Roy-O-Rama

Algemeen
Hoewel ik maar twee dagen in Keulen ben geweest heb ik alles gespeeld wat ik wilde spelen. Mario-games, Wii-games, Vita-games en geen Kinect-games! Een erg geslaagde beurs dus wat dat betreft. Wat ik wel jammer vond is het feit dat het op de publieke dagen eigenlijk te druk is om iets fatsoenlijk op de beurs zelf te spelen, een extra persdag had ik persoonlijk fijner gevonden.

De publieke hallen waren overigens wel groter en ruimer opgezet dan in Leipzig, de beurs waar ik in 2008 een paar dagen ben geweest. Vooral Sony had veel open ruimte wat fijn games was. De mooiste booth was overigens van THQ die bijvoorbeeld een ruimtevaartuig had gebouwd voor Space Marine. Nintendo was mooi wit, maar daar het was enigszins eng vanwege al die cosplay Link- en Zelda-figuren die er rondlopen.

Qua naschoolse activiteiten heb ik niets bijzonders gedaan. Een biertje bij EA halen duurde een uur op woensdag en het ‘Nederlandse pers’-feestje in de Ierse pub was er maar half. Gelukkig was er aan de overkant een gezellig café met accordeonkasten (denk arcadekast, maar dan met accordeon) en zwart-wit-naaktfoto’s. Ook jammer was het gratis drankfeestje van World of Tanks dat gehouden werd toen ik in de trein naar huis zat…

Super Mario 3D Land
Bij Nintendo achter de schermen kon ik op mijn gemak Super Mario 3D Land spelen, dé game waar ik voor naar Gamescom ging. Heel veel wil ik er nog niet over te zeggen, behalve dat het wel enigszins aan mijn verwachtingen voldoet. Het speelde erg lekker, maar er was wel een iets minder interessant level te spelen. In een aankomende preview zal ik hier uitgebreider op ingaan.

Top
Onder het kopje ‘top’ noem ik dit keer niet mijn game of the show, de lekkerste boothbabe of de tofste goodie, maar iets wat eigenlijk niet direct met een gamebeurs te maken had: de massagestoelen. In één van de pershallen, vlakbij Ubisoft, stond een massagestoelendealer met een aantal testexemplaren. Toen ik er langs liep, en nog wat tijd over had, ben ik gaan zitten en koos voor een Shiatsu massage. De tien minuten die volgden zorgden voor heerlijk genot dat ook enigszins pijnlijk was. Daarna was ik weer helemaal fris! Aanrader dus, ware het niet dat de prijs op een paar duizend euro lag…

Flop
De flop van de show was een combinatie van de opzet van bepaalde booths en mijn onoplettendheid. Vrijwel elke booth was namelijk ietwat verhoogd, of had een drempel. Vanwege het harde geluid, de flitsende lichten en de drukte zag ik iets te vaak die drempels helemaal niet… Ik ben gelukkig niet helemaal gestrekt gegaan, maar toch een flink aantal keer gestruikeld. Een beeeetje jammer!

De telefoon
Qua specificaties is de telefoon nagenoeg gelijk aan de Nokia C7 en mijn eigen Nokia N8. Dat wil zeggen een 680MHz CPU en 256MB RAM. Het scherm is echter 4″ groot en heeft een resolutie van 360×640 pixels. De camera heeft 8MP fixed focus lens en verder bezit de telefoon alle gangbare opties als bluetooth, USB-on-the-go, wifi, radio, etc.

De telefoon past wat dat betreft helemaal in de huidige lijn Symbian-toestellen van Nokia. Je kiest een N8 voor de camera, de C6-01 als goedkoop alternatief, de E7 als zakentelefoon en de X7 zou het multimedia/entertainment toestel zijn vanwege het grotere scherm en de uitstekende speakers. Deze klinken erg goed en behoren tot de beste speakers die ik gehoord heb op een mobiele telefoon. Het enige dat jammer is, is dat de speakers aan weerszijden aan de onderkant zitten. Als je de telefoon in landscape houdt, zoals je doet met het bekijken van films of het spelen van games, dan zitten de speakers rechts. Het stereo effect vervalt dan. Zonde!

Het design van de X7 is enigszins te vergelijken met die van de N8 vanwege de schuine hoeken, maar dit toestel is dunner, groter en heeft een betere menu-knop. De behuizing is ook dit keer weer van metaal wat betekent dat de telefoon tegen een stootje kan. Het is nog steeds niet verstandig om er mee te gooien natuurlijk, maar je kunt ‘m met een gerust hart een keer laten vallen. De algehele feel van de telefoon is erg goed; hij ligt lekker in de hand.

