Roy-O-Rama

Vorige generatie (PS2/GameCube) was een mooie generatie en één van de franchises uit die tijd die me bij gebleven is, is Prince of Persia. Er zijn drie games verschenen binnen de Sands of Time reeks en deze trilogie was ‘af’; het verhaal was verteld. Voor 2010 was er echter een Prince of Persia film gepland over de Sands of Time en Ubisoft vond dat een mooi gegeven om nog een game te maken over het zand. Hoewel de film en de game los van elkaar staan is hun timing niet toevallig.

Maar goed, ik ga geen oordeel geven over dit gegeven, ik ga de game bespreken. The Forgotten Sands vertelt het verhaal van de Prins en Malik, zijn oudere broer. Precies op het moment dat de Prins op bezoek komt wordt het koninkrijk van Malik aangevallen en omdat de tegenstand te groot is gebruikt Malik een laatste redmiddel: de kracht van het zand. Hier gaat natuurlijk alles mis en wie mag dat weer gaan oplossen? Yup, de Prins van Perzië!

Zoals we gewend zijn wordt er weer veel geklommen en geklauterd in deze game en spring je over en door allerlei zwaaiende zwaarden en dodelijke messen. Ook kom je weer een hoop vijanden tegen die je een kopje kleiner mag maken. Helaas heeft Forgotten Sands ook weer de combat als zwakste punt, het voldoet allemaal wel, maar echt epische gevechten zoals in bijvoorbeeld God of War zul je niet tegenkomen.

Nieuw in dit deel zijn de elementaire krachten, je kunt beschikken over aarde (verhoogde verdediging), vuur (zet je vijand in de fik), water (bevries je vijanden) of wind (roep een wervelwind op) en allemaal zijn ze te upgraden met ervaringspunten. De krachten zijn overigens gelimiteerd in gebruik, je kunt ze maar een beperkt aantal keer gebruiken totdat je jouw magie-punten weer aangevuld hebt. Deze magiepunten gebruik je ook om met de krachten van het zand de tijd terug te draaien. Je moet er dus op letten dat je tijdens gevechten niet alles opmaakt want dan kun je de tijd niet terugdraaien als je in een gat springt. Ikzelf gebruikte de magie vooral voor het tijdreizen, springen in gaten is een specialiteit geworden…

De gehele feel van de game is precies wat je er van kunt verwachten en is heel vertrouwd als je de vorige generatie ook genoten hebt van Prince of Persia. Eigenlijk hoef je in dat geval ook geen reviews te lezen of meningen van anderen, want je weet al wat je van Prince of Persia vindt. Ik heb er in ieder geval weer van genoten, het is hetzelfde acrobatische platformen, het is hetzelfde ietwat houterige vechten en het is dezelfde droge humor met flauwe opmerkingen van de Prins.

Ik ben dus zeer tevreden over het eindproduct The Forgotten Sands en het was de 19 euro meeeeer dan waard! Toch is het nu wel écht helemaal klaar met al dat zand. Ubisoft, ga gewoon lekker verder met de nieuwe Prince of Persia-reeks zoals die in 2008 gestart is. Daar wil ik eind 2011 wel mee verder!

Over Super Mario Galaxy 2 heb ik niet heel veel te vertellen. Het is de beste 3D platforming game aller tijden en alle hoge cijfers zijn niet meer dan terecht. De gameplay nadert perfectie, het heeft een legendarische soundtrack en het ziet er fantastisch uit. Mario (en Luigi) blijven ontzettend leuke personages en Bowser als eeuwige eindbaas verveelt nog steeds niet aangezien Nintendo de games gewoon heel fris houdt. De game zit bomvol nieuwe ideeën en ondanks dat het een ’simpel’ vervolg is overtreft hij al het voorgaande met gemak. Super Mario Galaxy 2 toont aan waarom we gamer zijn, puur plezier.

