Roy-O-Rama

Microsoft wint de E3

Roy — Fri, 18 May 2012 06:04:54 +0000

Er is tegenwoordig nogal wat kritiek op Microsoft en het aantal exclusieve titels voor hun Xbox 360. Verder dan Halo en Forza lijkt het niet meer te gaan en ook deze E3 zijn alle schijnwerpers weer op Master Chief gericht, dit keer voor Halo 4. Deze beelden alleen al zullen het hart van menig Xbot sneller doen slaan.

Xbox is echter niet zo groot geworden vanwege exclusieve titels, maar vanwege de beste multiplatform-ervaring. Call of Duty-games hebben al jaren tijdelijk exclusieve DLC op Xbox en ook Skyrim doet daaraan mee met de uitbreiding Dawnguard. Een game als Skyrim loopt gewoon beter op een Xbox dan op een PlayStation. Op een E3 zal het gros van de multiplatformgames ook getoond worden vanaf Xbox-hardware.

Microsoft vindt al die ‘gewone’ games echter lang niet meer het belangrijkste. Nee, ze richten zich op iedereen en hebben daarom onder andere Kinect en andere mediafuncties toegevoegd aan het merk Xbox. Tijdens komende E3 zullen we weer veel Kinect-spul zien om te spelen, maar ook om te gebruiken tijdens mediagebruik.

De mediaservices, waarmee je bijvoorbeeld muziek kunt luisteren of films kunt kijken, zorgen ervoor dat je Xbox 360 naast gameconsole ook mediaspeler wordt. Hiermee kunnen ze hun installed base verder uitbreiden waar ze het met enkel games niet meer gemakkelijk zal lukken. Iedereen die Xbox-games wil spelen heeft namelijk al een Xbox. Door zich naast games, die toch wel verschijnen, te richten op alle andere zaken maken ze zich interessant voor iedereen.

Tot slot zullen ze verdere integratie aankondigen met Windows Phone en Windows 8. Deze integratie gaat ervoor zorgen dat je altijd en overal bij je account kan, games kunt spelen en in verbinding staat met je vrienden. Door de automatische synchronisatie met de cloudservices van Microsoft speel je onderweg op je telefoon en ga je thuis op je Xbox verder. Ook films zijn op die manier te kijken in de toekomst. Ideaal voor gamers die meer doen dan alleen maar gamen vanaf de bank.

De brede visie van Microsoft zorgt er voor dat Xbox als merk door blijft groeien en onmisbaar wordt in de huiskamer van vele families. Games, video, muziek, gezelligheid, alles. Ze winnen daar dit jaar weer de E3 mee!

Tegen iedereen die me op dit moment nog niet helemaal gelooft wil ik zeggen: wacht maar af. Ik heb alvast mijn ticket voor de Hype Train! Choo Choo!

VVVVVV

Roy — Tue, 15 May 2012 08:14:50 +0000

VVVVVV kost maar liefst acht euro in de eShop van Nintendo en is daarmee één van de duurste eShop-games voor 3DS tot nu. Het geniale Pullblox is twee euro goedkoper en biedt veel meer content. Ook kost VVVVVV op pc (via Steam) maar vijf euro. Toch zul je mij niet horen klagen over de prijs aangezien VVVVVV de acht euro meer dan waard is!

In de game speel je een kapitein (Viridian) van een ruimtevoertuig dat net is gecrasht. Je overige vijf bemanningsleden (Victoria, Violet, Vitellary, Vermillion en Verdigris, snap je nu de naam?) zijn verspreid door het spel en het is aan jou om ze op te sporen en terug te brengen. Om ze te redden moet je langs allerlei gevaarlijke obstakels en je hebt géén power-ups, wapens of een lineair pad waar je langs loopt. VVVVVV is een soort free roaming platform puzzelgame.

De uitdaging in de game zit ‘m vooral in het feit dat je, ondanks dat het een platformer is, niet kunt springen. Om over obstakels te geraken gebruik je de optie om de zwaartekracht om te draaien. In plaats van op de vloer loop je vanaf dan op het plafond. Het leuke is dat je soms geen plafond hebt, of een bewegend plafond, of een afbrokkelend plafond, of… Afijn, je snapt het wel denk ik?

