Roy-O-Rama

Qlimax 2009

Roy — Sun, 07 Mar 2010 23:25:22 +0000

In 2008 was Qlimax één van de tofste feesten waar ik geweest ben. Helaas kwam het er in 2009 niet van en moet ik het doen met de registratie van Q-Dance op Blu Ray. Afgelopen vrijdag lag deze in de brievenbus en net als vorig jaar is het weer een trio-release: Blu Ray, DVD, CD. Op de CD staat het album, gemixt door de DJ die dat jaar de headline is. In dit geval Brennan Heart. Vorig jaar was Brennan nog de openingsact met een wat suffe set, maar hij is wat meer echte hardstyle gaan draaien en het album is dan ook zeker de moeite waard. Ik had de CD echter al een tijdje digitaal staan dus die kende ik al: een prima mix-album met, natuurlijk, veel eigen tracks. Lekker om zo af en toe te luisteren als je bijvoorbeeld aan het bloggen bent!

Het ging me echter om de Blu Ray registratie natuurlijk, het hele evenement beleven in 1080p met DTS surround sound! Het eerste dat opvalt is dat de Blu Ray dit jaar een volwaardige release is geworden inclusief hoofdmenu en extra’s. Vorig jaar was de Blu Ray enkel de live-registratie die meteen begon te spelen en na afloop weer vooraan begon. Op één puntje dus in ieder geval al een flinke verbetering! Het tweede dat mij opviel was de beeldkwaliteit, deze is echt 100 keer beter! Het beeld is echt haarscherp en precies wat je mag verwachten van een Blu Ray uitgave. Daar waar het vorig jaar van tijd tot tijd flink korrelig was, is dat nu nergens meer. Het geluid is verder niet veranderd, dat was al subliem. Zorg wel voor een goeie sub, die bass moet je niet horen, die moet je voelen!

Inhoudelijk is er niet veel op de live-registratie aan te merken; je krijgt de intro’s van de verschillende DJ’s en een paar minuten van de betreffende set. Het enige probleem van deze opzet is dat de intro’s bij Qlimax steeds langer lijken te worden. Hierdoor is er niet echt één opbouwende lijn te zien als je zit te kijken omdat deze constant wordt onderbroken door die intro’s. Ik vind dit een beetje een zorgwekkende ontwikkeling, Sensation is ook deels kapot gegaan doordat de showfactor een te belangrijke rol ging spelen. Dat is leuk voor de toeristen (bij Qlimax waren ook weer tig verschillende nationaliteiten aanwezig) maar het is wel een beetje jammer vind ik. Maar goed, dat is een probleem van het feest zelf, niet van de Blu Ray. Het blijft verder ook gewoon lekkere muziek die je hoort en zeker het stuk van Technoboy was erg goed. Hij blijft toch een beetje favoriet. Hieronder een kleine preview van Technoboy:

Overigens is de DVD exact hetzelfde als de Blu Ray, maar dan in gewone kwaliteit.

Naast de registratie van Qlimax staat er op de disc ook nog een ‘making of’ van het feest met wat interviews met de DJ’s enzo en een ‘making of’ van de registratie. Deze laatste toont alle verschillende camera’s die aanwezig waren tijdens Qlimax en je hoort iemand de camera’s kiezen die de beelden tonen. Best leuk om te zien hoe zoiets werkt, maar na twee minuten ben je de stem HE-LE-MAAL zat. Drie! Twee! Drie! Vier! Vijf! Drie naar het publiek draaien! Een! Zeven! Zes! Drie! AARGH STFU!

Anyway, de extra’s zijn wat mij betreft niet boeiend. De live-registratie wel. Die is erg gaaf en wordt de komende maanden mijn achtergrondmuziek als ik ga opruimen en stofzuigen enzo. De beeld- en geluidskwaliteit is stukken beter dan vorig jaar en het geheel komt ook gewoon professioneler over. Must-have voor de hardstlyle fanaten onder ons en gegarandeerd kippenvel!