Het enige punt waarbij ik nu vraagtekens zet is, waar gaan we nu heen met Mario? Van een paar simpele pixels die van links naar rechts over je scherm springen hebben we nu schitterende beelden waarbij Mario werkelijk alle kanten op moet. Op de volgende Nintendo console krijgen we waarschijnlijk HD graphics, eventueel 3D beelden, maar wat gaan we qua gameplay krijgen? Ik heb geen idee hoe Nintendo in hemelsnaam dit gaat overtreffen… Aan de andere kant is er maar één developer die dat kan, en dat is Nintendo zelf.

Eén van de meest bijzondere E3 momenten was de afsluiting in 2004 waar Zelda Twilight Princess aangekondigd werd met een epische trailer. Vandaag begon Nintendo met Zelda: Skyward Sword voor de Wii. Dat was erg gedurfd als je het mij vraagt aangezien je toch altijd naar een hoogtepunt wil opbouwen en Zelda dat vrijwel altijd wel is voor veel gamers. De grafische stijl was in ieder geval erg mooi, een combinatie van Windwaker en Twilight Princess! Qua gameplay waren er nogal wat problemen, de bewegingen werden niet altijd correct geregistreerd. Dit zou liggen aan Wi-Fi interference, waarschijnlijk werkt het normaal wel goed.

Na Zelda was het tijd voor een rijtje games waarin we al aangekondigde titels zagen voor zowel Wii als DS (Metroid, Dragon Quest IX) maar ook VEEL nieuwe games. Wat dacht je van een nieuwe Donkey Kong Country? Of Mario Sports Mix? Ik ben echt zwaar onder de indruk! Weet niet waar ik moet beginnen… Laat ik maar gewoon de titels opnoemen waarin ik geïnteresseerd ben. Allereerst voor de Wii: Metroid Other M, Donkey Kong Country Returns, Disney Epic Mickey, Mario Sports Mix en misschien zelfs Zelda: Skyward Sword (afhankelijk van de hands-on previews die gaan verschijnen). De twee genoemde DS titels, Dragon Quest IX en Golden Sun: Dark Dawn, zijn allebei wel aardig, maar geen directe must haves als je het mij vraagt.

Wat wel een echte must have is, is de Nintendo 3DS. In eerste instantie lijkt het een gewone DS, maar al snel vallen er wat details op. Het scherm is groter bijvoorbeeld en er zit een analoge slide-stick-unit op het apparaatje. Deze 3DS moet dus 3D beelden kunnen tonen zonder dat je daar een bril voor nodig hebt zoals in de bioscopen. Via internet is het effect niet te zien (zie eerste trailer Kid Icarus), maar Twitter stroomt vol met reacties van journalisten die zeggen dat het werkt. Als je dan ook nog eens ziet welke titels er allemaal aan komen voor de 3DS kun je niet anders dan concluderen dat dit een fantastisch apparaat wordt.

Na een matige vertoning van Microsoft gisteren maakt Nintendo in één klap deze E3 de moeite waard. Wat een genot! Ik ben reuze benieuwd wat Sony gaat doen zometeen. Nog een half uurtje!

Na een heel vervelende treinreis was ik *net* op tijd voor de Microsoft E3 persconferentie, dacht ik. Ze hadden bij Microsoft namelijk ook gehoord dat ik vertraging had en daardoor was het een half uurtje opgeschoven zodat ik ook nog even wat te drinken kon pakken voordat het game-geweld zou losbarsten.

Het begon allemaal met een trailer en presentatie van de nieuwe Call of Duty: Black Ops. Niet mijn ding, maar het zag er best mooi uit. Gaat sowieso een paar miljoen keer over de toonbank en met de aankondiging van timed exclusive DLC begon het dus best aardig voor Xbox. Na Call of Duty was het de beurt aan Metal Gear Solid Rising en Gears of War 3. Allebei ook weer titels die het vast goed gaan doen, maar waar ik echt 0.0 interesse in heb…
Gelukkig was daar Peter Molyneux met Fable 3 Een korte trailer, wat Brits geouwehoer en… dat was het. Het zal ongetwijfeld weer een topgame worden als beide voorgaande Fable games, maar wat er getoond werd was te karig voor woorden.

