Roy-O-Rama

Het concept
Tetris is al zo oud als videogames ongeveer. De game maakte furore op de oude GameBoy van Nintendo en verscheen daarna op elk mogelijk platform wel in één of andere vorm. Toen Nintendo aan de slag ging met Tetris voor Nintendo DS poepten ze er zomaar de beste versie ooit uit. De vallende blokjes kregen een onwijs strakke besturing, de mogelijkheid om ze last minute nog te draaien en online multiplayer waarmee menig Japanner door ondergetekende huilend naar de hoek is verwezen.

Het feit dat Tetris al zo lang bestaat en het officiële record voor ‘most ported videogame’ bezit, zegt iets over de populariteit. Het is ook de reden dat we in het eerste jaar van de Nintendo 3DS al een officiële versie van de game kunnen gaan spelen. De basis is uiteraard nog altijd hetzelfde: er vallen blokjes naar beneden die uit verschillende vormen bestaan. Jij moet ze zo draaien en verplaatsen dat ze samen één geheel vormen zodat je lijnen kunt wegspelen. Dit gaat door met steeds sneller vallende blokken totdat je het niet meer aan kunt en het scherm vol hebt laten lopen.

Nieuwe varianten
Dit keer krijgen we naast de Tetris-basis natuurlijk een 3D-jasje wat het uiterlijk van de game lekker flitsend en modern maakt. Tevens zijn er weer wat varianten verzonnen om origineel te blijven. In totaal zijn er twintig verschillende modi te spelen en omdat dit te veel is om los te bespreken verwijs ik je graag naar de trailer onderaan deze review. Daar krijg je van elke variant een kort overzicht dat meer zegt dan ik in een paar honderd woorden kan vertellen.

Wat ik wel kan vertellen is wat mijn favoriet is! De leukste variant is by far het torenklimmen. Deze mode zorgt namelijk voor enige tijdsdruk en het is belangrijk dat je goed nadenkt over de plaatsing van de blokjes. Hierna is de bommenmode het leukst. Ik snap nog niet helemaal hoe het ontploffen werkt, maar het is zoooo bevredigend als het halve scherm leegraakt door ontploffende bommen! Geweldig! De overige zijn allemaal een beetje suffig met als dieptepunt de Augmented Reality-varianten. Deze spelen irritant omdat het beeld vaak verspringt. AR is leuk op papier, maar ik heb nog geen game gevonden waar het echt soepel werkt helaas. Ook nu lijkt het weer op een feature die in de game verwerkt zit ‘omdat het kan’.

Na flink wat uren spelen met alle varianten moet ik wel zeggen dat Marathon toch wel het meest gespeelde blijft. Gewoon normaal. Dat is namelijk al gek genoeg, zeker op de hogere snelheden. Vlak voor het schrijven van deze review merkte ik trouwens op dat ik weer last heb van het Tetris-effect, handig voor tijdens het opruimen!

Conclusie
Tetris is en blijft onwijs tof om te spelen, welke versie je ook hebt. Naast de ijzersterke basis zijn er een aantal leuke nieuwe varianten en dat maakt het geheel toch wel weer de moeite waard. Tetris DS blijft heer en meester in de franchise, maar wil je een modern jasje voor deze oude game, dan kun je prima naar de winkel gaan voor Tetris 3DS. Daarna mag je het tegen me opnemen in een online battle.

Nu ik deze week mijn laatste paar K-Swiss heb weg moeten doen vanwege slijtage was het tijd om dit blogidee eindelijk eens uit te werken. Sinds mijn eerste vakantie in Amerika loop ik op K-Swiss sneakers. Ze zitten als gegoten en zijn kwalitatief uitermate top! Ik ken serieus geen betere sneakers eerlijk gezegd.

Toch zijn er momenten dat zelfs het beste niet meer voldoet, en die tijd is voor mijn K-Swiss sneakers nu aangebroken. Het laatste paar heb ik woensdag nog aangehad naar werk, maar daarna was het klaar. Nieuwe zooltjes, veters of het laten stikken van een stukje heeft geen nut meer, ze zijn op. Rust in vrede lieve schoenen…

De afgelopen jaren hebben de sneakers veel van de wereld gezien, Amerika, Egypte, Parijs, Londen, Brussel, Gent, Leipzig… Overal stonden ze me bij en nooit kreeg ik pijn in mijn voeten. Ook bij festiviteiten waren ze aanwezig. Carnaval, Dance Valley, Mystery Land, Qlimax… Ze waren er altijd bij.