Final Fantasy, toen en nu

Roy — Sat, 06 Mar 2010 09:25:55 +0000

Final Fantasy, de laatste fantasie… Het is een beetje een gekke titel voor een game die inmiddels toe is aan deel 13 en talloze spin-offs kent. Toch was de naam bij het ontwikkelen van het eerste deel geen verrassing. De status van Squaresoft… *gaap* Oh? Bekend verhaal? True. Toch is het interessant om even te kijken van waar we gekomen zijn sinds Final Fantasy op onze vierkante Nintendo.

De game zag er in 1987 zo uit, links een screen van hoe de wereld er uit zag en rechts een screen van het gevechtsscherm:

Inmiddels is er heel veel veranderd. We zijn vier consoles verder en hebben enorme sprongen gemaakt. Van een 8Bit pixelbrij zijn we beland in een tijdperk waar we 1080p Full HD graphics verwachten met DTS Surround Sound. Je kunt tijdens het spelen even pauzeren om via de vriendenlijst te bekijken wat jouw vrienden spelen en welke prestaties ze hebben gehaald. Eigenlijk is het niet te bevatten waar we aangekomen zijn, daarom moeten we er ook af en toe even bij stil staan. Laten bezinken wat er nu mogelijk is.

Vervolgens stoppen we de game in onze console en drukken we op start. Sommige dingen veranderen immers nooit… Iedereen heel veel plezier!

Gaming in de gewone wereld

Roy — Wed, 03 Mar 2010 11:13:37 +0000

Vandaag een keer een iets andere blog dan normaal, meer een informatieve blog dan een mening over een game. Ik wil het namelijk hebben over games in ons dagelijks leven, buiten de consoles om. De aanleiding is een artikel dat ik las in Techno!, een technisch wetenschappelijk tijdschrift. Ook een recente speech van Jesse Schell zette me aan het denken. Wil je na deze blog meer lezen, bezoek dan in ieder geval de gelinkte websites uit dit artikel.

Allereerst het tijdschrift artikel. Hierin wordt in acht(!) pagina’s verteld dat er steeds meer gebruik gemaakt wordt van computersimulaties om mensen te trainen. Nu klinkt dit niet heel gek, want de halve technische wereld gebruikt computersimulaties, maar niet in deze vorm. Er wordt namelijk steeds meer gebruik gemaakt van software die we kunnen beschouwen als videogame zoals je op bijvoorbeeld je Xbox of PC kunt vinden. Een mooi voorbeeld van een dergelijke ‘game’ is Rescue Sim van het Nederlandse Vstep. In Rescue Sim leren brandweerlieden om te gaan met verschillende situaties die kunnen ontstaan bij het blussen van een brand. Denk hierbij aan explosieve inhoud van een gebouw of aanwakkerende wind. De brandweerman ’speelt’ de simulatie vanuit een first person-perspectief en maakt door de omgeving te scannen zijn of haar keuzes. Elke keer dat de simulatie gespeeld wordt zijn de variabelen anders, net als bij een echte brand.

Andere soortgelijke simulatieprogramma’s worden gebruikt voor het leren omgaan met de besturing van een schip (Ship Simulator) of het bekijken van de groei van een haven (SimPort). In theorie zou voor alles een computergame gebruikt kunnen worden natuurlijk, maar overkill is nooit goed. Bovendien is voor lang niet alles een game te schrijven. Wel lijkt het me een goed idee om kinderen meer zaken te leren door middel van videogames. Ik weet niet wat de status op scholen nu is, en wat er terecht gekomen is van Davilex en hun Redcat software, maar het lijkt mij een goede zaak. Nintendo heeft al aangetoond dat de gewone mens bereid is om voor hersengymnastiek en fitness een spelcomputer aan te schaffen, nu de overheid nog om dit te financieren op scholen.

