Roy-O-Rama

Het 16-bits tijdperk
Het huidige Square Enix publiceerde ten tijde van de Super Nintendo hun games onder de naam Squaresoft. In deze periode was Square nog verwikkeld in een hevige concurrentiestrijd met Enix. Beide gespecialiseerd in het RPG-genre kwamen ze met de fantastische titels op de 16-bits console van Nintendo. Enix had bijvoorbeeld 7th Saga, Illusion of Gaia en Terranigma terwijl Squaresoft de titels Secret of Mana, Chrono Trigger en Final Fantasy VI in hun portfolio had. Het waren echt hoogtijdagen voor de Japanse RPG’s. Helaas verschenen lang niet al deze titels in Europa, of zelfs ook maar in het Engels. Via Amerikaanse import was er gelukkig voor ons ook genoeg te spelen en hebben talloze gamers uren, dagen en zelfs weken in deze games gestoken.

Nintendo was zo tevreden over Squaresoft en hun resultaten dat ze besloten om samen te gaan werken aan een RPG met Mario in de hoofdrol. In die tijd gebeurde het nog niet zo vaak dat andere developers aan de slag mochten met de grootste Nintendo-held aller tijden, dus Super Mario RPG was als project al heel bijzonder.

De overstap
Voor de opvolger van de Super Nintendo was Nintendo in onderhandeling met Sony om een console te bouwen gebaseerd op discs. Er was zelfs al een prototype uitbreiding voor de Super Nintendo zelf. Uiteindelijk besloot Nintendo de samenwerking met Sony niet door te zetten en Nintendo koos voor hun nieuwe console wederom voor cartridges.

Square was hier niet echt blij mee aangezien ze van plan waren om een gigantisch en groots opgezette game te maken. Er was zelfs al een tech-demo om 3D-graphics, cgi-cutscenes en epische muziek te laten zien. Hier zagen we personages uit Final Fantasy VI in een compleet nieuwe grafische wereld met muziek van cd-kwaliteit.

Dit paste natuurlijk helemaal niet op deze cartridges en Square besloot daarom om Nintendo in de steek te laten en stapte in de onbekende PlayStation-boot. Er gaan ook nog steeds geruchten over de andere mogelijke redenen van Square om over te stappen. Genoemd worden onder andere de censuur van Nintendo en de hoge third-party licentiekosten. Dit zijn tot op de dag van vandaag echter nog steeds enkel speculaties. De engine werd omgetoverd en de game groeide uit tot Final Fantasy VII zoals we deze vandaag de dag herinneren.

Final Fantasy VII was voor veel gamers in het Westen ook hun eerste kennismaking met het genre en wordt, mede daardoor, door velen gezien als hun favoriete RPG. Op de eerste PlayStation verschenen daarna ook de delen VIII en IX, en remakes van bijna alle voorgaande delen. Andere toppers uit de Squaresoft-stal waren in die periode Xenogears en Vagrant Story die beide inmiddels een enorme cultstatus hebben verworven. Het zijn verre van de meest bekende titels, maar zeer geliefd bij de fans.

Squaresoft heeft overigens niet alleen RPG’s gemaakt in deze periode. Ze hebben ook uitstapjes gemaakt naar bijvoorbeeld het fighting-genre met Tobal No. 1. Deze uitstapjes waren echter nooit zo succesvol als hun RPG’s en hoewel ze nog steeds uitstapjes maken van tijd tot tijd blijft het daarbij. Square was, is en blijft een developer die zich richt op RPG’s.*

Of Sony PlayStation ook zonder de hulp van Square zo succesvol zou zijn geweest zullen we nooit weten. Het blijft echter een enorm belangrijk stukje geschiedenis en het succes van Final Fantasy VII zorgde er voor dat we ook in het Westen tegenwoordig Japanse RPG’s normaal in de winkels kunnen kopen.

*Tegenwoordig is Square ook eigenaar van Eidos en hebben ze onder andere Tomb Raider, Batman en Deus Ex in hun bezit.

Padampumpum!
Op gamescom waren er in totaal vier verschillende minigames te spelen zodat we een aardig beeld van de game kunnen vormen. Het type minigames is weer exact hetzelfde als op Nintendo DS en is het makkelijkst uit te leggen aan de hand van het badmintonspelletje in de lucht.