De software
De X7 was één van de eerste toestellen die standaard met Symbian Anna geleverd werd (note: inmiddels wordt Anna voor alle nieuwe Symbian toestellen uitgerold, afhankelijk van welke provider je hebt is deze wel of niet beschikbaar). Deze versie van Symbian is de beste en snelste Symbian ooit en een hele verbetering ten opzichte van wat we gewend waren van Nokia. Het blijft nog steeds een beetje minder flitsend dan iOS, maar het is een grote stap voorwaarts. Nokia heeft ondertussen bevestigd dat ze met Symbian tot zeker 2016 doorgaan.

Feit blijft dat Symbian achterblijft qua apps. In principe kun je alles doen wat bijvoorbeeld een iPhone of Galaxy S ook kunnen, maar er is minder keus/variatie. De beste apps zijn daarnaast ook nog eens allemaal van Nokia zelf en third party support holt achteruit (tip: check Nokia Betalabs als je een Symbian-telefoon hebt).

De games
Wat betreft games geldt hetzelfde. Naast de talloze mobile games (variërend van Angry Birds tot Fruit Ninja en van Zen Drop tot Doodle Jump) zijn ook de grotere als Assassin’s Creed, Spider-Man, Tetris en Need for Speed Shift te spelen. Helaas is iets als Dead Space of het nieuwere Need for Speed Hot Pursuit niet beschikbaar. Dat is jammer want technisch kan de hele reeks smartphones het aan. De games die op het reviewtoestel meegeleverd werden draaiden allemaal erg soepel en waren goed te besturen voor touchscreen-only games.

Omdat ik zelf een N8 heb, heb ik de performance van de X7 naast die van de N8 gelegd en er is geen verschil. Alle apps, en dus ook alle games, starten in dezelfde snelheid op. Dit ondanks dat de N8 een jaar oud is en bijna ‘vol’ zit met apps, muziek en media. Wat dat betreft hoef je dus geen X7 te kopen. De X7 wint het voor de games vooral op het gebied van de eerder genoemde speakers en het display. Die maken de ervaring iets meer ‘game’.

Conclusie
De X7 is een prima telefoon binnen de huidige Symbian-reeks waarin ook de C7, N8 en E7 vallen. Ze hebben allemaal een andere doelgroep, maar zijn in de basis gelijk. Het grotere scherm en de betere speakers zorgen er voor dat de X7 als entertainment-telefoon zeker geschikt is, al had de resolutie van het scherm wat hoger gekund. Als telefoon voor een gamer is het echter minder geschikt, iOS heeft een veel groter aanbod en dat wordt alleen maar meer. Ook is er natuurlijk een echte game-telefoon in de vorm van Xperia Play die knoppen en PlayStation-support heeft. Eigenlijk alleen aan te raden voor fans van Nokia en/of Symbian die een degelijke telefoon zoeken en veel video’s kijken en muziek luisteren op hun telefoon.

Als je Dream Trigger gaat spelen zie je een game die op het eerste gezicht bekend voorkomt. Het lijkt namelijk op elke kleurrijke shoot ‘m up die je tot nu toe gespeeld hebt. Geometry Wars, Rez, Galaga… Noem ze maar op. Je beweegt je avatar met de circle pad over het scherm en schiet met L of R de vijanden kapot. Dit is echter niet alles. Dream Trigger voegt namelijk een extra dimensie toe, en dan bedoelen we niet de derde grafische dimensie. Nee, Dream Trigger 3D gebruikt dubbele besturing. Naast het circle pad en de schouderknop heb je ook het touchscreen nodig.

De vijanden die je op het bovenste scherm kapot moet schieten zijn namelijk onzichtbaar. Je kunt deze zichtbaar maken door muzikale bommen te droppen op het touchscreen. Als de onzichtbare vijand geraakt wordt door een geluidsgolf wordt deze zichtbaar en kun je ‘m wel neerhalen. En alsof dit allemaal nog niet lastig genoeg is moet je ook letten op je voorraad bommen én je voorraad gewone lasermunitie.

De gecombineerde besturing zorgt voor linkshandige gamers wel voor flink wat aanpassing. Hoewel je de besturing van je avatar naar de ABXY-knoppen kunt zetten, kun je toch het beste gewoon gaan oefenen met de stylus in je rechterhand. De controle over je avatar met de knoppen is simpelweg te laag, je hebt analoge besturing nodig wil je fatsoenlijk vijanden en kogels kunnen ontwijken.