Omdat K-Swiss redelijk duur is zijn mijn twee meest recente paar sneakers van het merk Reebok. Qua uiterlijk prima, zeker de witte, maar ze zitten toch veel minder lekker. In Budapest kreeg ik na een halve dag ook al blaren. Belachelijk! Tevens zijn de veters gewoon vervelend omdat ze niet goed blijven zitten! Ondanks dat ze maar de helft kosten van K-Swiss haal ik ze gewoon niet meer! In de lente ga ik weer voor K-Swiss en tot die tijd moet ik het doen met Reebok. Nu al afschrijven is namelijk wel een klein beetje zonde van het geld…

Ik ben in september bij de Museumnacht in Den Haag geweest en toen ik hoorde dat Delft er ook eentje had gingen we ook daar maar heen. Er waren niet superveel musea die ik wilde bezoeken, maar we kwamen toch op vier lokaties: Science Center (TU Delft), Leger Museum, Prinsenhof en het Vermeer Centrum.

Omdat het Science Center wat achteraf ligt zijn we daar als eerste heen gefietst. De eerste hal had een aantal grote opstellingen die lieten zien waar de TU zoal mee bezig is. Uiteraard stonden er een Nuna zonne-auto en een waterstof-kwart, maar ook een grote bak met water (om de boegen van een schip te vergelijken op de impact bij golven) en een balletjesmachine. Zowel de bak met water als de balletjesmachine waren erg leuke doe-opstellingen. Aan het einde van de vrij kleine hal bleek dat er nog veel meer kamers waren waar je allerlei dingen kon doen. Zo hebben we blokkenpuzzels opgelost, een FPS-co-op game gespeeld, gevoetbald en met robots gespeeld. De voetbalopstelling was extreem gaaf! Een soort next-gen Ezelen!

Boven het Science Center was het mineralenmuseum ook open, maar buiten het Triceratops-hoofd was er niet veel boeiends te zien aan die steentjes die daar liggen. We zijn daarom daarna naar het Leger Museum gegaan. Hier was een vuurshow met drie mannetjes die met vuur liepen te zwaaien, best leuk, maar niet spectaculair. Ook het sniper-schieten was teleurstellend omdat de geweren het gewoon niet deden. Het Leger Museum had echter wel enorm veel andere toffe dingen: tanks, zwaarden, pistolen en een tentoonstelling over de 80-jarige oorlog. Hier vermaak je je wel een flinke tijd!

Na het Leger Museum was het tijd voor het Prinsenhof aan de andere kant van het centrum. We kwamen onderweg nog langs de rondvaart, maar die zat vol en de volgende vertrok op een vervelende tijd. Dat is misschien iets voor volgend jaar. Het Prinsenhof is niet heel erg boeiend aangezien het niet echt iets nieuws vertelt over de 80-jarige Oorlog, maar de kogelgaten in de muur op de plek waar Willem van Oranje is neergeschoten had ik nog nooit gezien. Nu dus wel. Dus…

De afsluiter van de avond was het Vermeer Centrum. Hier wordt het hele leven van Vermeer van alle kanten bekeken, zonder ook maar één officieel schilderij te hebben. Ze hebben enkel afbeeldingen van de schilderijen. Een beetje jammer, maar het geeft toch wel een goed beeld. Zo komt de lichtinval bij Vermeer vrijwel altijd van links en staan de vrouwen altijd op eenzelfde manier op de schilderijen. Ik vond het maar een tegenvallen eigenlijk! Het lijkt allemaal een beetje copy/paste werk op die manier.

De Museumnacht in Delft was zeer geslaagd, maar ik vraag me af of het een tweede keer ook leuk is. Er moeten wel flink wat lokaties bijkomen denk ik wil ik weer gaan, ondanks dat ik die rondvaart wel nog wil doen. Topper van de avond was het voetballen, gevolgd door het Leger Museum.