Nu we de educatieve kant hebben besproken is het tijd voor de commerciële kant van games. Bekijk eerst eens de eerder genoemde speech van die Jesse Schell en bedenk dan wat de impact zou zijn als al die ideeën ook daadwerkelijk gebruikt gaan worden. Achievements voor het eten van cornflakes, bonussen voor het kijken van reclame. Denk eens aan de complete verzamelwoede die de Albert Heijn aanwakkert met Smurfen of voetbalplaatjes en bedenk dan wat ze zouden kunnen doen als ze in-game items gaan weggeven. In plaats van een verzamelalbum en in te plakken plaatjes heb je Pokémon-achtige game waarin je steeds nieuwe beestjes krijgt door boodschappen te doen bij de Albert Heijn. Heel Nederland slaat op hol als zoiets gebeurt. En als de actie eenmaal is afgelopen kun je zelf nieuwe beestjes kopen voor een euro per stuk. Het geld blijft binnenstromen dan…

Heavy Rain

Roy — Sun, 28 Feb 2010 23:03:50 +0000

Heavy Rain is qua pure definitie een videogame: je stopt een schijfje in je PlayStation 3 en je bestuurt een paar personages op je TV via een controller. Maar eigenlijk voldoet de term ‘videogame’ niet helemaal. Heavy Rain is meer een interactief videogame-drama, een overlapping tussen een videogame en een detective/drama film. Het exacte genre doet er verder niet toe, Heavy Rain is uniek. Een game die je maar één keer per console-generatie meemaakt…

Heavy Rain vertelt het verhaal van de Origami Killer, een seriemoordenaar die het gemunt heeft op jongetjes van rond de 10 jaar. Hij brengt ze om het leven en laat een Origami figuurtje in hun hand achter. Tijdens de game ga je op zoek naar deze seriemoordenaar met de aanwezige personges. De speelbare personages in de game zijn Ethan, een vader, Scott, een privé detective, Lauren, een prostituee die haar zoontje verloor, Norman, een FBI agent en Madison, een journaliste. Allemaal spelen ze hun eigen rol in de game en allemaal zijn ze op de één of andere manier aan elkaar verbonden door de Origami Killer. Ik verklap verder niets over het verhaal want je moet het zelf ervaren. Wel kan ik zeggen dat alle keuzes die je maakt invloed hebben op het verdere verloop van de game. Deze invloed gaat verder dan het wel of niet krijgen van een bloedneus in een gevecht: de hele verstandhouding tussen personages en of ze blijven leven kan afhangen van een keuze die je maakt.

Doordat je zoveel invloed hebt op het verloop van de game en de personages voel je op een gegeven moment een echte ‘band’ met die personages. Je raakt meer en meer geïnteresseerd in het achterliggende verhaal en hun motivaties. Als jij dan keuzes maakt in de game (schiet je iemand wel of niet neer) neem je dat allemaal mee. Hierdoor is Heavy Rain vaak een zware en soms zelf deprimerende game. Gelukkig zijn er ook momenten waarin je met een grote smile op je gezicht aan het genieten bent van de kleine dingen in het leven. Zo heb ik in Heavy Rain een luier verschoont, een eitje gebakken en een kind verplicht zijn huiswerk te maken! Het is sinds 1997 niet meer voorgekomen dat ik zo geraakt werd door een game…

Maar ondanks dat het dus een enorm aangrijpende, émotionele ervaring is en een ijzersterk verhaal kent, is Heavy Rain niet perfect. Ik vond met name de besturing af en toe tergend… Het lopen gaat stroef, de camera werkt vaak tegen en er zijn af en toe net even teveel knoppen die je tegelijk moet indrukken. Hierdoor falen sommige acties die je wil doen waardoor het verhaal een andere wending neemt dan jij wil. Dit is behoorlijk jammer en een beetje een afbreuk aan de game. Desalniettemin is het totaalpakket zo prachtig dat ik de makers de gekozen besturing vergeef. Ik ben er nu, anderhalf uur na het uitspelen, nog steeds van onder de indruk, zo bijzonder is de game! Ik ga trouwens de game nog eens spelen om te kijken of ik wat meer mensen in leven kan houden…

Borderlands

Roy — Fri, 26 Feb 2010 10:16:24 +0000

Ik had aan het begin van dit jaar een mooi overzicht met welke game ik ongeveer wanneer zou gaan spelen. Maarten gooide echter roet in mijn eten door mijn 360 te lenen waardoor ik Bioshock 2 niet kan spelen. Nu is dit niet heel erg want ik heb genoeg op de PS3 te spelen dacht ik. Dit bleek niet helemaal het geval te zijn want het fantastische Dante’s Inferno is helaas wat aan de korte kant en Heavy Rain verscheen vandaag pas officieel in de winkels. Ik heb toen Uncharted 2 nog maar een keer uitgespeeld (toch best een goeie game) en de demo van Darksiders gedownload (valt tegen, teveel Zelda). Gelukkig kon ik Borderlands lenen van Hemmo die op vakantie is nu.