Als linkshandige had ik ook flink wat problemen met de game. Het kostte me een aantal dagen om de besturing onder de knie te krijgen en het eerste level te halen. Het is dat er van me verwacht wordt dat ik genoeg tijd in een game stop voor een review, anders was ik er na een uur al mee gekapt. Ik voelde me motorisch gestoord met de stylus in mijn rechterhand…

Dat ik uiteindelijk toch doorgezet heb zorgde op dag vier voor het behalen van het eerste level. Een onwijs gevoel van euforie was het gevolg en snel ging ik door met een volgende level. Dit level werd daarna in één keer gehaald, zonder een leven te verliezen. De game was in één klap van ‘kut’ naar ‘geweldig’ gegaan.

Nu ik de besturing onder de knie had kon er ook meer genoten worden van de presentatie. Deze is namelijk subliem! Allereerst zijn de graphics beeldschoon! De fantastische combinatie van explosies en talloze kleuren zorgen voor een visueel orgasme. Als je dan ook meeneemt dat er echt diepte gebruikt wordt om de eerder genoemde power-ups beter te zien aankomen is het simpelweg klaar. De funky techno-soundtrack is daarnaast ook erg goed en wordt aangevuld met de typische shmup-geluidjes voor ontploffingen en power-ups.

Tot nu toe is de review redelijk lovend geweest, maar als je het eindcijfer al gezien hebt zie je dat Dream Trigger toch ergens de mist in gaat. Het grootste probleem van de game is dat er niets nieuws komt in de levels. De setting en kleurtjes veranderen, maar de vijanden zien er altijd hetzelfde uit (ook al kun je zelf kiezen of het bloemetjes, sterretjes of vierkantjes worden) en de tactiek is ook altijd hetzelfde. Natuurlijk wordt de game wel steeds iets moeilijker door steeds ingewikkeldere patronen, maar that’s it.

Daarnaast is de levelopbouw heel vervelend. De levels worden gepresenteerd op een grote plattegrond waarbij de levels een kruispunt zijn op de vertakkingen. Een soort stamboom zeg maar. Nu is de vrijheid om te kiezen welk level je speelt wel een pluspunt, maar je kunt hierdoor wel gruwelijk vast komen te zitten. Een level starten kost een bepaald aantal punten en als je niet genoeg punten hebt kun je niet verder. Als je een level gestart hebt dat op dat moment te moeilijk blijkt te zijn, en je hebt geen punten meer, dan kun je nergens heen. Je zult DAT level moeten halen om verder te kunnen. Dit is werkelijk waar ridicuul! In elke andere game kun je altijd nog terug naar eerder behaalde levels om te oefenen of punten te halen, in Dream Trigger 3D niet. Bizar…

Conclusie
Het concept van Dream Trigger 3D is supergaaf en de presentatie is subliem. Als je gek bent van psychedelische kleurtjes, spacende muziekjes en top down shooters moet je de game zeker een keer proberen. Zodra je de game doorhebt zul je genieten! Helaas is er daarna niet echt meer iets te ontdekken. Het concept verliest, hoe gaaf ook, vrij snel haar charme. Tel daarbij op dat je niet vrij van level naar level kunt gaan en je zit met een game die je snel zult laten liggen. Dream Trigger 3D is gaaf, maar piekt veel te vroeg om vervolgens compleet af te zakken. [4]

Electronic Family Festival (EFF) is een festival dat georganiseerd werd door Alda Events en je kon aan alles merken dat Armin van Buuren een flink aandeel had. De line-up was extreem goed voor een dergelijk klein festival, er was een stage vernoemd naar A State of Trance en hij draaide naast de afsluitende set op de mainstage ook drie korte back-to-back sets.

Op zaterdag moest ik eerst nog even werken van 8u tot 11:15u wat betekende dat ik vroeg op moest. Gelukkig was ik de vrijdag ervoor vrij en heb ik alvast veel vooraf uitgerust… Rond 12:00u waren we uiteindelijk op weg naar de trein om via een extreem soepele rit, zowel qua trein als qua bus, iets na 14:00u op het terrein aan te komen. Het eerste dat opviel was dat het een vrij klein festivalterrein was. Op Mystery Land is de Q-Dance stage alleen al groter gok ik. Maar goed, dat mag de pret niet drukken natuurlijk! We liepen direct naar de mainstage waar op dat moment Aly en/of Fila op het podium stond(en). We waren precies op tijd ook om de track van het jaar mee te pikken:

Om 14:30 begonnen Gabriel & Dresden, een duo dat na lange afwezigheid weer terug is in de trancescene. Dit optreden was HET optreden dat ik moest zien. Helaas vielen ze onwijs tegen. Ze draaiden wat oude klassiekers in een nieuw jasje, maar verder was het allemaal te Amerikaans ofzo. Ik voelde in ieder geval geen klik zoals ik die in 2004 op Innercity nog wel met ze had. Zonde. Want hun remix van ‘Promises‘ is magisch mooi.