Net als bij gewoon badminton is het de bedoeling dat je op het juiste moment de shuttle terugslaat met de A-knop. Echter, de moeilijkheid deze keer is dat je op de maat van de muziek moet letten. De CPU geeft aan of hij een korte of lange slag maakt door zijn ‘HAI’ te veranderen in een ‘Padampumpum’. Concentratie en een goed luistervermogen is een vereiste, want het is aan de animatie niet te zien wat het wordt.

Om het geheel nog lastiger te maken krijg je ook te maken met wolken die alles verhullen en je écht puur op de muziek laten spelen. Geloof me als ik zeg dat je dat echt niet in één keer goed doet. Als een dolle ga je op de knoppen rammen in de hoop dat je toch nog wat raakt, maar zodra je dat gaat doen kun je het helemaal vergeten. Bij een gemiste slag is het verstandiger om even een tel rust te nemen om de concentratie weer te pakken. De CPU gaat gewoon door namelijk.

Aan het eind van de minigame krijg je een score en je krijgt te horen of je goed genoeg was of niet. Wees voorbereid op een flinke deuk in je ego als je de wat lastigere minigames gaat spelen…

De content
De drie andere minigames van de gamescom-demo waren een flamingodans, een samurai-zwaardgevecht en een doperwtjes-prik-opdracht. De een is nog vreemder dan de ander. Allemaal zijn ze gebaseerd op ritme en is het aan jou om goed te luisteren. Hoeveel minigames er in de volledige game zitten kon de medewerker van Nintendo me niet vertellen. Ik ga er wel vanuit dat er genoeg content in de game zit, dit was bij Rhythm Paradise ook het geval, net als bij de Wario Ware-games.

Nieuw in dit deel is de toevoeging van een multiplayermode waarin twee spelers tegelijk tegen en met elkaar kunnen spelen. Hierbij is het de bedoeling dat je met z’n tweeën genoeg punten haalt om een level te voltooien. Als speler A iets beter is dan speler B kunnen ze op die manier toch samen het level halen. Bonuspunten zijn te behalen voor de harmonie tussen beide spelers. Helaas konden we hier niets van spelen.

Voorlopige conclusie
Net als zijn kleine DS-broertje lijkt ook Rhtyhm Heaven voor Wii een toffe game te gaan worden. Het is zeker niet geschikt voor iedereen, maar als je het leuk vindt om eens iets anders dan anders te spelen moet je Rhtyhm Heaven in de gaten houden. De demo was in ieder geval al genoeg om mij te overtuigen, al was het maar omdat ik een half uur lang lachend heb staan gamen.

The Last Story
The Last Story is een actie-RPG uit de hoge hoed van Sakaguchi, geestelijk vader van de Final Fantasy-reeks. De game heeft als basisgenre de Japanse RPG maar combineert dit met de westerse third-person shooter. Het is niet direct een Gears of War met magie-aanvallen, maar je merkt wel duidelijk invloeden tijdens de gevechten, vooral vanwege het camerastandpunt.

Het stuk dat we konden spelen bij Nintendo op gtamescom was vrij verwarrend aangezien we midden in een gevecht begonnen en er nog helemaal niets vertaald was. Net als andere RPG’s was ook deze game eigenlijk te ingewikkeld om er een goed beeld van te krijgen in de paar minuten die we konden spelen. Wat we zagen was dat je zelf één personage bestuurt terwijl de rest van je party (waarschijnlijk) vooraf bepaalde tactieken uitvoert. Bij meerdere vijanden werden er in ieder geval ook verschillende vijanden tegelijk aangevallen. Het aantal keuzes dat beschikbaar was tijdens een gevecht was vrij uitgebreid maar aangezien ik geen Japans kan lezen had ik helaas geen idee wat ik precies deed.

Grafisch is The Last Story vrij donker, maar het past wel bij de game. Het lijkt een verhaal te krijgen dat wat donkerder is dan de standaard Japanse RPG met vrolijke kleurtjes en schattige beestjes. Voor een Wii-game ziet alles er ook goed uit, al blijft het wat grof vergeleken met games op de HD-consoles. Dat is jammer, maar geen probleem als de game zelf goed genoeg is. Of dat ook echt zo is, zal in de toekomst moeten blijken.

