Roy-O-Rama

“Geniet er van! Het eerste uur is het beste uur in de games-geschiedenis ooit!” Ik hoor het ‘m nog zeggen… Toen ik God of War III in mijn PlayStation 3 stopte was ik dus ook helemaal enthousiast. Een uurtje later was ik echter een beetje teleurgesteld… Het eerste uur was helemaal niet zo bijzonder (Het gevecht met de Kolossus maakte veel meer indruk) en dé plottwist die ik van te voren verwachtte was ook al geweest!

Daar zit je dan met je Dual Shock te staren naar Kratos. Weer moet je health, magie en krachten terug verdienen. Weer (of eigenlijk, nog steeds) ben je boos op alles en iedereen en weer moet alles dood. Het bloed spettert van je scherm en je krijgt zelfs een trophy zodra je 500 vijanden hebt gedood. Nou, whooptidoo. Is dit nou het laatste deel in de trilogie die zo goed is dat ik beide voorgaande games twee keer gespeeld heb? Is dit de afsluiter van één van de meest epische game-trilogieën die er bestaan? Blijkbaar.

Omdat ik toch wel nieuwsgierig was naar het verdere verloop van de game (en het me toch geld gekost heeft) bleef ik doorspelen. Al snel kreeg ik meer wapens, meer magie, meer health, enzovoorts… Ondertussen vielen de Goden ook bij bosjes neer. Daar waar je in de eerste twee games vooral tegen mythische monster vocht en pas op het einde sterk genoeg was om het op te nemen tegen een enkele God ram je ze in God of War 3 neer met een tempo waar Husain Bolt jaloers op is. Na een uur of vier was ik nog steeds nergens van onder de indruk eigenlijk. Ik had nog niets gezien wat we in eerdere GoW-delen niet ook al ongeveer gezien hadden en het dieptepunt was de ondergang van de Zonnegod Helios. Wat een ongelofelijk suf ‘gevecht’ was dat…

Na dit dieptepunt werd het echter wel steeds beter, daarom heet het ook ‘dieptepunt’ natuurlijk. De opbouw was weer een beetje zoals ik van Kratos gewend ben, de vijanden werden interessanter, de puzzels uitdagender en toen ik het opnam tegen Hercules was ik er over uit dat God of War III stiekem toch wel weer erg gaaf was! Omdat ik al redelijk wat spoilers verteld heb zal ik niet verder gaan over wat er daarna nog allemaal gebeurd is, maar Oh. My. God. wat een gave dingen ga je nog allemaal doen! Als ik er nu aan terugdenk moet ik concluderen dat God of War III terecht hoge reviewcijfers scoorde. Het is terecht dat het een systemseller genoemd wordt. Het is terecht dat iedere zichzelf respecterende PS3 fanboy deze game ophemelt. God of War III is gewoon een ijzersterke game.

Natuurlijk zitten er ook weer vervelende passages in waarbij je door een klein foutje in één keer dood bent (denk spike-room tot de macht 10) of passages die overbodig zijn (Kratos als vliegtuig door een smalle gang) maar overall is het een must have. De zoveelste goede game die dit jaar al uitgekomen is. Wat een heerlijk jaar is het toch!

Het eerste deel van Bioshock kwam voor mij een beetje als een verrassing. Ik hou niet zo van shooters, maar Bioshock is er eentje die ik wel kon waarderen. Het feit dat de game een sterk verhaal had (en flink wat adventure/RPG elementen) maakte de game tot meer dan een simpel schietfestijn. Toen Bioshock 2 dan ook werd aangekondigd was ik enthousiast, ondanks al die mensen die hem bij voorbaat afschreven onder het kopje “uitmelken” of “het verhaal van BS1 was klaar”.

Nu ik Bioshock 2 uitgespeeld heb ben ik eigenlijk alleen maar enthousiaster over de game. Er zijn wat verbeteringen doorgevoerd als een mooier gebruik van kleur en een wegwijzer die er voor zorgt dat je niet uren hoeft te gaan dolen op zoek naar dat ene item dat je nodig hebt om verder te gaan. Voor de rest is het gewoon weer genieten geblazen in die ijzersterke Bioshock setting.