Vrijdag
Om zes uur in de ochtend ging mijn wekker en dat is altijd te vroeg. Wat je ook gaat doen. Maar ja, een vliegtuig wacht niet, dus sta je toch maar op. Na een keurige reis met het openbaar vervoer vertrok het vliegtuig een klein kwartier later dan gepland. Doordat we Mach 4 gingen vliegen liepen we wat vertraging in en rond 13u waren we in ons hotel.

Het eerste dat we gingen doen was met de tram naar de Citadel-berg. Een hoge berg met wat oude gebouwen en een monument enzo bovenop. Dit was een toffe beklimming met op veel punten supermooi uitzicht, maar dankzij de warmte was het best zwaar. Eenmaal boven bleek er ook een toeristenbus te rijden, maar die stopte er niet echt volgens mij. Lopen was dus beter!

Na de klim zijn we begonnen aan de afdaling om 100 meter verder weer een berg te beklimmen. Dit keer was het de berg waarop het Koninklijk Paleis staat, alsmede het (zoals twee dagen later bleek) Budapest Historisch Museum. Hier was verder niet veel te beleven helaas. Een groot stuk was afgezet vanwege onderhoud terwijl we dus ook niet doorhadden dat er een museum in de buurt zat. Hier konden we gratis in met onze Budapest-kaart. Deze Budapest-kaart is overigens een beetje onzinnig. Hij is handig in het OV, maar verder heb je er niet veel aan. Je betaalt dus vooral voor het gemak, niet voor de prijzen.

Zaterdag
Zaterdag was de drukste dag. Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt zijn we naar Heroes’ Square gegaan. Dit was een plein waar een monument staat voor alle stoere Hongaren uit de geschiedenis. Ze hadden ook allemaal een eigen standbeeld. Deze locatie is uiteraard lekker toeristisch, en een verplicht nummer. Bovendien was hier in de buurt de start van de marathon en Maarten moest zich hier definitief aanmelden.

Tegenover Heroes’ Square zit het museum van de Schone Kunst en de welbekende schilderijen hangen hier. Leuke was dat ze een tijdelijke tentoonstelling hadden met Nederlandse schilders. Dat is toch goed voor je nationalistische gevoel! Het tofste in dit museum was echter de mummie-tentoonstelling. In de onderste verdieping kon je een 3D-film bekijken waarin werd uitgelegd hoe ze tegenwoordig mummie-onderzoek doen. Röntgenscans enzo. Best leuk en informatief. De zaal hiernaast had ook vier echte mummies liggen. Bizar dat je te maken hebt met echte doden van duizenden jaren geleden. En ze zien er nog best goed uit ook na al die jaren! De vier mummies hadden elk een eigen hoek van de kamer en in de rest van de kamer stonden overige artifacts en informatieborden.

‘s Middags zijn we nog even op een terrasje aan het water gaan zitten en dit was heerlijk vertoeven. Het hele weekend was echt perfect weer en je kunt bij mij zelfs nog steeds kleurverschil zien op de plek waar mijn horloge zit. Na het chillen op het terras zijn we de dierentuin in gegaan die ook vlakbij Heroes’ Square lag. Deze dierentuin is duidelijk verouderd en veel dieren hebben veel te kleine hokken. Tevens loopt er zo weinig personeel rond dat de beesten gewoon gevoerd worden, chips, koekjes, nootjes, alles… Een beetje vreemd, dat zie je hier in Nederland niet gebeuren. Ondanks dat het leuk blijft om naar stokstaartjes en baby gorilla’s te kijken is de dierentuin in Budapest eigenlijk niet een bezoek waard. De dieren daar verdienen beter…

Zondag
Zondag was de dag van de marathon. Maarten stond extra vroeg op zodat hij op tijd kon ontbijten en een half uur later schoof ik ook aan. Bij de start was het erg druk met lopers en toeschouwers. Ook was er een enorm enthousiaste omroeper en bandje die zorgden voor een gezellige sfeer. Na het startschot duurde het nog minuten voordat Maarten voorbij was. Hierna ben ik even terug gegaan naar het hotel om tassen om te wisselen en vervolgens ging ik richting het parlementsgebouw.