Aangezien Microsoft het nu tijd vond worden om een nieuwe, nog niet eerder aangekondigde game, te tonen volgde nu de teaser van Codename Kingdoms. Een game die waarschijnlijk een God of War -kloon wordt in een Spartacus setting. Potentieel wel tof dus, maar omdat officieel niet eens verteld is in wat voor genre deze game valt ben ik niet echt enthousiast helaas. Het rijtje games werd afgesloten met, hoe kan het ook anders, Halo: Reach. In totaal zijn er tot op dit punt zes titels getoond waarvan ik er maar één wil hebben: Fable 3. De rest is stom of nog te vaag om op mijn ‘wanted’-lijstje te zetten.

Iets waar Microsoft eind dit jaar hoge ogen mee wil gooien is Project Natal, dat nu omgedoopt is in Kinect (kinetic-connect). Dit stuk van de persconferentie ging nergens over, dus daar gaan we het hier verder niet over hebben. Wil je een beeld vormen van hoe het werkt, denk dan aan de Wii in 2006.

Als afsluiter moet je altijd een grootse aankondiging hebben. Microsoft had dit min of meer; ze onthulden de nieuwe versie van de Xbox 360. Deze vernieuwde Xbox heeft een ingebouwde HDD van 250 GB, Wi-Fi, een slanker formaat en is stukken stiller. Een echte verrassing is deze aankondiging niet, maar het feit dat hij morgen al in de USA te koop is, is dat wel. Best een aardige afsluiter van een anders erg teleurstellende persconferentie.

Toen ik hoorde dat Assassin’s Creed II in het oude Katholieke Italië van rond 1500 speelde was ik meteen geïnteresseerd, maar dit was een tweede deel. Aangezien het een echt vervolg is met een soort doorlopende rode draad vond ik dat ik het eerste deel ook moest spelen. Dat deed ik een tijdje geleden dus en ik was er vrij positief over. In ACII speel je met Ezio Auditore die zijn vader en broers vermoord ziet worden. Je gaat op wraak uit en na verloop van tijd blijkt er veel meer achter hun dood te zitten. Het hele Tempeliers / Assassins verhaal komt natuurlijk weer bovendrijven en dat wordt helemaal doorgetrokken tot de Paus!

Het grote verschil met het eerste deel is dat de opbouw in II vele malen beter is. Je hoeft niet langer drie verplichte missies te doen om je doelwit om te leggen, het zit allemaal veel beter in het verhaal verweven. Hierdoor is de game veel meer een echte flow en niet langer een stop-go gebeuren. Daarnaast zitten er veel meer verschillende soorten sidequests in zodat het geheel ook nog eens gevarieerder is. Qua gameplay is er op zich niet veel veranderd, je rent nog steeds veel over de daken heen en je probeert zo onopvallend mogelijk de doelwitten om te leggen. Je krijgt hierbij hulp van een hele hoop andere personen waaronder Leonardo da Vinci! Hoe tof is dat?

Assassin’s Creed II speelt voor het grootste deel af in twee steden: Florence en Venetië en beide steden zijn onwijs mooi in beeld gebracht. Als je bovenop een kerktoren staat en je scant de omgeving valt je mond open van de beelden die over je scherm bewegen. Echt prachtig! Het is ook een beetje de reden dat ik besloten heb dat mijn volgende stedentrip naar Italië gaat. Ik moet het gewoon in het echt zien… Het enige dat jammer is, is dat je niet echt naar Rome gaat in ACII. Tegen het einde ga je weliswaar op bezoek bij de Paus, maar dat blijft helaas beperkt tot een stukje rennen over de muren van het Vaticaan. Het einde van de game is trouwens erg boeiend dit keer, Ezio krijgt een hoop te horen over religies en de geschiedenis en dat is altijd tof. Het Desmond einde was overigens wel een beetje overbodig en weer duidelijk een ‘to be continued’.