Tussendoor ben ik overigens wel 100 keer naar het toilet gegaan. Ik denk dat de drie blikjes Red Bull vrij veel aandacht vroegen van mijn blaas. Gelukkig werd het gaandeweg iets minder, maar damn… Dat was behoorlijk vervelend. Gelukkig was dat allemaal wel goed opgezet, meeeeer dan genoeg wc’s. De verschillende barren aan de zijkant van het terrein waren ook in grote getale aanwezig en dankzij de leuke barmeisjes keerde je altijd met een glimlach op je gezicht terug. Erg goed geregeld allemaal!

Na G&D draaiden respectievelijk Gareth Emery en Markus Schulz die allebei prima sets neer hebben gezet. We zijn tussendoor even grote eetpauze gaan houden, weer zonder lange wachtrijen, en hebben toen wat kunnen horen van de B2B-sets van Armin. Deze klonken wat gek, je hoorde duidelijk dat het twee DJ’s waren die steeds hun eigen tracks kozen. De flow was minder als je gewend bent van zulke artiesten. Vanaf de plek waar we zaten te eten kon je ook de Space Ibizi/lounge/Balearic stage bekijken, maar hier stonden misschien maar 10 man. Het geluid daar werd ook compleet overstemd door de ASOT stage. Persoonlijk vond ik dat stukje Ibiza dus wat overbodig terwijl ik wel een grote fan ben van de Balearic sound zoals we die van bijvoorbeeld Roger Shah kennen.

Toen het wat donkerder begon te worden kwam er nog meer sfeer; de lichten hadden meer invloed en het werd ook wat drukker. Ferry Corsten draaide een heerlijke set met mijn persoonlijke favoriet Made of Love. Helemaal niets op aan te merken Ferry!

De afsluiter van de avond was, uiteraard, Armin van Buuren. Hoewel ik het een held vind vanwege alles wat hij doet en betekent voor Trance vind ik ‘m als DJ meestal wat lafjes. Alsof hij anderhalf uur aan het opbouwen is zonder echt te knallen. Nou, dit keer verbaasde hij me en ik vond het één van de beste sets van Armin, ooit. Toen de lasers aangingen en er een parade met balonnen door het publiek liep was het feest ook compleet. Wat een geweldige afsluiter van de avond. Uiteindelijk vertrokken we drie minuten voor het einde, tijdens het encore ‘In and out of Love’ van Armin zelf. Tijdens deze track barstte ook het vuurwerk los en met kippenvel op mijn armen en rug liepen we terug naar de bus.

Tot volgend jaar Electronic Family!

De laatste blog op Roy-O-Rama is alweer ruim twee weken geleden online geplaatst. In de tussentijd is er weinig nieuws verschenen, op een enkele video van de week na. De afgelopen weken heb ik het ook veel te druk gehad eigenlijk, de eerste twee weken fulltime werken vallen me altijd zwaar. Wanneer doe ik de boodschappen? Wanneer doe ik de was? Een vrije dag is dan ook helemaal niet zo vrij meer helaas. Bloggen schiet er dan snel bij in en ik ga dan liever op de bank hangen om Friends te kijken (seizoen 3 inmiddels) of te gamen (Fallout New Vegas: Old World Blues DLC).

Toch wil ik jullie weer eens wat nieuws voorschotelen. Dit keer wordt het een blog over blog-ideeën die het nooit gered hebben tot volwaardige blog. Dit zijn artikelen waarvan ik aanvankelijk dacht dat het een onwijs leuk stukje zou worden, maar dat simpelweg niet is geworden. Eén van die onderwerpen is toiletten. Van een vriendin hoorde ik dat zij een blog had geschreven voor Wereld Toiletdag, en dat deze één van de meest gelezen artikelen is geworden. Ik heb sindsdien een aantal foto’s van toiletten gemaakt (op vakantie, op werk, thuis, etc.) maar het is nooit uitgegroeid tot complete blog. Inmiddels heb ik de foto’s ook niet meer, dus er komt geen toilettenblog vrees ik…