Borderlands valt in hetzelfde genre als Fallout; een post-apocalyptische first person RPG. Daar waar Fallout echter een turn-based VATS systeem heeft kent Borderlands enkel FPS-controls. In het begin was dit best lastig voor me, ik ben niet zo goed met shooters. Ook de enorme vrijheid en het grote aantal wapens/armor is best overweldigend! Na een tijd aanklooien had ik echter alles wel door en was het tijd voor de missies.

In Borderlands loopt een flinterdun ‘hoofdverhaal’ waarin je op zoek gaat naar de Vault, een plek met veel rijkdom ofzo, maar je bent vooral bezig om gewoon naar bepaalde locaties te gaan om daar iets of iemand om te leggen. Wat dat betreft is Fallout stukken enerverender en boeiender, maar Borderlands is daardoor niet slecht. In tegendeel, doordat je geen aandacht hoeft te geven aan het verhaal kun je puur focussen op de opdrachten die je krijgt. Dit werkt enorm verslavend, want je denkt steeds ‘oh ik kan nog wel even daarheen om dit en dit te doen’ en voor je het weet ben je uren verder. Letterlijk.

De game is ook in co-op te spelen, maar dat is niet helemaal handig omdat jouw personage steeds sterker wordt. Ik was op een gegeven moment bijvoorbeeld level 15 en Maarten begon toen net. De makkelijkste missie die te spelen was, was een level 14 missie en Maarten stierf ook veel te vaak toen. Kan hij niets aan doen, is eigenlijk gewoon een designfout. Je kunt er wel voor kiezen om Maarten de missies te laten kiezen, maar dan zit je weer met een level 15 personage dat level 1 missies kan gaan zitten doen. Ook niet ideaal. Doe me dan toch maar Left 4 Dead of Resident Evil 5 voor co-op! (over Rainbow Six ga ik niet beginnen…)

Op dit moment heb ik Heavy Rain binnen gekregen en daar ben ik druk mee bezig (awesome, later meer uiteraard) maar Borderlands ga ik ook zeker verder spelen nog! Ik koop de game zelf ook nog als hij ergens voor 15 euro ofzo te koop is en dan kan ik de game als tussendoortje spelen wanneer ik wil. Dat is ook een voordeel van een afwezig verhaal, je kunt verder gaan zonder dat je hoeft te onthouden waar je ook weer gebleven was. Er is ook nog super veel te doen, dus waarschijnlijk is Borderlands de rest van het jaar mijn tussendoortje!

Internet

Roy — Thu, 18 Feb 2010 09:35:47 +0000

Ergens midden jaren ‘90, toen ik mijn nickname en e-mailadres aanmaakte ging ik elke zaterdagmiddag naar de grote bibliotheek in Den Bosch om daar te gaan internetten omdat internet thuis nog vrij speciaal was. Hotmail, HappyPuppy en Altavista waren sites die ik regelmatig bezocht en daarvan is op dit moment alleen Hotmail nog van over. Toen we eind jaren ‘90 thuis ook internet kregen ging ik aan de slag met Napstar en ICQ en ook deze twee zie je tegenwoordig niet meer terug in Huize Roy-O-Rama.

Wat ik dan wel op internet doe? Nou, behoorlijk veel! Het is een beetje nutteloos om AL mijn bookmarks hier te posten dus zal ik een standaard ‘rondje internet’ vertellen. Ik begin altijd met het lezen van mijn mail, Hotmail (vooral reclame), Gmail (persoonlijke mail), TU mail (school gerelateerde zaken) en Roy-O-Rama mail (spam met zo af en toe een persbericht). Als ik hiermee klaar ben ga ik naar het forum van FOK! om even bij te lezen in de verschillende topics die gaan over games. Hierna is het tijd voor het rondje game-nieuws wat ik van vier sites haal: Eurogamer, Edge-Online, Gamefront en Insidegamer.