Samenvattend kun je dus zeggen dat ACII alles is wat ACI had moeten zijn: een erg goede game met een tof concept dat lekker gevarieerd is en een boeiend verhaal verteld. Overigens weet ik nu wel dat ik in principe niet eerst ACI had hoeven spelen, het is niet essentieel om het verhaal te volgen, maar meer leuke achtergrondinformatie. Het enige grote nadeel van ACII is dat er twee hoofdstukken ontbreken die je nu kunt downloaden als DLC. Zulke praktijken keur ik principieel af dus ik download ze niet. DLC moet iets TOEVOEGEN (Fallout 3, GTA IV), en NIET iets AANVULLEN (ontbrekende hoofdstukken). Verder krijg ik een beetje een zuur gevoel als ik hoor dat de volgende Assassin’s Creed wél in Rome gaat spelen. Je speelt daar weer met Ezio en er komt een multiplayer mode en het is niet ACIII. Een beetje Assassin’s Creed 2.1 dus. Erg matig van Ubisoft als je het mij vraagt!

“Geniet er van! Het eerste uur is het beste uur in de games-geschiedenis ooit!” Ik hoor het ‘m nog zeggen… Toen ik God of War III in mijn PlayStation 3 stopte was ik dus ook helemaal enthousiast. Een uurtje later was ik echter een beetje teleurgesteld… Het eerste uur was helemaal niet zo bijzonder (Het gevecht met de Kolossus maakte veel meer indruk) en dé plottwist die ik van te voren verwachtte was ook al geweest!

Daar zit je dan met je Dual Shock te staren naar Kratos. Weer moet je health, magie en krachten terug verdienen. Weer (of eigenlijk, nog steeds) ben je boos op alles en iedereen en weer moet alles dood. Het bloed spettert van je scherm en je krijgt zelfs een trophy zodra je 500 vijanden hebt gedood. Nou, whooptidoo. Is dit nou het laatste deel in de trilogie die zo goed is dat ik beide voorgaande games twee keer gespeeld heb? Is dit de afsluiter van één van de meest epische game-trilogieën die er bestaan? Blijkbaar.

Omdat ik toch wel nieuwsgierig was naar het verdere verloop van de game (en het me toch geld gekost heeft) bleef ik doorspelen. Al snel kreeg ik meer wapens, meer magie, meer health, enzovoorts… Ondertussen vielen de Goden ook bij bosjes neer. Daar waar je in de eerste twee games vooral tegen mythische monster vocht en pas op het einde sterk genoeg was om het op te nemen tegen een enkele God ram je ze in God of War 3 neer met een tempo waar Husain Bolt jaloers op is. Na een uur of vier was ik nog steeds nergens van onder de indruk eigenlijk. Ik had nog niets gezien wat we in eerdere GoW-delen niet ook al ongeveer gezien hadden en het dieptepunt was de ondergang van de Zonnegod Helios. Wat een ongelofelijk suf ‘gevecht’ was dat…

Na dit dieptepunt werd het echter wel steeds beter, daarom heet het ook ‘dieptepunt’ natuurlijk. De opbouw was weer een beetje zoals ik van Kratos gewend ben, de vijanden werden interessanter, de puzzels uitdagender en toen ik het opnam tegen Hercules was ik er over uit dat God of War III stiekem toch wel weer erg gaaf was! Omdat ik al redelijk wat spoilers verteld heb zal ik niet verder gaan over wat er daarna nog allemaal gebeurd is, maar Oh. My. God. wat een gave dingen ga je nog allemaal doen! Als ik er nu aan terugdenk moet ik concluderen dat God of War III terecht hoge reviewcijfers scoorde. Het is terecht dat het een systemseller genoemd wordt. Het is terecht dat iedere zichzelf respecterende PS3 fanboy deze game ophemelt. God of War III is gewoon een ijzersterke game.