Een andere blog waar ik aan begonnen ben is een Nokia-blog, maar dit werd een heel saai artikel. Het gaat op dit moment dramatisch slecht met Nokia, de verkopen kakken in, de updates blijven uit en de Windows Phone-modellen laten nog wel even op zich wachten. Toch ben ik zeer tevreden over mijn N8. TV kijken, foto’s/video’s maken, internetten, muziek luisteren en bellen werkt als een zonnetje. Daarnaast komen er talloze toffe apps uit. Het enige dat ik mis is Appie (van Albert Heijn) en een app waarmee ik mijn gamescollectie kan inscannen en exporteren naar mijn PC. Maar van die laatste weet ik niet of dat überhaupt wel bestaat? Tips zijn welkom, ook voor niet-Nokia telefoons.

Een spin-off op mijn niet verschenen Nokia-blog was een Youtube-blog. Hierin wilde ik de tofste filmpjes plaatsen die ik met mijn N8 opgenomen heb, aangevuld met een aantal Youtube-klassiekers. Dit is uiteindelijk niet doorgegaan omdat er simpelweg veeeeeel te veel op Youtube staat dat leuk is om door te linken. Bovendien is het niet wenselijk om teveel linkjes in een artikel te zetten omdat mensen dan wegklikken van je site. Alle video’s embedden is ook geen optie omdat dat veel te druk wordt. Ik hou het dus maar gewoon op mijn favoriete, eigen gemaakte filmpje. Tiesto draait Sky & Sand op Energy 2011. Opgenomen met een Nokia N8.

Ook was ik ooit eens begonnen aan een stukje geschiedenis over mezelf, met als focus mijn hobby videogames. Wat was het eerste dat ik speelde? Wat zijn mijn favoriete games aller tijden? Hoe zie ik de toekomst? Dit komt er in de toekomst ook nog wel, maar het stuk dat ik geschreven heb was veel te lang. Bovendien komt er op FOK!games nog een keer een column, en dat wil ik dan gaan combineren.

Qua bioscoopfilms is het de afgelopen tijd best goed trouwens. Ik vond Harry Potter 7.1 en 7.2 erg leuk en spektakelvol. Cars 2 en Transformers 3 zijn tof en precies wat je er van te voren van verwacht. Daar had ik ook niets bijzonders over te vertellen voor in een blog dus, ook al zijn zulke grote films vaak wel goed voor de views. Gisteren zag ik trouwens Attack the Block, een film over een gang in Londen die het opneemt tegen aliens. Ik had er nog geen trailers van gezien en de film draait maar één keer per dag, maar hij is hilarisch! Ik heb zoooo hard gelachen soms! Ga er deze week nog heen, want volgende week draait hij waarschijnlijk niet meer en dat is zonde.

Afgelopen weekend wilde ik ook wat schrijven over de dramatische gebeurtenissen in Noorwegen en de rol die Nederland speelde in het zieke hoofd van de dader. Maar ik kreeg geen woord op papier. Ik word zo droevig als ik getuigenverklaringen lees en zo woedend als ik de motieven van de dader lees dat ik mezelf gewoonweg niet kan zetten tot er over schrijven. Vreselijk! De dood van Amy Winehouse wil ik ook nog wel noemen trouwens. Deze kwam totaal niet als een schok en de vraag was niet ‘of’, maar ‘wanneer’. Het is zonde dat artiest met zulk talent zich dood zuipt en snuift, maar ik heb geen meelij met zoiets.

Tot slot ben ik ooit begonnen aan een blog over merken. Ik ben zelf redelijk merkenvast, mijn jeans zijn standaard van Ecko, mijn hagelslag is van Venz en ik drink enkel Karvan Cevitam limonade. Deze blog heb ik nooit afgemaakt omdat het me gewoonweg niet interessant leek voor de lezers, who cares dat ik enkel Albert Heijn pindakaas eet of het liefst op K-Swiss loopt? Juist, niemand. Mensen om me heen weten dat soort dingen sowieso wel.

Ten tijde van de Super Nintendo was het als RPG-gamer een beetje een drama. Games als Chrono Trigger, Final Fantasy III (VI) en Super Mario RPG verschenen simpelweg niet in Europa. We konden wel aan de slag met een converter, zo heb ik Chrono Trigger gespeeld, maar gewoon op je fiets naar de Bart Smit fietsen was er niet bij. De gameshop die toevallig importgames had was bovendien kei duur. Ik kan me herinneren dat Chrono Trigger 220 gulden kostte. Achteraf gezien was het dat wel waard geweest, maar goed. Huilen met de pet op als jochie van 14 jaar. Het is dat we Terranigma kregen, anders was ik fulltime PC piraat geworden waarschijnlijk.