Pandora’s Tower
In tegenstelling tot The Last Story stond er bij Pandora’s Tower wel een mannetje van Nintendo om uitleg te geven over de game. Hoewel deze goede man ook geen Japans kon lezen wist hij wel wat de bedoeling was in de game en wat er op sommige momenten van je gevraagd wordt.

Het verhaal in Pandora’s Tower is kort samen te vatten: het dorp waar je woont wordt aangevallen door monsters en samen met een jongedame lukt het je te ontsnappen. Zij is echter vervloekt en verandert langzaam in een monster. Aan jou de taak om haar te verlossen van de vloek. Je doet dit door haar monstervlees te voeren, dit heeft namelijk een helende werking (probeer het eens bij je volgende verkoudheid!). In totaal zijn er twaalf monsters waarvan je het vlees moet zien te bemachtigen, en elk monster zit in zijn of haar eigen toren.

Zodra de intro is geweest ga je op pad naar de eerste toren om aldaar kennis te maken met je wapen; een kettingzweep. Hiermee versla je de vijanden, je fileert ze ermee om hun vlees te bemachtigen én je kunt het gebruiken voor allerlei puzzels die je in de torens tegenkomt (schakelaars waar je niet bij kan bijvoorbeeld). Handig! De game heeft wat dat betreft veel weg van de laatste Castlevania die vorig jaar verscheen voor Xbox 360 en PlayStation 3. Het speelt allemaal erg soepel en is, zelfs in het Japans, vrij gemakkelijk te volgen. Mocht je geen geduld hebben, dan kun je de Japanse versie alvast importeren als je Wii daarvoor geschikt is.

Grafisch is de game zo op het eerste oog mooier dan The Last Story omdat er veel meer gebruikgemaakt wordt van kleuren en verschillende omgevingen. Nu was de speelsessie van The Last Story een stuk korter, maar lang genoeg om te zien dat de setting anders is. In totaal heb ik zo’n 20 minuten gespeeld volgens mij en ik heb me zeker vermaakt. Ik kan niet wachten tot er een vertaalde demo speelbaar is.

Conclusie
Van alle drie de Project Rainfall-games is het recent verschenen Xenoblade overduidelijk mijn favoriet. Het is echter niet eerlijk om op deze manier de favoriet te kiezen aangezien ik voor Xenoblade de tijd kan nemen en heerlijk onderuit gezakt op de bank mijn controller vastpak. De omstandigheden waarin ik Pandora’s Tower en The Last Story speelde waren niet optimaal. De demo-units van Nintendo stonden redelijk dicht op elkaar, in een hoek verstopt. Daarnaast was het vrij druk in die hoek. Toch heb ik van beide games genoeg gezien om ze op mijn ‘wanted’-lijstje te zetten. Ik ben erg benieuwd naar de vertalingen en de releasedata. Nintendo Wii lijkt in Europa in ieder geval een waardig laatste jaar te krijgen!

Het geheim van de eenhoorn
Steven Spielberg is al sinds de dood van striptekenaar Hergé geïnteresseerd in het verfilmen van Kuifje. In oktober van dit jaar is het eindelijk zo ver als Het geheim van de eenhoorn in de bioscopen verschijnt. De film vertelt het verhaal van drie avonturen van Kuifje. Naast Het geheim van de eenhoorn zijn dat ook De krab met de gulden scharen en De schat van Scharlaken Rackham. Hierin leert Kuifje de welbekende, chronisch dronken, Kapitein Haddock kennen.

De film is gemaakt met dezelfde technieken als bijvoorbeeld Avatar, echte acteurs stonden model voor de digitale hoofdpersonen. Ook is de film volledig in 3D te zien. De game is gebaseerd op de film en ziet er wat dat betreft goed uit. De hele sfeer uit de trailers van de film waren ook te zien in de levels die we zagen op gamescom.