Natuurlijk zitten er ook weer vervelende passages in waarbij je door een klein foutje in één keer dood bent (denk spike-room tot de macht 10) of passages die overbodig zijn (Kratos als vliegtuig door een smalle gang) maar overall is het een must have. De zoveelste goede game die dit jaar al uitgekomen is. Wat een heerlijk jaar is het toch!

Het eerste deel van Bioshock kwam voor mij een beetje als een verrassing. Ik hou niet zo van shooters, maar Bioshock is er eentje die ik wel kon waarderen. Het feit dat de game een sterk verhaal had (en flink wat adventure/RPG elementen) maakte de game tot meer dan een simpel schietfestijn. Toen Bioshock 2 dan ook werd aangekondigd was ik enthousiast, ondanks al die mensen die hem bij voorbaat afschreven onder het kopje “uitmelken” of “het verhaal van BS1 was klaar”.

Nu ik Bioshock 2 uitgespeeld heb ben ik eigenlijk alleen maar enthousiaster over de game. Er zijn wat verbeteringen doorgevoerd als een mooier gebruik van kleur en een wegwijzer die er voor zorgt dat je niet uren hoeft te gaan dolen op zoek naar dat ene item dat je nodig hebt om verder te gaan. Voor de rest is het gewoon weer genieten geblazen in die ijzersterke Bioshock setting.

Bioshock 2 speelt zich net als het eerste deel weer af in Rapture, maar dan ongeveer 10 jaar na de eerdere gebeurtenissen. Je speelt als Delta, het eerste prototype Big Daddy, die tot leven gewekt wordt door Eleanor Lamb. Meer ga ik niet verklappen aangezien dat zonde is; je moet het verhaal zelf beleven. Dit doe je natuurlijk door de game te spelen en te luisteren naar de personages in de game en je keuzes goed te overwegen. Het verhaal kent ook verschillende eindes, afhankelijk van de keuzes die je maakt. Deze eindes zijn overigens niet zo verschillend als bijvoorbeeld bij Heavy Rain, daar hebben je keuzes écht invloed op het verhaal.

Zoals eerder vermeld maakt Bioshock 2 gebruik van meer en mooiere kleuren. Bioshock 1 was vrij donker en duister, wat perfect past bij Rapture overigens, maar in Bioshock 2 heb je op bepaalde punten echt een overvloed aan kleur. Deze aparte secties zijn een genot om in rond te lopen en zorgen voor een leuke afwisseling aan de vaak donkerdere gangen. Qua gameplay is er niet veel veranderd, links is nog steeds plasmids en rechts is nog steeds schieten, maar de nieuw toegevoegde richtingspijl is erg fijn! Je kunt nu namelijk gewoon vrij rondlopen zonder dat je de weg hoeft kwijt te raken! Heerlijk, de pijl geeft altijd aan waar je heen moet voor je actieve missie. Deze pijl is uiteraard ook uit te zetten als je dat wil.

Qua vijanden heb je nu meer soorten Splicers, meer soorten Big Daddies en natuurlijk de Big Sister. Al deze vijanden hebben ook een eigen plekje in het verhaal zodat het niet lijkt alsof ze ‘zomaar’ in de game gestopt zijn. Ze hebben allemaal een eigen doel binnen het verhaal en worden op de juiste wijze geintroduceerd. Over alles is nagedacht en dat is te merken aan het geheel.

Nou, ik ben dus erg lovend over Bioshock 2. Natuurlijk is het niet zo episch als een Final Fantasy, maar het was een gewoon een toffe game. Het enige nadeel is eigenlijk dat het nogal kort duurt. Ik denk dat het zo’n 10u was voordat de eindcredits over mijn TV rolden… Nu is er wel een multiplayer toegevoegd aan de game, en hoewel die leuk begint, heb je er niet veel aan. Zeker nu niet meer omdat er simpelweg te weinig mensen online zijn in de game. Koop Bioshock 2 dus gewoon voor de fantastische singleplayer en zet hem daarna netjes in de kast naast Bioshock 1. Tip: Ga voor de Rapture of Limited Edition. De artbooks zijn echt mooi!