Door de jaren heen was het niet veel beter eigenlijk. Nintendo en Square-Enix waren matige uitgevers als het aankwam op het lokaliseren van games. Final Fantasy kwam vanaf 1997 gelukkig wel voortaan standaard naar Europa, maar er waren nog steeds veel titels die we niet kregen in Europa. Toen de generatie van GameCube en PlayStation 2 aanbrak en ik inmiddels op mezelf woonde en wat meer verdiende, kon ik zelf gaan importeren. Op die manier was ik EN goedkoper uit, EN ik kon games maanden voor de Europese release spelen.

Vooral voor GameBoy Advance en Nintendo DS was dit lucratief, via import betaalde je 30-40 euro en hier betaalde je 40-50 euro. Wel viel me op dat ook Europa steeds meer gelokaliseerde games kreeg. Nintendo of Europe ging zelfs games exclusief naar Europa halen terwijl Nintendo of America ze liet liggen. RAAR! Je ziet de verschuiving op het bovenstaande plaatje (bron: IGN) en ja, voor Nintendo Wii is het helemaal ridicuul! Zeker als je hoort wat Nintendo-fans in Amerika allemaal voor acties gevoerd hebben…

De reactie van Nintendo of America op de vraag om Xenoblade, The Last Story en Pandora’s Tower te lokaliseren was dat ze er geen plannen voor hebben. Nintendo of Europe heeft alle drie de games inmiddels bevestigd en als eerste komt Xenoblade uit op 2 september aanstaande. Bestel de game nu en je krijgt er een rode Classic Controller Pro bij! Om wat meer info te geven over deze games, en ze daarmee ook meer naamsbekendheid te geven volgt hieronder nog een korte beschrijving per game.

Xenoblade Chronicles
Xenoblade is een RPG van Monolith Soft, een studio opgericht door Hirohide Sugiura (Squaresoft) en in bezit van Nintendo. Ze zijn onder andere verantwoordelijk voor de Xenosaga-reeks en Baten Kaitos. Toen ik de game voor het eerst zag dacht ik simpelweg dat het weer een Japanse RPG was zoals er zoveel (teveel soms) zijn. Het trok me nog niet echt. Toen er steeds meer over de game bekend werd, en het inmiddels legendarische Field-fimpje online kwam was ik om. Het design van de locaties en de fantastische soundtrack gaven me kippenvel. Xenoblade was een titel om in de gaten te houden! Na de aankondiging in 2009 was het lang stil rondom de game totdat de game in Japan in de winkels lag. Eén specifieke quote van een Japanse speler zette de hypetrain in de vijfde versnelling: As the best game in their resume to date, and the best rpg on a Nintendo system since Chrono Trigger, Xenoblade stands as a proud example of how great rpgs are made. Na lang wachten bevestigde Nintendo of Europe de game en werd bekend dat we in september ‘al’ aan de slag kunnen in de wondere wereld van Xenoblade.

Pandora’s Tower
Pandora’s Tower is een action adventure waarin de hoofdrolspeler een ketting/zweep als wapen gebruikt. En als gereedschap om bepaalde locaties te bereiken. Niet echt origineel dus, maar de setting is wel interessant. Je bent op zoek naar het vlees van twaalf monsters in twaalf verschillende torens. Dit vlees heb je nodig om een jonge dame te redden van een vervelende ziekte. Dit alles wordt gepresenteerd in, voor Wii, erg mooie beelden met een goede soundtrack. De game lijkt qua gameplay waarschijnlijk op een combinatie van God of War, Castlevania: Lords of Shadow en Zelda. Prima games om inspiratie uit te halen lijkt me! Het is van de drie waarschijnlijk wel de laagst-scorende game, met gemiddeld ‘maar’ een 8 van Famitsu. Desalniettemin heeft het mijn interesse!

The Last Story
The Last Story is een game van de bedenker van Final Fantasy. Dat alleen is al genoeg om de game in het rijtje ‘interessant’ te zetten. The Last Story is dit keer geen turnbased RPG, maar kent realtime gevechten waarbij de camera net achter je hangt. Een beetje zoals in Gears of War, een game die als inspiratie diende voor deze RPG. Grafisch en geluidstechnisch is alles dik in orde en jawel, Uematsu heeft de soundtrack geschreven. Op papier is het wat dat betreft ook net alsof je een real time Final Fantasy-game in je handen hebt. Net als Pandora’s Tower duurt het overigens nog wel tot 2012 voordat we deze game kunnen gaan spelen.