De game is doordrenkt met bizarre levels die zo opgebouwd zijn dat je ze in één keer perfect moet doorlopen en anders gewoon dood gaat. Geloof me trouwens maar dat je vaak dood gaat. Aan het einde van de game krijg je een overzicht en de teller stond bij mij op 1335 terwijl de totale speelduur op iets minder dan drie uur stond. Er was zelfs een gedeelte waar ik 125 keer dood ben gegaan voordat ik dat obstakel haalde. Ik ben nog steeds verbaasd dat ik doorgezet heb aangezien ik als Mr. Easy Mode niet echt van uitdaging houd in mijn games.

Meer dan eens werd er ook geschreeuwd naar het scherm en had ik de neiging om mijn 3DS door het raam naar buiten te smijten, maar op de één of andere manier besef je dat het niet de schuld van de game is. Elk foutje maak je zelf en het leveldesign is geniaal waardoor je wil blijven spelen. Steeds weer. En weer. En weer. Na elk moeilijk obstakel staat er ook weer een nieuw obstakel op je te wachten en dan begint het hele proces van doodgaan en opnieuw proberen weer. Het is maar goed dat de checkpoints in de game een perfecte verdeling hebben.

Wat betreft de gameplay is het dus extreem verslavend en dat is niet het enige. Het minimalistische uiterlijk van de game gooit je terug in de tijd en wekt heerlijke nostalgische gevoelens op van een tijd waarin games nog keihard waren en je zonder drie uur durende tutorial direct het diepe in werd gegooid. De aanstekelijke chiptunes-soundtrack maakt het geheel af en het geheel maakt van VVVVVV een must-have!

Conclusie
VVVVVV is een topgame die, ondanks de wat hoge prijs, verplichte kost is voor platformfans. De uitwerking van een in basis extreem simpele opzet is nagenoeg perfect en je blijft spelen, ondanks dat je honderden keren doorgaat. Het feit dat je met drie uur de game uitgespeeld hebt kun je de makers vergeven omdat het gewoon onwijs tof is. Download deze game vanuit de eShop en laat zien dat je een echte gamer bent! [8]

Nintendo wint de E3

Roy — Mon, 07 May 2012 17:08:28 +0000

Laten we beginnen met 3DS, de handheld die nu ruim een jaar op de markt is. Iedereen kent inmiddels de moeilijke start van het apparaat maar tegenwoordig gaat ‘ie als een speer dankzij de talloze toptitels die er voor te koop zijn. Op de E3 gaat Nintendo een hele lading aan toekomstige games laten zien die van 3DS een must have-handheld maakt voor zover dat nog niet het geval was. Natuurlijk zien we weer het al eerder getoonde Paper Mario, Animal Crossing en Luigi’s Mansion 2 maar vooral New Super Mario Bros. 2 zal de aandacht opeisen. De meest verkochte game voor Nintendo DS zal een waardige opvolger krijgen met meer features, mooiere graphics en de strakke gameplay die we van 2D Mario-titels gewend zijn. Pure platformperfectie die je nergens anders ziet.

Ook zullen we een flink aantal nieuwe titels te zien krijgen die hoge ogen gaan gooien. Ik durf hier geen voorspelling te doen, maar het zou me niet verbazen als we een Metroid-game te zien krijgen. Op het gebied van hardware zal er gelukkig niets te melden zijn, een hardware-revisie zou de geloofwaardigheid van Nintendo aantasten en dat kunnen ze zich niet permitteren vrees ik. Buiten games voor 3DS blijft het bij wat aankondigingen die op OS-niveau blijven.

Na al het 3DS-geweld zal The Regginator langzaam opbouwen naar hét moment waar iedereen op zit te wachten: de volledige onthulling van Wii U. Vorig jaar maakte Nintendo een grote fout door een hoop te praten maar niets te zeggen. Verwarring alom toen. Dat zullen ze dit jaar beter doen met gameplaybeelden van toptitels die voor Wii U ontwikkeld worden. Waar we het vorig jaar moesten doen met een aantal techdemo’s en minigames knalt Nintendo dit jaar volwaardige games het podium op. Zo wordt eindelijk Pikmin 3 onthuld die direct een goed voorbeeld is voor de mogelijkheden van de Wii U-controller.

Naast games krijgen we ook te horen wat de controller nou precies allemaal kan. In de trailer van Rayman Legends zagen we al NFC-achtige toepassingen, maar hoe dat precies gaat werken is nog niet helemaal duidelijk. Daarnaast zal uitgelegd moeten worden hoe de doorspelen-zonder-tv-functie werkt en hoe deze gecombineerd wordt met games die op de controller de HUD laten zien. Op het moment dat dit allemaal uitgelegd is ontploft het internet van enthousiasme omdat de mogelijkheden eindeloos zijn.