Het leuke van de game is dat deze ook volledig in 3D te spelen zal zijn op PS3 (met bril) en Nintendo 3DS (zonder bril). Hierdoor voelt de game helemaal aan alsof je zelf de film speelt. Hoe het zit met de stemmen en geluidseffecten hebben we helaas niet goed kunnen horen vanwege het lawaai dat Far Cry 3 in de kamer naast ons maakte. Het enige dat we kunnen vertellen is dat het blaffen van Bobby lijkt op het blaffen van een echte hond…

De gameplay
Tijdens de presentatie bij Ubisoft kregen we twee singleplayer levels te zien en drie co-op levels. Het eerste singleplayer-level dat gepresenteerd werd, was een ‘normaal’ level: sidescrolling-2D-platforming-met-puzzels. Een beetje zoals de klassieke Prince of Persia van 100 jaar geleden. Je loopt van links naar rechts, je slaat wat slechteriken neer en je klimt en klautert naar je einddoel. De twist die Kuifje geeft aan de bekende gameplay komt vooral van de personages en de humor. Je kunt bijvoorbeeld in een ton klimmen om zo de slechteriken te ontlopen waarbij je ze zich af ziet vragen of ze gek zijn geworden. De gehele feeling van de game is vergelijkbaar met de comics. Dit type levels omvat het grootste deel van de gameplay als je in je eentje speelt.

Het tweede singleplayer-level dat we zagen was het vlieglevel. Hier hangt de camera schuin achter het vliegtuigje en het speelt vergelijkbaar met alle andere vlieggames die we kennen, al is het geheel in Kuifje veel simpeler van opzet. Dit level kwam ietwat saai over, maar kan leuk zijn voor de afwisseling als de game eenmaal klaar is. Het 3D-effect was hier overigens wel veel duidelijker aanwezig dan tijdens de platformsecties, maar dat mag geen verrassing zijn omdat je nu ook daadwerkelijk de diepte in gaat.

De co-op levels staan los van het singleplayer-gedeelte. Je speelt hier de levels voor de fun, niet voor het verhaal. Alle personages zijn, mits vrijgespeeld, te kiezen en allemaal hebben ze hun eigen sterkte punten. Haddock is bijvoorbeeld de sterkste van het stel en kan bepaalde objecten kapotslaan terwijl Bobby zijn reukvermogen kan gebruiken om items op te graven (zelfs op metalen platformen!). In de co-op levels is samenwerken echt nodig, van het overhalen van schakelaars voor elkaar tot lastigere problemen waarbij timing van essentieel belang is.

Voorlopige conclusie
De avonturen van Kuifje: Het geheim van de eenhoorn is één van de grootste verrassingen van gamescom voor mij persoonlijk. De game valt helaas niet op tussen al het geweld van titels als Battlefield 3, Far Cry 3, Modern Warfare 3 en Gears of War 3, maar het is wel leuk om eens geen derde deel te zien. De humor, de opzet en de herkenning zorgen er voor dat ik in ieder geval uitkijk naar Kuifje!

De avonturen van Kuifje: Het geheim van de eenhoorn ligt op 20 oktober in de winkels voor PlayStation 3, Xbox 360, Wii en Nintendo 3DS.

Algemeen
Hoewel ik maar twee dagen in Keulen ben geweest heb ik alles gespeeld wat ik wilde spelen. Mario-games, Wii-games, Vita-games en geen Kinect-games! Een erg geslaagde beurs dus wat dat betreft. Wat ik wel jammer vond is het feit dat het op de publieke dagen eigenlijk te druk is om iets fatsoenlijk op de beurs zelf te spelen, een extra persdag had ik persoonlijk fijner gevonden.

De publieke hallen waren overigens wel groter en ruimer opgezet dan in Leipzig, de beurs waar ik in 2008 een paar dagen ben geweest. Vooral Sony had veel open ruimte wat fijn games was. De mooiste booth was overigens van THQ die bijvoorbeeld een ruimtevaartuig had gebouwd voor Space Marine. Nintendo was mooi wit, maar daar het was enigszins eng vanwege al die cosplay Link- en Zelda-figuren die er rondlopen.