Het parlementsgebouw is echt enorm en het voordeel was dat deze langs de route lag. Toen ik klaar was met foto’s maken ben ik langs de weg gaan staan met de banaan en een flesje Gatorade. Het was heerlijk vertoeven in de zon en het kijken naar rennende mensen vond ik leuker dan ik van te voren had verwacht. Na een klein uurtje kijken kwam Maarten aanstrompelen en kon ik weer verder. Dit keer was de finish het punt waar ik ging kijken. Op mijn dooie gemak kwam ik weer eerder aan dan een hoop lopers. De metro is en blijft sneller dan rennen… Bij de finish was het tijd om nog wat in het gras te liggen en daarna zijn we terug naar het hotel gegaan. ‘s Avonds in de stad nog wat gegeten, kip gevuld met feta en olijven dit keer, om moe te gaan slapen.

Maandag
Vandaag was alweer de laatste dag en dat betekende uitchecken en terug naar huis. Na een goed ontbijt en het weer inruimen van de tassen namen we de metro weer terug naar het vliegveld. We waren prima op tijd, maar doordat het druk was met inchecken duurde dat een eeuwigheid. Bovendien had ons vliegtuig ook nog eens een half uur vertraging. Balen! Maar je doet er niets aan. De vlucht was, net als de heenweg, heerlijk en KLM verdient een complimentje vanwege het eten. Ik had ook nu weer een lekkere lunch!

Eenmaal geland was het een flink stuk lopen naar mijn bagage wat als voordeel heeft dat je daar niet op hoeft te wachten. Hierna restte me enkel nog de treinreis naar Delft en ook deze verliep voorspoedig. Het was een tof weekend! Volgend jaar weer een andere stad!

Het 16-bits tijdperk
Het huidige Square Enix publiceerde ten tijde van de Super Nintendo hun games onder de naam Squaresoft. In deze periode was Square nog verwikkeld in een hevige concurrentiestrijd met Enix. Beide gespecialiseerd in het RPG-genre kwamen ze met de fantastische titels op de 16-bits console van Nintendo. Enix had bijvoorbeeld 7th Saga, Illusion of Gaia en Terranigma terwijl Squaresoft de titels Secret of Mana, Chrono Trigger en Final Fantasy VI in hun portfolio had. Het waren echt hoogtijdagen voor de Japanse RPG’s. Helaas verschenen lang niet al deze titels in Europa, of zelfs ook maar in het Engels. Via Amerikaanse import was er gelukkig voor ons ook genoeg te spelen en hebben talloze gamers uren, dagen en zelfs weken in deze games gestoken.

Nintendo was zo tevreden over Squaresoft en hun resultaten dat ze besloten om samen te gaan werken aan een RPG met Mario in de hoofdrol. In die tijd gebeurde het nog niet zo vaak dat andere developers aan de slag mochten met de grootste Nintendo-held aller tijden, dus Super Mario RPG was als project al heel bijzonder.

De overstap
Voor de opvolger van de Super Nintendo was Nintendo in onderhandeling met Sony om een console te bouwen gebaseerd op discs. Er was zelfs al een prototype uitbreiding voor de Super Nintendo zelf. Uiteindelijk besloot Nintendo de samenwerking met Sony niet door te zetten en Nintendo koos voor hun nieuwe console wederom voor cartridges.

Square was hier niet echt blij mee aangezien ze van plan waren om een gigantisch en groots opgezette game te maken. Er was zelfs al een tech-demo om 3D-graphics, cgi-cutscenes en epische muziek te laten zien. Hier zagen we personages uit Final Fantasy VI in een compleet nieuwe grafische wereld met muziek van cd-kwaliteit.

Dit paste natuurlijk helemaal niet op deze cartridges en Square besloot daarom om Nintendo in de steek te laten en stapte in de onbekende PlayStation-boot. Er gaan ook nog steeds geruchten over de andere mogelijke redenen van Square om over te stappen. Genoemd worden onder andere de censuur van Nintendo en de hoge third-party licentiekosten. Dit zijn tot op de dag van vandaag echter nog steeds enkel speculaties. De engine werd omgetoverd en de game groeide uit tot Final Fantasy VII zoals we deze vandaag de dag herinneren.

Final Fantasy VII was voor veel gamers in het Westen ook hun eerste kennismaking met het genre en wordt, mede daardoor, door velen gezien als hun favoriete RPG. Op de eerste PlayStation verschenen daarna ook de delen VIII en IX, en remakes van bijna alle voorgaande delen. Andere toppers uit de Squaresoft-stal waren in die periode Xenogears en Vagrant Story die beide inmiddels een enorme cultstatus hebben verworven. Het zijn verre van de meest bekende titels, maar zeer geliefd bij de fans.