Eenmaal op de hoogte van het normale game-nieuws is het de beurt aan mijn sociale netwerken om te kijken wat vrienden en kennissen allemaal bezighoudt. Dat betekent dus Twitter, Hyves en Facebook. De grootste hype omtrent deze netwerken is echter wel een beetje gezakt en langer dan vijf minuten ben ik er niet mee bezig. Wel vind ik het leuk om via Facebook te kijken wat vrienden hebben gespeeld op PlayStation en/of Xbox en welke trophies ze gehaald hebben of welke trophy juist niet… Zo heb ik bijvoorbeeld nog steeds geen Platinum trophy gezien bij Hemmo! In deze categorie vallen overigens ook alle blogs van bekenden, en deze kun je vinden in de kolom rechts van deze tekst. Denk hierbij aan de blog van Maarten over zijn wereldreis.

We naderen bijna het einde van een volledige ronde en ik ben inmiddels aangekomen bij de webcomics. In totaal lees ik er elke dag 8, maar ze worden helaas niet allemaal dagelijks vernieuwd. Toppers zijn Garfield, Penny Arcade en Cyanide & Happiness. Voor Garfield bestaat trouwens ook een programma (‘app’ desnoods) waarbij automatisch de nieuwste comic geladen wordt. Superhandig!

De laatste site waar ik echt goed voor ga zitten is NeoGAF. Dit is een Amerikaans forum waar game-nieuws gemaakt wordt en waar er zoveel gamers bij elkaar zitten dat je alles kunt lezen wat je wilt over games. Verkoopcijfers, ervaringen met games (ook als ze enkel nog in Japan zijn verschenen), geruchten, aankondigingen van aankondigingen en natuurlijk alle photoshops. Het is veruit het meest informatieve forum voor games maar ook veruit het forum dat het verst van het pad verwijderd is. Aanrader voor iedereen die wat meer dan gemiddeld geïnteresseerd is in games!

Sites die niet standaard in het rondje zitten maar wel een eervolle vermelding verdienen zijn Budgetgaming (vind de goedkoopste winkels voor jouw games), Mijn ING (online bankzaken regelen) en NOS Teletekst (teletekst, maar dan online!).

Mobiel internet
Een speciaal stukje gaat over mobiel internet op mijn telefoon. Sinds begin begin 2009 is dit bij mij echt ‘doorgebroken’ en gebruik ik het vrijwel dagelijks zoals bijvoorbeeld in de trein en in de pauze op werk. Sites die ik op mijn mobiel bezoek komen voor een groot deel overeen met de sites die ik thuis bekijk, alleen dan in een kalere versie. Ook zijn het er veel minder in aantal: Facebook, Hyves, Budgetgaming, FOK! en mijn mail. Enige site die ik eigenlijk alleen mobiel bezoek is nu.nl. Als ik thuis nieuws lees doe ik dat vrijwel altijd via de online teletekst, maar onderweg is dat te traag dus gebruik ik nu.

X10, de belangrijkste aankondigingen

Roy — Fri, 12 Feb 2010 10:24:58 +0000

Ik dacht dat 2010 het jaar van de PlayStation 3 zou worden dankzij titels als Final Fantasy XIII, God of War en Heavy Rain. Of misschien wel het jaar van de Wii dankzij Super Mario Galaxy 2 en Metroid Other M. Maar nee, 2010 is toch echt weer het jaar van de Xbox 360! Never underestimate the power of Microsoft…

Allereerst de multiplatformtitel Dead Rising 2. Op 3 september ligt deze game in de winkels en kunnen we weer massaal zombies afslachten. Hoewel de game op zowel PS3 als 360 uitkomt is de 360 de betere keus omdat je daar ook een exclusief hoofdstuk krijgt wat het verhaal tussen de delen 1 en 2 vertelt. Ik heb de game in ieder geval alvast besteld bij TheHut omdat hij daar maar een euro of 30 kost! Een andere multiplatformtitel, Lost Planet 2, krijgt voor de 360 exclusieve personages als Marcus uit Gears of War en Wesker uit Resident Evil 5. Deze titel doet me echter niets en laat ik aan me voorbij gaan.