Bioshock 2 speelt zich net als het eerste deel weer af in Rapture, maar dan ongeveer 10 jaar na de eerdere gebeurtenissen. Je speelt als Delta, het eerste prototype Big Daddy, die tot leven gewekt wordt door Eleanor Lamb. Meer ga ik niet verklappen aangezien dat zonde is; je moet het verhaal zelf beleven. Dit doe je natuurlijk door de game te spelen en te luisteren naar de personages in de game en je keuzes goed te overwegen. Het verhaal kent ook verschillende eindes, afhankelijk van de keuzes die je maakt. Deze eindes zijn overigens niet zo verschillend als bijvoorbeeld bij Heavy Rain, daar hebben je keuzes écht invloed op het verhaal.

Zoals eerder vermeld maakt Bioshock 2 gebruik van meer en mooiere kleuren. Bioshock 1 was vrij donker en duister, wat perfect past bij Rapture overigens, maar in Bioshock 2 heb je op bepaalde punten echt een overvloed aan kleur. Deze aparte secties zijn een genot om in rond te lopen en zorgen voor een leuke afwisseling aan de vaak donkerdere gangen. Qua gameplay is er niet veel veranderd, links is nog steeds plasmids en rechts is nog steeds schieten, maar de nieuw toegevoegde richtingspijl is erg fijn! Je kunt nu namelijk gewoon vrij rondlopen zonder dat je de weg hoeft kwijt te raken! Heerlijk, de pijl geeft altijd aan waar je heen moet voor je actieve missie. Deze pijl is uiteraard ook uit te zetten als je dat wil.

Qua vijanden heb je nu meer soorten Splicers, meer soorten Big Daddies en natuurlijk de Big Sister. Al deze vijanden hebben ook een eigen plekje in het verhaal zodat het niet lijkt alsof ze ‘zomaar’ in de game gestopt zijn. Ze hebben allemaal een eigen doel binnen het verhaal en worden op de juiste wijze geintroduceerd. Over alles is nagedacht en dat is te merken aan het geheel.

Nou, ik ben dus erg lovend over Bioshock 2. Natuurlijk is het niet zo episch als een Final Fantasy, maar het was een gewoon een toffe game. Het enige nadeel is eigenlijk dat het nogal kort duurt. Ik denk dat het zo’n 10u was voordat de eindcredits over mijn TV rolden… Nu is er wel een multiplayer toegevoegd aan de game, en hoewel die leuk begint, heb je er niet veel aan. Zeker nu niet meer omdat er simpelweg te weinig mensen online zijn in de game. Koop Bioshock 2 dus gewoon voor de fantastische singleplayer en zet hem daarna netjes in de kast naast Bioshock 1. Tip: Ga voor de Rapture of Limited Edition. De artbooks zijn echt mooi!

Nou, het zit er op! Ik heb Final Fantasy XIII uitgespeeld. In totaal heb ik er ruim 56 uur over gedaan om uiteindelijk Orphan te verslaan. Ik heb nog lang niet alles gedaan, zo moet ik nog ongeveer 25 hunt missies, maar voor nu is het even mooi geweest. De reis die begon op 9 maart is ten einde en het is tijd om alles even te laten bezinken en terug te kijken naar deze reis.

Mijn eerste impressie van de game heb je al kunnen lezen en ik had niets dan lof voor Square-Enix. Ik denk hier nog steeds hetzelfde over, FFXIII staat op eenzame hoogte deze generatie. Het einde is bevredigend en verrassend en het eindfilmpje was één van de mooiste die ik ooit in een game gezien heb. Toch kent ook Final Fantasy XIII wat minpuntjes helaas… Zo mis ik inderdaad gewoon een echte stad om even tot jezelf te komen. Final Fantasy XIII gaat maar door en eigenlijk heb je nergens een moment rust. Een stad waar je even kunt overnachten in een hotel. Waar je verschillende winkeltjes hebt om items en wapens te kopen. Je kunt niet zomaar met NPC’s in gesprek over van koetjes en kalfjes. Het is eigenlijk één rechte weg van begin naar eind. En dat is, hoe goed het nu ook uitgewerkt is, toch een klein beetje jammer. Het kopen van items is nu vergelijkbaar met online shoppen; je bestelt vanuit een apparaat en je krijgt wat je koopt. Het werkt, maar het mist het echte shopping gevoel.