Qua naschoolse activiteiten heb ik niets bijzonders gedaan. Een biertje bij EA halen duurde een uur op woensdag en het ‘Nederlandse pers’-feestje in de Ierse pub was er maar half. Gelukkig was er aan de overkant een gezellig café met accordeonkasten (denk arcadekast, maar dan met accordeon) en zwart-wit-naaktfoto’s. Ook jammer was het gratis drankfeestje van World of Tanks dat gehouden werd toen ik in de trein naar huis zat…

Super Mario 3D Land
Bij Nintendo achter de schermen kon ik op mijn gemak Super Mario 3D Land spelen, dé game waar ik voor naar Gamescom ging. Heel veel wil ik er nog niet over te zeggen, behalve dat het wel enigszins aan mijn verwachtingen voldoet. Het speelde erg lekker, maar er was wel een iets minder interessant level te spelen. In een aankomende preview zal ik hier uitgebreider op ingaan.

Top
Onder het kopje ‘top’ noem ik dit keer niet mijn game of the show, de lekkerste boothbabe of de tofste goodie, maar iets wat eigenlijk niet direct met een gamebeurs te maken had: de massagestoelen. In één van de pershallen, vlakbij Ubisoft, stond een massagestoelendealer met een aantal testexemplaren. Toen ik er langs liep, en nog wat tijd over had, ben ik gaan zitten en koos voor een Shiatsu massage. De tien minuten die volgden zorgden voor heerlijk genot dat ook enigszins pijnlijk was. Daarna was ik weer helemaal fris! Aanrader dus, ware het niet dat de prijs op een paar duizend euro lag…

Flop
De flop van de show was een combinatie van de opzet van bepaalde booths en mijn onoplettendheid. Vrijwel elke booth was namelijk ietwat verhoogd, of had een drempel. Vanwege het harde geluid, de flitsende lichten en de drukte zag ik iets te vaak die drempels helemaal niet… Ik ben gelukkig niet helemaal gestrekt gegaan, maar toch een flink aantal keer gestruikeld. Een beeeetje jammer!

Als je Dream Trigger gaat spelen zie je een game die op het eerste gezicht bekend voorkomt. Het lijkt namelijk op elke kleurrijke shoot ‘m up die je tot nu toe gespeeld hebt. Geometry Wars, Rez, Galaga… Noem ze maar op. Je beweegt je avatar met de circle pad over het scherm en schiet met L of R de vijanden kapot. Dit is echter niet alles. Dream Trigger voegt namelijk een extra dimensie toe, en dan bedoelen we niet de derde grafische dimensie. Nee, Dream Trigger 3D gebruikt dubbele besturing. Naast het circle pad en de schouderknop heb je ook het touchscreen nodig.

De vijanden die je op het bovenste scherm kapot moet schieten zijn namelijk onzichtbaar. Je kunt deze zichtbaar maken door muzikale bommen te droppen op het touchscreen. Als de onzichtbare vijand geraakt wordt door een geluidsgolf wordt deze zichtbaar en kun je ‘m wel neerhalen. En alsof dit allemaal nog niet lastig genoeg is moet je ook letten op je voorraad bommen én je voorraad gewone lasermunitie.

De gecombineerde besturing zorgt voor linkshandige gamers wel voor flink wat aanpassing. Hoewel je de besturing van je avatar naar de ABXY-knoppen kunt zetten, kun je toch het beste gewoon gaan oefenen met de stylus in je rechterhand. De controle over je avatar met de knoppen is simpelweg te laag, je hebt analoge besturing nodig wil je fatsoenlijk vijanden en kogels kunnen ontwijken.

Als linkshandige had ik ook flink wat problemen met de game. Het kostte me een aantal dagen om de besturing onder de knie te krijgen en het eerste level te halen. Het is dat er van me verwacht wordt dat ik genoeg tijd in een game stop voor een review, anders was ik er na een uur al mee gekapt. Ik voelde me motorisch gestoord met de stylus in mijn rechterhand…

Dat ik uiteindelijk toch doorgezet heb zorgde op dag vier voor het behalen van het eerste level. Een onwijs gevoel van euforie was het gevolg en snel ging ik door met een volgende level. Dit level werd daarna in één keer gehaald, zonder een leven te verliezen. De game was in één klap van ‘kut’ naar ‘geweldig’ gegaan.