De kracht van een console zit ‘m natuurlijk in de exclusives, hoe goed de multiplatform titels ook zijn. Zoals in de eerste alinea al gezegd hebben zowel de Wii als de PS3 een veelbelovend jaar, maar ik ben op dit moment ook echt hyped over de toekomstige 360 titels! Mijn Game of The Year zou zomaar eens Crackdown 2 kunnen worden. Het eerste deel was zo ongelofelijk leuk en deel 2 krijgt zoveel meer content dat het niet fout kan gaan bijna. De graphics zijn verbeterd, er zijn meer verschillende soorten vijanden, wapens, voertuigen (helikopter!) en agents. Bovendien is de multiplayer uitgebreid van twee naar vier spelers tegelijkertijd! Meer van alles dus! Ik kan niet wachten tot het juni is, dan komt Crackdown 2 uit!

Een andere veelbelovende game is Alan Wake. Alan Wake is een soort psychologische horror thriller waarbij je een schrijver speelt die nare dingen beleeft. Ik denk dat de game het best te omschrijven is als een combinatie tussen Silent Hill en Resident Evil 4, met een The Shining dressing. De trailers vond ik er erg gaaf uitzien maar wat me uiteindelijk over de streep heeft getrokken is de special edition die van de game verschijnt! Naast de game krijg je de soundtrack, gratis DLC, making of DVD en een boek. Ja. Een echt boek. Hoe tof is dat! Alan Wake verschijnt in mei in de winkels.

De derde exclusive waarin ik geïnteresseerd ben is Splinter Cell: Conviction. De reboot van de succesvolle Ubisoft franchise heeft minder ’sluipen-in-het-donker’ wat ik zo saai vond in de eerdere delen, en meer kei harde actie. Bovendien zit in Splinter Cell en supervette co-op mode die helemaal los staan van het main verhaal. Je krijgt in april dus eigenlijk twee games voor de prijs van één!

De laatste exclusive waarmee de 360 mijn voorliefde voor de console rechtvaardigt is Fable 3. Fable 3 is alweer het derde deel (joh) in de game-reeks van geestelijk vader Molyneux. Net als elk deel wil Molyneux onwijs vernieuwen en belooft hij allerlei toffe features. In het verleden werden die niet altijd waargemaakt, maar ik vond de Fable games altijd erg leuk om te spelen. Het derde deel zal dit ongetwijfeld ook weer zijn. Nieuwe features in dit deel zijn onder andere geen normaal experience-systeem en healthbar zoals in andere RPG’s en het gebruik van de nieuwe Natal controller. Ik blijf wat skeptisch omtrent Natal, maar als er één game is waarbij het goed gebruikt gaat worden is het Fable 3. Zo tegen de Kerst zal Fable 3 te koop zijn.

Oh, en dan is er nog Halo Reach. Halo Failo, dus waarschijnlijk ga ik niet eens de voor mei aangekondigde beta spelen, maar ik moet wel bekennen dat het de mooiste en meest veelbelovende Halo tot nu toe is… Zo. 2010. Het jaar van de Xbox 360 dus!

Dante’s Inferno

Roy — Tue, 09 Feb 2010 09:38:43 +0000

Dante’s Inferno is één van de meest besproken games van dit jaar, en dat terwijl we er pas twee maanden op hebben zitten. Er zijn twee grote punten van kritiek waardoor de game door veel mensen van te voren al afgeschreven is. Vandaag ga ik die twee kritieken bespreken en uitleggen waarom Dante’s Inferno toch gewoon een gave game is!