Wat hier ook een beetje mee samenhangt is het gebrek aan vrijheid op Cocoon zelf. Op Gran Pulse heb je alle vrijheid van de wereld, en hier bevinden zich ook alle hunt missies, maar op Cocoon kun je nooit eens een locatie een tweede keer bezoeken. Ik had bijvoorbeeld graag nog even terug gegaan naar het bos van Sazh en Vanille om wat meer te spelen met het weer of misschien een bezoekje aan Palumpolum wat een ideale stad zou zijn om te shoppen. Helaas kon dit niet.

Gelukkig was Gran Pulse wel vol vrijheid en in Chapter 11 (en later Chapter 13 als je wilt grinden) kun je dan ook uren bezig zijn zonder je druk te maken over het verhaal. Gran Pulse is ook de plek waar je op een Chocobo kan rijden, waar de Cactuars rondlopen en waar je de speciale veel te sterke vijanden vindt. Hiervoor moet je wel ook flink wat hunts doen, maar aangezien die allemaal een doel hebben en bonussen en experience geven zijn die hunts zeker je tijd waard. Het is stukken beter dan steeds hetzelfde rondje lopen om te grinden in ieder geval!

Een ander iets dat ik anders had willen zien is het gebruik van de Eidolons/Summons. Aangezien je één party leader hebt die je bestuurt heb je maar de keuze voor één Eidolon. Ik speelde vrijwel alleen met Lightning als main character, zij is simpelweg het fijnst om mee te spelen, maar hierdoor kon ik alleen Odin kiezen. Eidolons van bijvoorbeeld Sazh en Hope heb ik nooit in actie gezien omdat ze nooit dienst deden als party leader…

Bovenstaande minpuntjes vond ik toch ook zeker wel jammer, maar niet zo vervelend dat Final Fantasy XIII daardoor slecht werd. Final Fantasy XIII is namelijk een geweldige game, van begin tot eind. Ik heb genoten van alle 56 uur die ik in de game gestoken heb en ik keer ook zeker nog een keertje terug naar Gran Pulse om de Titan Challenges opnieuw te proberen. Voor nu is het echter even genoeg. Het is mooi geweest. Tijd om Lightning los te laten en andere games wat aandacht te geven.

Afgelopen november waren de financiële middelen er niet om naar Qlimax te gaan en omdat onze Hardstyle-kick te halen besloten we om naar In Qontrol te gaan. In Qontrol is, net als Qlimax, een feestje dat georganiseerd wordt door Q-Dance. In de Amsterdam RAI waren in totaal vier zalen die de hardere stromingen in de dance-scene vertegenwoordigen: Early Rave, Hardstyle en Hardcore (er waren twee hardstyle zalen).

We vertrokken om 22:13u met de trein vanaf Delft Zuid om rond 23:30u in de rij te gaan staan om ons te laten fouilleren. Ik stond natuurlijk weer in de verkeerde rij en uiteindelijk waren we pas om 0u binnen. Erg slecht geregeld: meer rijen dan beveiligers waardoor sommige rijen een bewaker moesten delen en het dus twee keer zo lang duurt… Maar goed, eenmaal binnen even muntjes halen en op naar de eerste zaal: Early Rave.