Squaresoft heeft overigens niet alleen RPG’s gemaakt in deze periode. Ze hebben ook uitstapjes gemaakt naar bijvoorbeeld het fighting-genre met Tobal No. 1. Deze uitstapjes waren echter nooit zo succesvol als hun RPG’s en hoewel ze nog steeds uitstapjes maken van tijd tot tijd blijft het daarbij. Square was, is en blijft een developer die zich richt op RPG’s.*

Of Sony PlayStation ook zonder de hulp van Square zo succesvol zou zijn geweest zullen we nooit weten. Het blijft echter een enorm belangrijk stukje geschiedenis en het succes van Final Fantasy VII zorgde er voor dat we ook in het Westen tegenwoordig Japanse RPG’s normaal in de winkels kunnen kopen.

*Tegenwoordig is Square ook eigenaar van Eidos en hebben ze onder andere Tomb Raider, Batman en Deus Ex in hun bezit.

Padampumpum!
Op gamescom waren er in totaal vier verschillende minigames te spelen zodat we een aardig beeld van de game kunnen vormen. Het type minigames is weer exact hetzelfde als op Nintendo DS en is het makkelijkst uit te leggen aan de hand van het badmintonspelletje in de lucht.

Net als bij gewoon badminton is het de bedoeling dat je op het juiste moment de shuttle terugslaat met de A-knop. Echter, de moeilijkheid deze keer is dat je op de maat van de muziek moet letten. De CPU geeft aan of hij een korte of lange slag maakt door zijn ‘HAI’ te veranderen in een ‘Padampumpum’. Concentratie en een goed luistervermogen is een vereiste, want het is aan de animatie niet te zien wat het wordt.

Om het geheel nog lastiger te maken krijg je ook te maken met wolken die alles verhullen en je écht puur op de muziek laten spelen. Geloof me als ik zeg dat je dat echt niet in één keer goed doet. Als een dolle ga je op de knoppen rammen in de hoop dat je toch nog wat raakt, maar zodra je dat gaat doen kun je het helemaal vergeten. Bij een gemiste slag is het verstandiger om even een tel rust te nemen om de concentratie weer te pakken. De CPU gaat gewoon door namelijk.

Aan het eind van de minigame krijg je een score en je krijgt te horen of je goed genoeg was of niet. Wees voorbereid op een flinke deuk in je ego als je de wat lastigere minigames gaat spelen…

De content
De drie andere minigames van de gamescom-demo waren een flamingodans, een samurai-zwaardgevecht en een doperwtjes-prik-opdracht. De een is nog vreemder dan de ander. Allemaal zijn ze gebaseerd op ritme en is het aan jou om goed te luisteren. Hoeveel minigames er in de volledige game zitten kon de medewerker van Nintendo me niet vertellen. Ik ga er wel vanuit dat er genoeg content in de game zit, dit was bij Rhythm Paradise ook het geval, net als bij de Wario Ware-games.

Nieuw in dit deel is de toevoeging van een multiplayermode waarin twee spelers tegelijk tegen en met elkaar kunnen spelen. Hierbij is het de bedoeling dat je met z’n tweeën genoeg punten haalt om een level te voltooien. Als speler A iets beter is dan speler B kunnen ze op die manier toch samen het level halen. Bonuspunten zijn te behalen voor de harmonie tussen beide spelers. Helaas konden we hier niets van spelen.

Voorlopige conclusie
Net als zijn kleine DS-broertje lijkt ook Rhtyhm Heaven voor Wii een toffe game te gaan worden. Het is zeker niet geschikt voor iedereen, maar als je het leuk vindt om eens iets anders dan anders te spelen moet je Rhtyhm Heaven in de gaten houden. De demo was in ieder geval al genoeg om mij te overtuigen, al was het maar omdat ik een half uur lang lachend heb staan gamen.

