scherm leegraakt door ontploffende bommen! Geweldig! De overige zijn allemaal een beetje suffig met als dieptepunt de Augmented Reality-varianten. Deze spelen irritant omdat het beeld vaak verspringt. AR is leuk op papier, maar ik heb nog geen game gevonden waar het echt soepel werkt helaas. Ook nu lijkt het weer op een feature die in de game verwerkt zit ‘omdat het kan’.

Na flink wat uren spelen met alle varianten moet ik wel zeggen dat Marathon toch wel het meest gespeelde blijft. Gewoon normaal. Dat is namelijk al gek genoeg, zeker op de hogere snelheden. Vlak voor het schrijven van deze review merkte ik trouwens op dat ik weer last heb van het Tetris-effect, handig voor tijdens het opruimen!

Conclusie
Tetris is en blijft onwijs tof om te spelen, welke versie je ook hebt. Naast de ijzersterke basis zijn er een aantal leuke nieuwe varianten en dat maakt het geheel toch wel weer de moeite waard. Tetris DS blijft heer en meester in de franchise, maar wil je een modern jasje voor deze oude game, dan kun je prima naar de winkel gaan voor Tetris 3DS. Daarna mag je het tegen me opnemen in een online battle.

Vrijdag
Om zes uur in de ochtend ging mijn wekker en dat is altijd te vroeg. Wat je ook gaat doen. Maar ja, een vliegtuig wacht niet, dus sta je toch maar op. Na een keurige reis met het openbaar vervoer vertrok het vliegtuig een klein kwartier later dan gepland. Doordat we Mach 4 gingen vliegen liepen we wat vertraging in en rond 13u waren we in ons hotel.

Het eerste dat we gingen doen was met de tram naar de Citadel-berg. Een hoge berg met wat oude gebouwen en een monument enzo bovenop. Dit was een toffe beklimming met op veel punten supermooi uitzicht, maar dankzij de warmte was het best zwaar. Eenmaal boven bleek er ook een toeristenbus te rijden, maar die stopte er niet echt volgens mij. Lopen was dus beter!

Na de klim zijn we begonnen aan de afdaling om 100 meter verder weer een berg te beklimmen. Dit keer was het de berg waarop het Koninklijk Paleis staat, alsmede het (zoals twee dagen later bleek) Budapest Historisch Museum. Hier was verder niet veel te beleven helaas. Een groot stuk was afgezet vanwege onderhoud terwijl we dus ook niet doorhadden dat er een museum in de buurt zat. Hier konden we gratis in met onze Budapest-kaart. Deze Budapest-kaart is overigens een beetje onzinnig. Hij is handig in het OV, maar verder heb je er niet veel aan. Je betaalt dus vooral voor het gemak, niet voor de prijzen.

Zaterdag
Zaterdag was de drukste dag. Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt zijn we naar Heroes’ Square gegaan. Dit was een plein waar een monument staat voor alle stoere Hongaren uit de geschiedenis. Ze hadden ook allemaal een eigen standbeeld. Deze locatie is uiteraard lekker toeristisch, en een verplicht nummer. Bovendien was hier in de buurt de start van de marathon en Maarten moest zich hier definitief aanmelden.

Tegenover Heroes’ Square zit het museum van de Schone Kunst en de welbekende schilderijen hangen hier. Leuke was dat ze een tijdelijke tentoonstelling hadden met Nederlandse schilders. Dat is toch goed voor je nationalistische gevoel! Het tofste in dit museum was echter de mummie-tentoonstelling. In de onderste verdieping kon je een 3D-film bekijken waarin werd uitgelegd hoe ze tegenwoordig mummie-onderzoek doen. Röntgenscans enzo. Best leuk en informatief. De zaal hiernaast had ook vier echte mummies liggen. Bizar dat je te maken hebt met echte doden van duizenden jaren geleden. En ze zien er nog best goed uit ook na al die jaren! De vier mummies hadden elk een eigen hoek van de kamer en in de rest van de kamer stonden overige artifacts en informatieborden.

‘s Middags zijn we nog even op een terrasje aan het water gaan zitten en dit was heerlijk vertoeven. Het hele weekend was echt perfect weer en je kunt bij mij zelfs nog steeds kleurverschil zien op de plek waar mijn horloge zit. Na het chillen op het terras zijn we de dierentuin in gegaan die ook vlakbij Heroes’ Square lag. Deze dierentuin is duidelijk verouderd en veel dieren hebben veel te kleine hokken. Tevens loopt er zo weinig personeel rond dat de beesten gewoon gevoerd worden, chips, koekjes, nootjes, alles… Een beetje vreemd, dat zie je hier in Nederland niet gebeuren. Ondanks dat het leuk blijft om naar stokstaartjes en baby gorilla’s te kijken is de dierentuin in Budapest eigenlijk niet een bezoek waard. De dieren daar verdienen beter…

Zondag
Zondag was de dag van de marathon. Maarten stond extra vroeg op zodat hij op tijd kon ontbijten en een half uur later schoof ik ook aan. Bij de start was het erg druk met lopers en toeschouwers. Ook was er een enorm enthousiaste omroeper en bandje die zorgden voor een gezellige sfeer. Na het startschot duurde het nog minuten voordat Maarten voorbij was. Hierna ben ik even terug gegaan naar het hotel om tassen om te wisselen en vervolgens ging ik richting het parlementsgebouw.

Het parlementsgebouw is echt enorm en het voordeel was dat deze langs de route lag. Toen ik klaar was met foto’s maken ben ik langs de weg gaan staan met de banaan en een flesje Gatorade. Het was heerlijk vertoeven in de zon en het kijken naar rennende mensen vond ik leuker dan ik van te voren had verwacht. Na een klein uurtje kijken kwam Maarten aanstrompelen en kon ik weer verder. Dit keer was de finish het punt waar ik ging kijken. Op mijn dooie gemak kwam ik weer eerder aan dan een hoop lopers. De metro is en blijft sneller dan rennen… Bij de finish was het tijd om nog wat in het gras te liggen en daarna zijn we terug naar het hotel gegaan. ‘s Avonds in de stad nog wat gegeten, kip gevuld met feta en olijven dit keer, om moe te gaan slapen.

Maandag
Vandaag was alweer de laatste dag en dat betekende uitchecken en terug naar huis. Na een goed ontbijt en het weer inruimen van de tassen namen we de metro weer terug naar het vliegveld. We waren prima op tijd, maar doordat het druk was met inchecken duurde dat een eeuwigheid. Bovendien had ons vliegtuig ook nog eens een half uur vertraging. Balen! Maar je doet er niets aan. De vlucht was, net als de heenweg, heerlijk en KLM verdient een complimentje vanwege het eten. Ik had ook nu weer een lekkere lunch!

Eenmaal geland was het een flink stuk lopen naar mijn bagage wat als voordeel heeft dat je daar niet op hoeft te wachten. Hierna restte me enkel nog de treinreis naar Delft en ook deze verliep voorspoedig. Het was een tof weekend! Volgend jaar weer een andere stad!