Het thema van de avond was Save.Exit.Planet en sloeg op de komende apocalyps in 2012. De Early Rave zaal was de zaal met de tofste aankleding: de Apocalyps zelf. Een groot verlicht kruis, vlammen op de achtergrond. Supertof gedaan. Toen we binnenkwamen stond Stanton te draaien die ook één van de CD’s gemixed heeft, maar ik vond de set, net als de CD, niet echt boeiend. Na Stanton was het tijd voor Dune (je weet wel, die van Hardcore Vibes) en hij was ook de reden dat we begonnen in de Early Rave-zaal. De tracks die Dune draaide waren vrijwel allemaal toffe klassiekers en ik heb staan springen alsof ik weer 16 was! Echt zo cool! Het enige wat jammer was, was dat Dune als DJ gewoon echt slecht is. Tracks mooi in elkaar over laten lopen kan hij niet, het houdt op bij een simpele fade out en het starten van het volgende nummer. Maar ik heb me er niet minder om vermaakt. Een goed begin dus van de avond!

Na Dune was het tijd voor de mainstage waar we gepland hadden om de rest van de avond door te brengen. De mainstage was de zaal voor de mainstream hardstyle. DJ’s als Frontliner, Wildstylez, Headhunterz en Technoboy stonden er gepland. Toen we aankwamen was Wildstylez net begonnen en dit was een lekkere set. Niets bijzonders op zich, gewoon goed te doen. Hierna was het de beurt aan Frontliner die de eerste van de CD’s heeft gemixed en hoewel de CD erg lekker wegluistert vond ik de set maar matig. Het pakte me niet echt en dus was het tijd voor een eetpauze! Er was best veel keus (patat, wraps, fruit, hotdogs, etc) maar uiteindelijk zijn het gewoon de loempia’s van mr. Long geworden natuurlijk! Heerlijk! De hete loempia’s werden daarna afgeblust met een lekkere aardbeiensmoothie en daarmee was de pauze ook weer afgelopen.

Het was nu de beurt aan Technoboy die een goede set neerzette. Hij blijft toch wel één van mijn favoriete DJ’s als het om hardstyle gaat. Qua verlichting op de mainstage was het nu ook écht begonnen met dikke lasers in verschillende kleuren en vuurwerk. Helaas geen bouncende lasers, maar desalniettemin blijft het een genot voor het oog. De laatste volledige DJ set van de avond die we gezien/gehoord hebben was die van Headhunterz en hier geldt hetzelfde als voor Technoboy, altijd wel een succes. Na afloop van de set van Headhunterz was het inmiddels al zo’n 6:00u en begonnen onze oude lichamen een beetje te protesteren. We pikten nog een kwartiertje Noisecontrollers mee, maar daarna was het toch echt tijd om richting trein te gaan. Eventjes nog een aardbei/tropical calippo scoren en onze vesten ophalen. Rond 8:30u lag ik uiteindelijk in mijn bedje om tegen 12:00u gewekt te worden door mijn lieve nieuwe onderbuurvrouw die ging boren. Ik heb daarna nog een uurtje slaap kunnen pakken, maar ben toen toch maar opgestaan.

In Qontrol was overall een goed feest en ik heb me enorm vermaakt en heb nu zelfs een beetje spierpijn in mijn kuiten. Toch heb ik een voorkeur voor Qlimax vanaf nu. Je hebt daar maar één zaal waardoor je niet het gevoel krijgt dat je misschien een optreden mist en je hoeft geen afstanden af te leggen. Verder is het geluid er gewoon honderd keer beter, zeker omdat er in de main regelmatig een speaker gewoon helemaal uitviel. Béétje jammer… Next Stop: Mystery Land!

Zo, dat voelt altijd goed. Vanochtend had ik een tentamen dat beter ging dan ik had verwacht en nu heb ik weer een paar dagen ‘vrij’. Tijd om weer eens wat aan mijn blog te doen dus in plaats van enkel wat Twitter updates en een wisselende video van de week.