The Last Story
The Last Story is een actie-RPG uit de hoge hoed van Sakaguchi, geestelijk vader van de Final Fantasy-reeks. De game heeft als basisgenre de Japanse RPG maar combineert dit met de westerse third-person shooter. Het is niet direct een Gears of War met magie-aanvallen, maar je merkt wel duidelijk invloeden tijdens de gevechten, vooral vanwege het camerastandpunt.

Het stuk dat we konden spelen bij Nintendo op gtamescom was vrij verwarrend aangezien we midden in een gevecht begonnen en er nog helemaal niets vertaald was. Net als andere RPG’s was ook deze game eigenlijk te ingewikkeld om er een goed beeld van te krijgen in de paar minuten die we konden spelen. Wat we zagen was dat je zelf één personage bestuurt terwijl de rest van je party (waarschijnlijk) vooraf bepaalde tactieken uitvoert. Bij meerdere vijanden werden er in ieder geval ook verschillende vijanden tegelijk aangevallen. Het aantal keuzes dat beschikbaar was tijdens een gevecht was vrij uitgebreid maar aangezien ik geen Japans kan lezen had ik helaas geen idee wat ik precies deed.

Grafisch is The Last Story vrij donker, maar het past wel bij de game. Het lijkt een verhaal te krijgen dat wat donkerder is dan de standaard Japanse RPG met vrolijke kleurtjes en schattige beestjes. Voor een Wii-game ziet alles er ook goed uit, al blijft het wat grof vergeleken met games op de HD-consoles. Dat is jammer, maar geen probleem als de game zelf goed genoeg is. Of dat ook echt zo is, zal in de toekomst moeten blijken.

Pandora’s Tower
In tegenstelling tot The Last Story stond er bij Pandora’s Tower wel een mannetje van Nintendo om uitleg te geven over de game. Hoewel deze goede man ook geen Japans kon lezen wist hij wel wat de bedoeling was in de game en wat er op sommige momenten van je gevraagd wordt.

Het verhaal in Pandora’s Tower is kort samen te vatten: het dorp waar je woont wordt aangevallen door monsters en samen met een jongedame lukt het je te ontsnappen. Zij is echter vervloekt en verandert langzaam in een monster. Aan jou de taak om haar te verlossen van de vloek. Je doet dit door haar monstervlees te voeren, dit heeft namelijk een helende werking (probeer het eens bij je volgende verkoudheid!). In totaal zijn er twaalf monsters waarvan je het vlees moet zien te bemachtigen, en elk monster zit in zijn of haar eigen toren.

Zodra de intro is geweest ga je op pad naar de eerste toren om aldaar kennis te maken met je wapen; een kettingzweep. Hiermee versla je de vijanden, je fileert ze ermee om hun vlees te bemachtigen én je kunt het gebruiken voor allerlei puzzels die je in de torens tegenkomt (schakelaars waar je niet bij kan bijvoorbeeld). Handig! De game heeft wat dat betreft veel weg van de laatste Castlevania die vorig jaar verscheen voor Xbox 360 en PlayStation 3. Het speelt allemaal erg soepel en is, zelfs in het Japans, vrij gemakkelijk te volgen. Mocht je geen geduld hebben, dan kun je de Japanse versie alvast importeren als je Wii daarvoor geschikt is.

Grafisch is de game zo op het eerste oog mooier dan The Last Story omdat er veel meer gebruikgemaakt wordt van kleuren en verschillende omgevingen. Nu was de speelsessie van The Last Story een stuk korter, maar lang genoeg om te zien dat de setting anders is. In totaal heb ik zo’n 20 minuten gespeeld volgens mij en ik heb me zeker vermaakt. Ik kan niet wachten tot er een vertaalde demo speelbaar is.

Conclusie
Van alle drie de Project Rainfall-games is het recent verschenen Xenoblade overduidelijk mijn favoriet. Het is echter niet eerlijk om op deze manier de favoriet te kiezen aangezien ik voor Xenoblade de tijd kan nemen en heerlijk onderuit gezakt op de bank mijn controller vastpak. De omstandigheden waarin ik Pandora’s Tower en The Last Story speelde waren niet optimaal. De demo-units van Nintendo stonden redelijk dicht op elkaar, in een hoek verstopt. Daarnaast was het vrij druk in die hoek. Toch heb ik van beide games genoeg gezien om ze op mijn ‘wanted’-lijstje te zetten. Ik ben erg benieuwd naar de vertalingen en de releasedata. Nintendo Wii lijkt in Europa in ieder geval een waardig laatste jaar te krijgen!