Nou, het zit er op! Ik heb Final Fantasy XIII uitgespeeld. In totaal heb ik er ruim 56 uur over gedaan om uiteindelijk Orphan te verslaan. Ik heb nog lang niet alles gedaan, zo moet ik nog ongeveer 25 hunt missies, maar voor nu is het even mooi geweest. De reis die begon op 9 maart is ten einde en het is tijd om alles even te laten bezinken en terug te kijken naar deze reis.

Mijn eerste impressie van de game heb je al kunnen lezen en ik had niets dan lof voor Square-Enix. Ik denk hier nog steeds hetzelfde over, FFXIII staat op eenzame hoogte deze generatie. Het einde is bevredigend en verrassend en het eindfilmpje was één van de mooiste die ik ooit in een game gezien heb. Toch kent ook Final Fantasy XIII wat minpuntjes helaas… Zo mis ik inderdaad gewoon een echte stad om even tot jezelf te komen. Final Fantasy XIII gaat maar door en eigenlijk heb je nergens een moment rust. Een stad waar je even kunt overnachten in een hotel. Waar je verschillende winkeltjes hebt om items en wapens te kopen. Je kunt niet zomaar met NPC’s in gesprek over van koetjes en kalfjes. Het is eigenlijk één rechte weg van begin naar eind. En dat is, hoe goed het nu ook uitgewerkt is, toch een klein beetje jammer. Het kopen van items is nu vergelijkbaar met online shoppen; je bestelt vanuit een apparaat en je krijgt wat je koopt. Het werkt, maar het mist het echte shopping gevoel.

Wat hier ook een beetje mee samenhangt is het gebrek aan vrijheid op Cocoon zelf. Op Gran Pulse heb je alle vrijheid van de wereld, en hier bevinden zich ook alle hunt missies, maar op Cocoon kun je nooit eens een locatie een tweede keer bezoeken. Ik had bijvoorbeeld graag nog even terug gegaan naar het bos van Sazh en Vanille om wat meer te spelen met het weer of misschien een bezoekje aan Palumpolum wat een ideale stad zou zijn om te shoppen. Helaas kon dit niet.

Gelukkig was Gran Pulse wel vol vrijheid en in Chapter 11 (en later Chapter 13 als je wilt grinden) kun je dan ook uren bezig zijn zonder je druk te maken over het verhaal. Gran Pulse is ook de plek waar je op een Chocobo kan rijden, waar de Cactuars rondlopen en waar je de speciale veel te sterke vijanden vindt. Hiervoor moet je wel ook flink wat hunts doen, maar aangezien die allemaal een doel hebben en bonussen en experience geven zijn die hunts zeker je tijd waard. Het is stukken beter dan steeds hetzelfde rondje lopen om te grinden in ieder geval!

Een ander iets dat ik anders had willen zien is het gebruik van de Eidolons/Summons. Aangezien je één party leader hebt die je bestuurt heb je maar de keuze voor één Eidolon. Ik speelde vrijwel alleen met Lightning als main character, zij is simpelweg het fijnst om mee te spelen, maar hierdoor kon ik alleen Odin kiezen. Eidolons van bijvoorbeeld Sazh en Hope heb ik nooit in actie gezien omdat ze nooit dienst deden als party leader…

Bovenstaande minpuntjes vond ik toch ook zeker wel jammer, maar niet zo vervelend dat Final Fantasy XIII daardoor slecht werd. Final Fantasy XIII is namelijk een geweldige game, van begin tot eind. Ik heb genoten van alle 56 uur die ik in de game gestoken heb en ik keer ook zeker nog een keertje terug naar Gran Pulse om de Titan Challenges opnieuw te proberen. Voor nu is het echter even genoeg. Het is mooi geweest. Tijd om Lightning los te laten en andere games wat aandacht te geven.