Nu ik de besturing onder de knie had kon er ook meer genoten worden van de presentatie. Deze is namelijk subliem! Allereerst zijn de graphics beeldschoon! De fantastische combinatie van explosies en talloze kleuren zorgen voor een visueel orgasme. Als je dan ook meeneemt dat er echt diepte gebruikt wordt om de eerder genoemde power-ups beter te zien aankomen is het simpelweg klaar. De funky techno-soundtrack is daarnaast ook erg goed en wordt aangevuld met de typische shmup-geluidjes voor ontploffingen en power-ups.

Tot nu toe is de review redelijk lovend geweest, maar als je het eindcijfer al gezien hebt zie je dat Dream Trigger toch ergens de mist in gaat. Het grootste probleem van de game is dat er niets nieuws komt in de levels. De setting en kleurtjes veranderen, maar de vijanden zien er altijd hetzelfde uit (ook al kun je zelf kiezen of het bloemetjes, sterretjes of vierkantjes worden) en de tactiek is ook altijd hetzelfde. Natuurlijk wordt de game wel steeds iets moeilijker door steeds ingewikkeldere patronen, maar that’s it.

Daarnaast is de levelopbouw heel vervelend. De levels worden gepresenteerd op een grote plattegrond waarbij de levels een kruispunt zijn op de vertakkingen. Een soort stamboom zeg maar. Nu is de vrijheid om te kiezen welk level je speelt wel een pluspunt, maar je kunt hierdoor wel gruwelijk vast komen te zitten. Een level starten kost een bepaald aantal punten en als je niet genoeg punten hebt kun je niet verder. Als je een level gestart hebt dat op dat moment te moeilijk blijkt te zijn, en je hebt geen punten meer, dan kun je nergens heen. Je zult DAT level moeten halen om verder te kunnen. Dit is werkelijk waar ridicuul! In elke andere game kun je altijd nog terug naar eerder behaalde levels om te oefenen of punten te halen, in Dream Trigger 3D niet. Bizar…

Conclusie
Het concept van Dream Trigger 3D is supergaaf en de presentatie is subliem. Als je gek bent van psychedelische kleurtjes, spacende muziekjes en top down shooters moet je de game zeker een keer proberen. Zodra je de game doorhebt zul je genieten! Helaas is er daarna niet echt meer iets te ontdekken. Het concept verliest, hoe gaaf ook, vrij snel haar charme. Tel daarbij op dat je niet vrij van level naar level kunt gaan en je zit met een game die je snel zult laten liggen. Dream Trigger 3D is gaaf, maar piekt veel te vroeg om vervolgens compleet af te zakken. [4]

Electronic Family Festival (EFF) is een festival dat georganiseerd werd door Alda Events en je kon aan alles merken dat Armin van Buuren een flink aandeel had. De line-up was extreem goed voor een dergelijk klein festival, er was een stage vernoemd naar A State of Trance en hij draaide naast de afsluitende set op de mainstage ook drie korte back-to-back sets.

Op zaterdag moest ik eerst nog even werken van 8u tot 11:15u wat betekende dat ik vroeg op moest. Gelukkig was ik de vrijdag ervoor vrij en heb ik alvast veel vooraf uitgerust… Rond 12:00u waren we uiteindelijk op weg naar de trein om via een extreem soepele rit, zowel qua trein als qua bus, iets na 14:00u op het terrein aan te komen. Het eerste dat opviel was dat het een vrij klein festivalterrein was. Op Mystery Land is de Q-Dance stage alleen al groter gok ik. Maar goed, dat mag de pret niet drukken natuurlijk! We liepen direct naar de mainstage waar op dat moment Aly en/of Fila op het podium stond(en). We waren precies op tijd ook om de track van het jaar mee te pikken:

Om 14:30 begonnen Gabriel & Dresden, een duo dat na lange afwezigheid weer terug is in de trancescene. Dit optreden was HET optreden dat ik moest zien. Helaas vielen ze onwijs tegen. Ze draaiden wat oude klassiekers in een nieuw jasje, maar verder was het allemaal te Amerikaans ofzo. Ik voelde in ieder geval geen klik zoals ik die in 2004 op Innercity nog wel met ze had. Zonde. Want hun remix van ‘Promises‘ is magisch mooi.