Het geheim van de eenhoorn
Steven Spielberg is al sinds de dood van striptekenaar Hergé geïnteresseerd in het verfilmen van Kuifje. In oktober van dit jaar is het eindelijk zo ver als Het geheim van de eenhoorn in de bioscopen verschijnt. De film vertelt het verhaal van drie avonturen van Kuifje. Naast Het geheim van de eenhoorn zijn dat ook De krab met de gulden scharen en De schat van Scharlaken Rackham. Hierin leert Kuifje de welbekende, chronisch dronken, Kapitein Haddock kennen.

De film is gemaakt met dezelfde technieken als bijvoorbeeld Avatar, echte acteurs stonden model voor de digitale hoofdpersonen. Ook is de film volledig in 3D te zien. De game is gebaseerd op de film en ziet er wat dat betreft goed uit. De hele sfeer uit de trailers van de film waren ook te zien in de levels die we zagen op gamescom.

Het leuke van de game is dat deze ook volledig in 3D te spelen zal zijn op PS3 (met bril) en Nintendo 3DS (zonder bril). Hierdoor voelt de game helemaal aan alsof je zelf de film speelt. Hoe het zit met de stemmen en geluidseffecten hebben we helaas niet goed kunnen horen vanwege het lawaai dat Far Cry 3 in de kamer naast ons maakte. Het enige dat we kunnen vertellen is dat het blaffen van Bobby lijkt op het blaffen van een echte hond…

De gameplay
Tijdens de presentatie bij Ubisoft kregen we twee singleplayer levels te zien en drie co-op levels. Het eerste singleplayer-level dat gepresenteerd werd, was een ‘normaal’ level: sidescrolling-2D-platforming-met-puzzels. Een beetje zoals de klassieke Prince of Persia van 100 jaar geleden. Je loopt van links naar rechts, je slaat wat slechteriken neer en je klimt en klautert naar je einddoel. De twist die Kuifje geeft aan de bekende gameplay komt vooral van de personages en de humor. Je kunt bijvoorbeeld in een ton klimmen om zo de slechteriken te ontlopen waarbij je ze zich af ziet vragen of ze gek zijn geworden. De gehele feeling van de game is vergelijkbaar met de comics. Dit type levels omvat het grootste deel van de gameplay als je in je eentje speelt.

Het tweede singleplayer-level dat we zagen was het vlieglevel. Hier hangt de camera schuin achter het vliegtuigje en het speelt vergelijkbaar met alle andere vlieggames die we kennen, al is het geheel in Kuifje veel simpeler van opzet. Dit level kwam ietwat saai over, maar kan leuk zijn voor de afwisseling als de game eenmaal klaar is. Het 3D-effect was hier overigens wel veel duidelijker aanwezig dan tijdens de platformsecties, maar dat mag geen verrassing zijn omdat je nu ook daadwerkelijk de diepte in gaat.

De co-op levels staan los van het singleplayer-gedeelte. Je speelt hier de levels voor de fun, niet voor het verhaal. Alle personages zijn, mits vrijgespeeld, te kiezen en allemaal hebben ze hun eigen sterkte punten. Haddock is bijvoorbeeld de sterkste van het stel en kan bepaalde objecten kapotslaan terwijl Bobby zijn reukvermogen kan gebruiken om items op te graven (zelfs op metalen platformen!). In de co-op levels is samenwerken echt nodig, van het overhalen van schakelaars voor elkaar tot lastigere problemen waarbij timing van essentieel belang is.

Voorlopige conclusie
De avonturen van Kuifje: Het geheim van de eenhoorn is één van de grootste verrassingen van gamescom voor mij persoonlijk. De game valt helaas niet op tussen al het geweld van titels als Battlefield 3, Far Cry 3, Modern Warfare 3 en Gears of War 3, maar het is wel leuk om eens geen derde deel te zien. De humor, de opzet en de herkenning zorgen er voor dat ik in ieder geval uitkijk naar Kuifje!

De avonturen van Kuifje: Het geheim van de eenhoorn ligt op 20 oktober in de winkels voor PlayStation 3, Xbox 360, Wii en Nintendo 3DS.