Ik ga alle drie de games sowieso aanschaffen. Naast het feit dat het me alle drie toffe games lijken vind ik gewoon dat Nintendo de steun verdiend heeft. De games zijn namelijk geen grote bekende namen waarvan er miljoenen over de toonbank zullen gaan. Het zijn games die enkel voor een beperkt publiek geschikt zijn. Ondanks alles gaan ze er gewoon voor, en ik dus ook. Doe je mee? Koop de games, voor een beter Europa!

Hey! Listen!
Het verhaal in Ocarina of Time is ons allen wel bekend inmiddels. De jonge Link is The One en moet de kwaadaardige Ganondorf stoppen in zijn zoektocht naar de TriForce. Met behulp van de TriForce zou Ganondorf alleenheerser willen worden en dat willen we natuurlijk niet! Onderweg krijgt Link hulp van een boom, een paard, een prinses en zelfs een vliegend bolletje licht. Dit bolletje licht, Navi genaamd, is je trouwe side kick en helpt je op veel punten in de game met tips en ideeën. Elke keer als Navi iets te zeggen heeft roept ze heel hard HEY LISTEN! en dat wordt een beetje vervelend op een gegeven moment. Zeker als ze begint te zeuren over het feit dat je af en toe pauze moet nemen tijdens het gamen…

Gelukkig kun je Navi voor een groot deel negeren, al is ze soms stiekem toch wel handig als je even niet meer weet wat je moet doen. Navi is overigens het enige personage in de game dat iets van tekst heeft. Alle andere personages hebben geen enkele vorm van voice-actors. Daar was vroeger nog helemaal de ruimte niet voor door de beperkte opslagruimte op cartridges, Nintendo is sowieso niet zo van de voice-characters. Qua geluid is de muziek veel belangrijker. Muziek speelt in de game een grote rol en dat is niet alleen door de fantastische en sfeer toevoegende soundtrack. Je leert gaandeweg namelijk verschillende deuntjes die je speelt om bepaalde lokaties te bereiken of gebeurtenissen te starten. Je hoeft gelukkig niet alle liedjes uit je hoofd te leren, ze worden opgeslagen in het menu en zijn altijd op te roepen als je ze nodig hebt.

Anno 2011
Hoewel de game, inclusief bugs, vrijwel letterlijk overgezet is zijn er toch flink wat verbeteringen. De eerste die opvalt is natuurlijk de grafische update. Ocarina of Time is nu volledig in 3D te spelen en de game is het beste wat 3DS te bieden heeft qua gebruik van 3D. De game voelt echt aan alsof je naar een sprookje in een kijkdoos zit te kijken. Bovendien is dankzij de krachtigere hardware de framerate nu mooi constant en loopt alles soepel zonder haperingen.

Grazzo heeft daarnaast ook het kleurenpallet wat aangepast. In de Nintendo 64-versie was Ocarina of Time behoorlijk duister en donker, maar nu is het allemaal veel kleurrijker. Wat mij betreft is het een geweldige keus geweest, want de game straalt nu echt. Veel textures zijn ook net wat strakker. Helaas zie je aan sommige objecten (zoals het hek op bovenstaande screen of het struikgewas) nog wel dat het een oude game is, maar buiten dat kan het prima mee in 2011.

Om de game voor meer mensen toegankelijk te maken heeft Nintendo een ingebouwd hulpsysteem. Her en der in Hyrule zijn stenen geplaatst waar Link in kan kruipen. Zodra je daar ingekropen bent kun je korte filmpjes zien van de taken die je moet gaan doen. Deze filmpjes verklappen net genoeg om je verder te helpen zonder je bij de hand te nemen zoals bijvoorbeeld Super Guide in de laatste Mario en Donkey Kong-games doet.

Een derde verbetering ten opzichte van het origineel is de besturing. Dankzij het touch-screen heb je veel sneller toegang tot je verschillende wapens en met de motion controls kun je veel gemakkelijker richten met wapens als je hookshot of boog. De gehele ervaring voelt hierdoor soepeler aan en dat is nodig omdat op het gebied van gameplay de jaren toch wel zijn gaan tellen.