Dante’s Inferno verkracht het gedicht de Divine Comedy!
Dante’s Inferno is losjes gebaseerd op het eerste deel van het gedicht The Divine Comedy van Dante Alighieri. Het vertelt het verhaal van Dante die thuis komt van de kruistochten om te zien dat zijn vrouw vermoord is en meegenomen wordt naar de hel door Lucifer. Natuurlijk pikt Dante dit niet en gaat hij hun achterna. Onderweg kom je langs alle delen van de hel zoals bijvoorbeeld het deel waar alle heidenen zitten (inclusief moordlustige ongedoopte babies) of waar alle zelfmoordenaars zitten (een donker bos waar je zelf ook regelmatig naar je eigen keel grijpt). Deze setting is natuurlijk perfect voor een game en Visceral Games heeft het allemaal best aardig over gezet. Uiteraard zijn er dingen overdreven en klopt het niet altijd met het gedicht zelf, maar de basis zit goed in elkaar.

Wat dat betreft is het net als elke game die gebaseerd is op een boek of film, of elke film die gebaseerd is op een game of boek; je kunt het niet 100% goed overzetten en trouw blijven. Er moeten dingen geschrapt en toegevoegd worden omdat het nou eenmaal een ander medium is. The Divine Comedy is in ieder geval een mooie bron van inspiratie en in de game komen de verschillende lagen genoeg aan bod de algemene strekking te begrijpen. Er is overigens ook een special edition van Dante’s Inferno waar je het gedicht bij geleverd krijgt op de bonus disc. Op deze manier krijgt de gamende generatie toch wat klassieke literatuur mee! Als je de game doorgespeeld hebt, en je heb wat gelezen over het gedicht op bijvoorbeeld Wikipedia, dan lijkt het erop dat er nog meer delen aan zitten te komen. Een prima idee al zeg ik het zelf!

Dante’s Inferno is niets meer dan een simpele God of War kloon die niets toevoegt!
Laten we voorop stellen dat het klopt dat Dante’s Inferno een kloon is van God of War is en God of War de betere game is. In Dante’s Inferno werkt het combat-systeem bijvoorbeeld vrijwel exact hetzelfde, inclusief de combo-aanvallen. Ook het gebruiken van magic en de mogelijkheden om je moves te upgraden zijn vrijwel identiek. Daarnaast is het een game met veel geweld, bloed en blote tieten. Als je niet verder kijkt dan dit dan kan ik me voorstellen dat je het idee hebt dat Dante’s Inferno niet de moeite waard is, zeker niet omdat over vier weken God of War III in de winkels ligt. Dante’s Inferno heeft echter een aantal zaken die de game een mooi eigen karakter geven. Natuurlijk is de setting anders zoals hierboven al besproken is; de negen cirkels van de hel zijn allemaal afwisselend genoeg en hebben allemaal een eigen verhaal. In elke cirkel zitten ook een aantal verdoemde personages die in de hel zitten omdat ze gezondigd hebben. Deze personen kun je uit hun lijden verlossen door ze of te straffen of te verlossen.

Voor beide keuzes krijg je aparte ervaringspunten zodat je een ‘goede’ of ’slechte’ kant kan opgaan. Verhaalsgewijs maakt het niet veel uit wat je kiest, maar er zijn wat andere aanvallen te verkrijgen op elk pad. Het grootste verschil dat dit keuze-systeem eigenlijk met zich meebrengt is een ander gevoel waarmee je de game speelt. In God of War is de hoofdpersoon Kratos vooral woedend op alles en iedereen. Alles moet kapot en iedereen moet dood. In Dante’s Inferno is dit compleet anders. Dante is wanhopig op zoek naar zijn geliefde en put uit die wanhoop zijn krachten. Als je dan verdoemden verlost uit hun lijden kan dat een extra goed gevoel geven. Je gunt hun de pijn die jij ondervindt omdat je jouw geliefde mist. Het is een klein verschil op papier, maar hierdoor voelen beide games wel compleet anders aan. Dit komt Dante’s Inferno alleen maar ten goede omdat het nu gewoon een eigen karakter heeft.

Zo. Beide argumenten tégen zijn besproken. In the end blijft God of War wel de betere game, maar Dante’s Inferno heeft genoeg bestaansrecht en is zelfs zeer de moeite waard als je het mij vraagt. Ik was geboeid door het verhaal, het speelt heerlijk vertrouwd en de presentatie is fantastisch. De game loopt onwijs vloeiend en er zijn nagenoeg geen laadtijden. Geef Dante een kans, al is het maar over een half jaar als de game in de budgetbakken ligt…