Tussendoor ben ik overigens wel 100 keer naar het toilet gegaan. Ik denk dat de drie blikjes Red Bull vrij veel aandacht vroegen van mijn blaas. Gelukkig werd het gaandeweg iets minder, maar damn… Dat was behoorlijk vervelend. Gelukkig was dat allemaal wel goed opgezet, meeeeer dan genoeg wc’s. De verschillende barren aan de zijkant van het terrein waren ook in grote getale aanwezig en dankzij de leuke barmeisjes keerde je altijd met een glimlach op je gezicht terug. Erg goed geregeld allemaal!

Na G&D draaiden respectievelijk Gareth Emery en Markus Schulz die allebei prima sets neer hebben gezet. We zijn tussendoor even grote eetpauze gaan houden, weer zonder lange wachtrijen, en hebben toen wat kunnen horen van de B2B-sets van Armin. Deze klonken wat gek, je hoorde duidelijk dat het twee DJ’s waren die steeds hun eigen tracks kozen. De flow was minder als je gewend bent van zulke artiesten. Vanaf de plek waar we zaten te eten kon je ook de Space Ibizi/lounge/Balearic stage bekijken, maar hier stonden misschien maar 10 man. Het geluid daar werd ook compleet overstemd door de ASOT stage. Persoonlijk vond ik dat stukje Ibiza dus wat overbodig terwijl ik wel een grote fan ben van de Balearic sound zoals we die van bijvoorbeeld Roger Shah kennen.

Toen het wat donkerder begon te worden kwam er nog meer sfeer; de lichten hadden meer invloed en het werd ook wat drukker. Ferry Corsten draaide een heerlijke set met mijn persoonlijke favoriet Made of Love. Helemaal niets op aan te merken Ferry!

De afsluiter van de avond was, uiteraard, Armin van Buuren. Hoewel ik het een held vind vanwege alles wat hij doet en betekent voor Trance vind ik ‘m als DJ meestal wat lafjes. Alsof hij anderhalf uur aan het opbouwen is zonder echt te knallen. Nou, dit keer verbaasde hij me en ik vond het één van de beste sets van Armin, ooit. Toen de lasers aangingen en er een parade met balonnen door het publiek liep was het feest ook compleet. Wat een geweldige afsluiter van de avond. Uiteindelijk vertrokken we drie minuten voor het einde, tijdens het encore ‘In and out of Love’ van Armin zelf. Tijdens deze track barstte ook het vuurwerk los en met kippenvel op mijn armen en rug liepen we terug naar de bus.

Tot volgend jaar Electronic Family!

Ten tijde van de Super Nintendo was het als RPG-gamer een beetje een drama. Games als Chrono Trigger, Final Fantasy III (VI) en Super Mario RPG verschenen simpelweg niet in Europa. We konden wel aan de slag met een converter, zo heb ik Chrono Trigger gespeeld, maar gewoon op je fiets naar de Bart Smit fietsen was er niet bij. De gameshop die toevallig importgames had was bovendien kei duur. Ik kan me herinneren dat Chrono Trigger 220 gulden kostte. Achteraf gezien was het dat wel waard geweest, maar goed. Huilen met de pet op als jochie van 14 jaar. Het is dat we Terranigma kregen, anders was ik fulltime PC piraat geworden waarschijnlijk.

Door de jaren heen was het niet veel beter eigenlijk. Nintendo en Square-Enix waren matige uitgevers als het aankwam op het lokaliseren van games. Final Fantasy kwam vanaf 1997 gelukkig wel voortaan standaard naar Europa, maar er waren nog steeds veel titels die we niet kregen in Europa. Toen de generatie van GameCube en PlayStation 2 aanbrak en ik inmiddels op mezelf woonde en wat meer verdiende, kon ik zelf gaan importeren. Op die manier was ik EN goedkoper uit, EN ik kon games maanden voor de Europese release spelen.