Je kunt tijdens het beklimmen van muren bijvoorbeeld niet je wapens gebruiken en er wordt nergens bijgehouden welke sidemissies je allemaal geactiveerd hebt. Veel van de puzzels zijn tegenwoordig ook niet bijzonder meer, we hebben ze allemaal al eens eerder gezien. Het meest vervelende is echter de camera die, zeker in kleine ruimtes in dungeons, vaak heen en weer vliegt waardoor je het overzicht verliest. Dat kan anno 2011 toch wel beter.

Met bazenfunctie
Mensen die de game uitspelen – dat kost je zo’n twintig uur – kunnen daarna aan de Master Quest beginnen. Dit komt simpel gezegd neer op Ocarina of Time: The Remix. Vijanden zijn net wat anders, kamers zijn net wat anders en het is net wat lastiger. Dat klinkt in theorie best aardig, maar alleen de echte fans zullen de game nog een keer willen doorspelen.

Een andere toevoeging is de optie om het op te nemen tegen alle eindbazen die je in de game bent tegengekomen. Geen verhaal, geen dungeon, gewoon hup, verslaan die baas. Deze mode is een beetje nutteloos omdat het niet echt iets toevoegt. Er is geen enkel gevecht zo episch dat je die nog een keer wil gaan doen. Ook weer enkel voor de echte fans dus. Dat de extraatjes in Ocarina of Time 3D niet echt iets toevoegen maakt overigens niet zoveel uit. De game zelf is namelijk gewoon goed en op zichzelf al de moeite waard.

Conclusie
The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D is een fantastisch sprookje dat anno 2011 nog steeds een geweldige ervaring is. De graphics hebben een mooie oppoetsbeurt gekregen en de besturing is flink verbeterd, maar toch merk je wel dat het een oude game is op sommige punten. Desalniettemin is het een meer dan welkome toevoeging aan het assortiment Nintendo 3DS-titels en de perfecte titel om te laten zien wat Nintendo voor prachtige games kan maken. Laten we hopen dat er in de toekomst nog veel meer van dit soort games komen zonder dat het remakes van klassiekers zijn.

Na een ietwat lastige terugweg naar Den Bosch kwam ik zaterdagavond laat aan in Den Bosch. Op zondag moesten we op tijd weer op om te gaan boerengolfen met de familie. Ideetje van twee nichtjes van me. Ik wist van te voren niet of ik hier wel zin in had, we hebben een gezellige familie hoor, maar de hele dag tussen de koeien lopen vond ik een minder leuk idee.

Met de TomTom aan gingen we op pad naar Hedel om er vervolgens achter te komen dat de enige weg richting dit dorp afgesloten was. Dat betekende flink omrijden! Uiteindelijk arriveerden we alsnog als eerste op de plek van bestemming, want iedereen had last van die afgesloten weg. Na het verplichte kopje koffie of thee en een plakje cake was het tijd om te beginnen.

Boerengolf is qua opzet hetzelfde als ‘gewoon’ golf. Je loopt over een grasveld en slaat met een stick de bal in een putje. Bij boerengolf is het veld echter een weiland waar koeien lopen, de bal een kleine voetbal en de stick een stok met klomp eraan. Dit betekent dat je helemaal niet zoveel precisie kunt uitoefenen tijdens het slaan, je ramt gewoon zo hard mogelijk in de richting van het gat. Na drie slagen zat de lol er al goed in, want mede dankzij de wind kwam vrijwel geen enkel schot in de buurt van waar je ‘m wilde hebben. Tel daarbij op dat tussen de verschillende weilanden sloten lagen en je hebt een middag vol (leed)vermaak. Zeker ook omdat het de eerste sloot al direct raak was. *plons* Leuk extraatje was trouwens de geboorte van een kalf die we live meegemaakt hebben.

Na zes holes was het tijd voor een grote pauze en kregen we ijs. Er was keus uit tig verschillende soorten, naast de gewone smaken was er ook viooltjesijs (paarskleurig) en smurfenijs (blauw). Alle kinderen gingen uiteraard voor de gekleurde ijs-smaken, ik koos voor vertrouwd vanille met stracciatella. De pauze duurde vrij lang omdat er toch een man of 30 ijs aan het eten waren.

Na de pauze was het tijd voor de laatste vier holes waarvan we er drie afgemaakt hebben. De laatste hole is voetballend voltooid, eigenlijk puur omdat we de laatste groep waren en iedereen al klaar was. Aan het eind van de middag was het tijd voor een biertje of wat fris op het parkeerterrein, een mooi einde van een leuke familiedag.