De afgelopen weken ben ik natuurlijk druk geweest met dat tentamen: Differential Equations. Erg vervelend vak, dat ook nog eens saai is en in mijn beleving niet veel toevoegt aan wat ik moet weten in de grote-mensen wereld. Maar ja, het staat nou eenmaal op het lijstje, dus moet het maar. Gelukkig heb ik niet enkel zitten studeren de afgelopen twee weken. Ik heb ook wat Final Fantasy XIII kunnen spelen in inmiddels staat de teller op zo’n 45 uur. 45 uur in 5 weken tijd. Toch nog aardig wat! Maar het is elke minuut genieten geblazen in Final. Als ik de game eenmaal uit heb, ik gok dat dat nog 20 uur ofzo gaat duren, dan ga ik alles wel weer met jullie delen. Er is zo ontzettend veel gebeurd…

Naast Final Fantasy heb ik mijn avonduren volgemaakt met het kijken van Band of Brothers. Deze serie over de Tweede Wereldoorlog is al een aantal jaren oud, maar ik heb ‘m nooit helemaal afgekeken. Nu, op Blu Ray, ben ik aanbeland bij de laatste twee afleveringen en ik ben zwaar onder de indruk. Extreem goeie serie! Ook hierover zal ik binnenkort meer gaan vertellen in een aparte blog. Iets waar ik geen aparte blog over ga schrijven is het avondje Jiskefet van 7 april in de Heineken Music Hall. Ik had van Gerard, Jodi en Thomas een kaartje gekregen voor mijn verjaardag en vorige week was het eindelijk zover. Met z’n vieren weer ouderwets lachen over grappen over alcohol, sex en Nazi’s. De humor is opzeker niet voor iedereen weggelegd, maar voor ons is het nostalgie ten top. De hoofdsketch was Lullo’s, maar ook Debiteuren/Crediteuren en Mijn Club kwamen langs. Als support-act hadden ze overigens een aantal leuke dansende dames, en dat kijkt altijd lekker weg!

Als laatste sociale event was er afgelopen zaterdag een personeelsfeestje in ons bedrijfsrestaurant. Het thema was ‘Hollywood’ en alles wat met films te maken heeft en dat was allemaal best leuk uitgewerkt qua aankleding. Dit keer heb ik echter geen reis gewonnen zoals vorig jaar naar Brussel… De Roy-O-Rama stedentrip van 2010 zal dus volledig uit eigen zak betaald moeten worden. Heeft er iemand hier nog ideeën voor trouwens? Ik wil naar een leuke stad, die niet al te duur is! Qua periode denk ik over mei, of september. De zomermaanden zijn me te warm en uiteraard te duur.

Voor de komende tijd staan er ook alvast een aantal leuke dingen gepland. Zaterdag is In Qontrol, over twee weken is het KoninginneNach/Dag en weer twee weken later is er weer een huisfeestje bij mijn oude huisgenoten! Verder heb ik nog een flinke stapel games die ik ga spelen als bijvoorbeeld Assassin’s Creed 2, Bioshock 2 en Tales of Vesperia. Alleen twijfel ik een beetje of ik Vesperia dit jaar wel moet spelen… In oktober komt Fallout: New Vegas en samen met Final Fantasy XIII heb ik dan wel weer genoeg RPG voor 2010. Ach, in 2011 doet die game het ook nog en ik heb geen haast. Als afsluiter de Official Aftermove van In Qontrol 2009. Zoiets wordt het zaterdag dus ook, maar dan met als thema: Save.Exit.Planet. Heh lekker.

Ik heb de afgelopen vijf jaar redelijk wat muziekgames gespeeld: Donkey Konga, Ouendan, Guitar Hero, Rock Band, Rock Revolution, Singstar, etc. Allemaal waren ze ‘leuk’ tot ‘erg gaaf’, zeker met vrienden in één band. Mijn favoriete muziekgenre was echter nooit echt aanwezig… Ik doel hiermee op stromingen binnen de Dance scene: Trance, Hardstyle, House… Nu is er echter DJ Hero, en hoewel je nog steeds geen volle zalen op Trance Energy of Qlimax trekt met deze game is het wel de tofste muziekgame tot nu wat betreft de muziek!

De werking van DJ Hero is redelijk gelijk aan die van Guitar Hero: er schuiven noten over het scherm en je moet op het juiste moment op de juiste knop drukken. Als extraatjes heb je nu scratchen en faden, net als een echte DJ. Het onderstaande filmpje laat een beetje zien hoe het in zijn werk gaat.