Vooral voor GameBoy Advance en Nintendo DS was dit lucratief, via import betaalde je 30-40 euro en hier betaalde je 40-50 euro. Wel viel me op dat ook Europa steeds meer gelokaliseerde games kreeg. Nintendo of Europe ging zelfs games exclusief naar Europa halen terwijl Nintendo of America ze liet liggen. RAAR! Je ziet de verschuiving op het bovenstaande plaatje (bron: IGN) en ja, voor Nintendo Wii is het helemaal ridicuul! Zeker als je hoort wat Nintendo-fans in Amerika allemaal voor acties gevoerd hebben…

De reactie van Nintendo of America op de vraag om Xenoblade, The Last Story en Pandora’s Tower te lokaliseren was dat ze er geen plannen voor hebben. Nintendo of Europe heeft alle drie de games inmiddels bevestigd en als eerste komt Xenoblade uit op 2 september aanstaande. Bestel de game nu en je krijgt er een rode Classic Controller Pro bij! Om wat meer info te geven over deze games, en ze daarmee ook meer naamsbekendheid te geven volgt hieronder nog een korte beschrijving per game.

Xenoblade Chronicles
Xenoblade is een RPG van Monolith Soft, een studio opgericht door Hirohide Sugiura (Squaresoft) en in bezit van Nintendo. Ze zijn onder andere verantwoordelijk voor de Xenosaga-reeks en Baten Kaitos. Toen ik de game voor het eerst zag dacht ik simpelweg dat het weer een Japanse RPG was zoals er zoveel (teveel soms) zijn. Het trok me nog niet echt. Toen er steeds meer over de game bekend werd, en het inmiddels legendarische Field-fimpje online kwam was ik om. Het design van de locaties en de fantastische soundtrack gaven me kippenvel. Xenoblade was een titel om in de gaten te houden! Na de aankondiging in 2009 was het lang stil rondom de game totdat de game in Japan in de winkels lag. Eén specifieke quote van een Japanse speler zette de hypetrain in de vijfde versnelling: As the best game in their resume to date, and the best rpg on a Nintendo system since Chrono Trigger, Xenoblade stands as a proud example of how great rpgs are made. Na lang wachten bevestigde Nintendo of Europe de game en werd bekend dat we in september ‘al’ aan de slag kunnen in de wondere wereld van Xenoblade.

Pandora’s Tower
Pandora’s Tower is een action adventure waarin de hoofdrolspeler een ketting/zweep als wapen gebruikt. En als gereedschap om bepaalde locaties te bereiken. Niet echt origineel dus, maar de setting is wel interessant. Je bent op zoek naar het vlees van twaalf monsters in twaalf verschillende torens. Dit vlees heb je nodig om een jonge dame te redden van een vervelende ziekte. Dit alles wordt gepresenteerd in, voor Wii, erg mooie beelden met een goede soundtrack. De game lijkt qua gameplay waarschijnlijk op een combinatie van God of War, Castlevania: Lords of Shadow en Zelda. Prima games om inspiratie uit te halen lijkt me! Het is van de drie waarschijnlijk wel de laagst-scorende game, met gemiddeld ‘maar’ een 8 van Famitsu. Desalniettemin heeft het mijn interesse!

The Last Story
The Last Story is een game van de bedenker van Final Fantasy. Dat alleen is al genoeg om de game in het rijtje ‘interessant’ te zetten. The Last Story is dit keer geen turnbased RPG, maar kent realtime gevechten waarbij de camera net achter je hangt. Een beetje zoals in Gears of War, een game die als inspiratie diende voor deze RPG. Grafisch en geluidstechnisch is alles dik in orde en jawel, Uematsu heeft de soundtrack geschreven. Op papier is het wat dat betreft ook net alsof je een real time Final Fantasy-game in je handen hebt. Net als Pandora’s Tower duurt het overigens nog wel tot 2012 voordat we deze game kunnen gaan spelen.

Ik ga alle drie de games sowieso aanschaffen. Naast het feit dat het me alle drie toffe games lijken vind ik gewoon dat Nintendo de steun verdiend heeft. De games zijn namelijk geen grote bekende namen waarvan er miljoenen over de toonbank zullen gaan. Het zijn games die enkel voor een beperkt publiek geschikt zijn. Ondanks alles gaan ze er gewoon voor, en ik dus ook. Doe je mee? Koop de games, voor een beter Europa!