Deze halve minuut is nog maar een héél klein stukje van de tofheid van DJ Hero. De meest gave remixen en mash-ups komen langs en zijn speciaal voor deze game in elkaar gedraaid. Alleen al boven genoemd voorbeeld, Daft Punk met Queen, is al zo awesome dat het de aanschaf van de game waard is… Tel daar dan ook nog tracks van Tiesto, David Guetta, 2Pac, Jackson 5 en Marvin Gaye bij op en je weet meteen dat dit het is. DJ Hero. Beste muziekgame aller tijden!

De gameplay is overigens, zeker in het begin, best lastig. Eén hand drukt op de knoppen en scratcht, de ander bestuurt de crossfader, effecten en bonus-knop. Het duurt even voordat je alles doorhebt, langer dan in het drummen of gitaren in Guitar Hero lijkt het. Voordeel is wel dat je niet ‘af’ kan gaan tijdens een liedje. Je krijgt gewoon minder punten. Dat betekent dat er geen frustratie is! Woei! Ik kan me namelijk nog wel een track herinneren in GH: World Tour waar ik gewoon niet voorbij kom met de drums… Ik HAAT dat! Niets van dat alles in DJ Hero dus!

DJ Hero is opzeker geen game voor iedereen. Ik ken eerlijk gezegd ook veeeeeeel meer mensen die het he-le-maal niets vinden dan mensen die het wel tof vinden. Deels omdat ze niet van muziekgames houden, deels omdat ze de besturing niet trekken en deels omdat de muziek hen niet aanspreekt en er is vast ook wel een Gijs waarvoor alle drie de redenen gelden… Maar ja, ieder zijn ding. En DJ Hero is mijn ding.

Vandaag een keer een iets andere blog dan normaal, meer een informatieve blog dan een mening over een game. Ik wil het namelijk hebben over games in ons dagelijks leven, buiten de consoles om. De aanleiding is een artikel dat ik las in Techno!, een technisch wetenschappelijk tijdschrift. Ook een recente speech van Jesse Schell zette me aan het denken. Wil je na deze blog meer lezen, bezoek dan in ieder geval de gelinkte websites uit dit artikel.

Allereerst het tijdschrift artikel. Hierin wordt in acht(!) pagina’s verteld dat er steeds meer gebruik gemaakt wordt van computersimulaties om mensen te trainen. Nu klinkt dit niet heel gek, want de halve technische wereld gebruikt computersimulaties, maar niet in deze vorm. Er wordt namelijk steeds meer gebruik gemaakt van software die we kunnen beschouwen als videogame zoals je op bijvoorbeeld je Xbox of PC kunt vinden. Een mooi voorbeeld van een dergelijke ‘game’ is Rescue Sim van het Nederlandse Vstep. In Rescue Sim leren brandweerlieden om te gaan met verschillende situaties die kunnen ontstaan bij het blussen van een brand. Denk hierbij aan explosieve inhoud van een gebouw of aanwakkerende wind. De brandweerman ’speelt’ de simulatie vanuit een first person-perspectief en maakt door de omgeving te scannen zijn of haar keuzes. Elke keer dat de simulatie gespeeld wordt zijn de variabelen anders, net als bij een echte brand.

Andere soortgelijke simulatieprogramma’s worden gebruikt voor het leren omgaan met de besturing van een schip (Ship Simulator) of het bekijken van de groei van een haven (SimPort). In theorie zou voor alles een computergame gebruikt kunnen worden natuurlijk, maar overkill is nooit goed. Bovendien is voor lang niet alles een game te schrijven. Wel lijkt het me een goed idee om kinderen meer zaken te leren door middel van videogames. Ik weet niet wat de status op scholen nu is, en wat er terecht gekomen is van Davilex en hun Redcat software, maar het lijkt mij een goede zaak. Nintendo heeft al aangetoond dat de gewone mens bereid is om voor hersengymnastiek en fitness een spelcomputer aan te schaffen, nu de overheid nog om dit te financieren op scholen.

Nu we de educatieve kant hebben besproken is het tijd voor de commerciële kant van games. Bekijk eerst eens de eerder genoemde speech van die Jesse Schell en bedenk dan wat de impact zou zijn als al die ideeën ook daadwerkelijk gebruikt gaan worden. Achievements voor het eten van cornflakes, bonussen voor het kijken van reclame. Denk eens aan de complete verzamelwoede die de Albert Heijn aanwakkert met Smurfen of voetbalplaatjes en bedenk dan wat ze zouden kunnen doen als ze in-game items gaan weggeven. In plaats van een verzamelalbum en in te plakken plaatjes heb je Pokémon-achtige game waarin je steeds nieuwe beestjes krijgt door boodschappen te doen bij de Albert Heijn. Heel Nederland slaat op hol als zoiets gebeurt. En als de actie eenmaal is afgelopen kun je zelf nieuwe beestjes kopen voor een euro per stuk. Het geld blijft binnenstromen dan…

Heavy Rain is qua pure definitie een videogame: je stopt een schijfje in je PlayStation 3 en je bestuurt een paar personages op je TV via een controller. Maar eigenlijk voldoet de term ‘videogame’ niet helemaal. Heavy Rain is meer een interactief videogame-drama, een overlapping tussen een videogame en een detective/drama film. Het exacte genre doet er verder niet toe, Heavy Rain is uniek. Een game die je maar één keer per console-generatie meemaakt…

Heavy Rain vertelt het verhaal van de Origami Killer, een seriemoordenaar die het gemunt heeft op jongetjes van rond de 10 jaar. Hij brengt ze om het leven en laat een Origami figuurtje in hun hand achter. Tijdens de game ga je op zoek naar deze seriemoordenaar met de aanwezige personges. De speelbare personages in de game zijn Ethan, een vader, Scott, een privé detective, Lauren, een prostituee die haar zoontje verloor, Norman, een FBI agent en Madison, een journaliste. Allemaal spelen ze hun eigen rol in de game en allemaal zijn ze op de één of andere manier aan elkaar verbonden door de Origami Killer. Ik verklap verder niets over het verhaal want je moet het zelf ervaren. Wel kan ik zeggen dat alle keuzes die je maakt invloed hebben op het verdere verloop van de game. Deze invloed gaat verder dan het wel of niet krijgen van een bloedneus in een gevecht: de hele verstandhouding tussen personages en of ze blijven leven kan afhangen van een keuze die je maakt.

Doordat je zoveel invloed hebt op het verloop van de game en de personages voel je op een gegeven moment een echte ‘band’ met die personages. Je raakt meer en meer geïnteresseerd in het achterliggende verhaal en hun motivaties. Als jij dan keuzes maakt in de game (schiet je iemand wel of niet neer) neem je dat allemaal mee. Hierdoor is Heavy Rain vaak een zware en soms zelf deprimerende game. Gelukkig zijn er ook momenten waarin je met een grote smile op je gezicht aan het genieten bent van de kleine dingen in het leven. Zo heb ik in Heavy Rain een luier verschoont, een eitje gebakken en een kind verplicht zijn huiswerk te maken! Het is sinds 1997 niet meer voorgekomen dat ik zo geraakt werd door een game…

Maar ondanks dat het dus een enorm aangrijpende, émotionele ervaring is en een ijzersterk verhaal kent, is Heavy Rain niet perfect. Ik vond met name de besturing af en toe tergend… Het lopen gaat stroef, de camera werkt vaak tegen en er zijn af en toe net even teveel knoppen die je tegelijk moet indrukken. Hierdoor falen sommige acties die je wil doen waardoor het verhaal een andere wending neemt dan jij wil. Dit is behoorlijk jammer en een beetje een afbreuk aan de game. Desalniettemin is het totaalpakket zo prachtig dat ik de makers de gekozen besturing vergeef. Ik ben er nu, anderhalf uur na het uitspelen, nog steeds van onder de indruk, zo bijzonder is de game! Ik ga trouwens de game nog eens spelen om te kijken of ik wat meer mensen in leven kan houden…