Third party-titels zullen ook een belangrijke rol spelen. Denk maar aan Darksiders II, Aliens Colonial Marines en Assassin’s Creed 3. Drie grote titels van grote uitgevers die speciaal voor Wii U unieke features krijgen in de game. Dankzij de speciale controller is de kans vrij groot dat de beste versies van de betreffende games op Wii U te spelen zijn. Dat is sinds Super Nintendo eigenlijk niet meer voorgekomen, een legendarisch moment dus!

Tegen iedereen die me op dit moment nog niet helemaal gelooft wil ik zeggen: wacht maar af. Ik heb alvast mijn ticket voor de Hype Train! Choo Choo!

Gaap of War

Roy — Sun, 22 Apr 2012 18:59:43 +0000

Op 19 april werd God of War Ascension aangekondigd. Dit is de zesde God of War-game die je kunt gaan spelen op je PlayStation 3 en Sony gooit daar wat mij betreft hun eigen ruiten mee in. Goddelijk was de serie namelijk al lang niet meer…

In 2004 werd God of War aangekondigd voor PlayStation 2 en mijn eerste gedachte na het zien van de trailer toen was: pff, kansloze, overdreven gewelddadige Sands of Time-kloon. Toen ik de game in 2005 echter ging spelen veranderde mijn mening naar: ZOMGWTF hoe tof is dit?!. Ik was direct fan van Kratos en de Griekse mythologie waarop de game gebaseerd is.

Het tweede deel ging er nog eens dik overheen en was in alles beter, grootser en epischer. Het was een waardig afscheid van de PlayStation 2 en één van de beste games van de vorige generatie. Het afsluitende filmpje toonde toen een Kratos die Olympus beklom terwijl hij bijgestaan werd door een leger van Titanen. Mijn hoofd knalde bijna uit elkaar van zo veel awesomeness.

Voordat we het afsluitende deel van de trilogie konden gaan spelen, maakten we met Chains of Olympus op PSP nog een klein uitstapje naar de gebeurtenissen die zich voor het eerste deel afspeelden. Prima, toffe game, maar veel te kort eigenlijk. Nee, de honger naar het derde deel was bij lange na niet gestild.

We moesten tot 2010 wachten tot God of War III zou verschijnen en kregen eerst nog de mogelijkheid om I en II in HD te spelen. Deze HD-upgrade was het begin van de tsunami aan HD Classics die nu op PS3 verschijnen en dat neem ik Sony nog steeds kwalijk. Dit is overigens een heel andere discussie, dus laat dat maar even zitten. Beide games heb ik overigens zelf ook gewoon nog een keer gespeeld en ik keek daardoor nóg meer uit naar III. Oh my, wat zou die game episch worden.

Toen het eenmaal zover was, en ik het beste eerste uur in gaming ooit zou gaan beleven, voelde ik echter niet zo’n klik als met de eerdere delen. De hele game gaf me een beetje een ‘been there, done that’-gevoel, niet in de minste plaats omdat Kratos nu ook maar alle Titanen ging afmaken. Dat was eigenlijk een beetje te veel van het goede. Het wazige einde van de game deed de serie ook totaal geen eer aan en het liefst vergeet ik dat deel dus. Grootste teleurstelling op de PlayStation 3 tot nu toe als je het mij vraagt.

De franchise kende een laatste stuiptrekking met Ghost of Sparta waarin we de broer van Kratos eindelijk leren kennen. Dit deel was verhaaltechnisch best sterk, maar kende nul toevoegingen op het gebied van gameplay en ervaring. Nee, de serie was klaar. Het is mooi geweest. Tot nu.

God of War Ascension is inmiddels officieel aangekondigd en is weer een deel dat zich ergens tussen of voor de andere delen afspeelt. Persoonlijk vind ik het erg jammer dat Sony Kratos toch maar weer van stal haalt om goedkoop te scoren, ondanks dat ze de trilogie afgerond hadden. Microsoft deed dat met Halo 4 overigens ook al. De game zal vast wel weer goed scoren en veel verkopen, maar voor mij hoeft het niet meer. Ik hou met wel bezig met originele titels als Kingdoms of Amalur of Dragon’s Dogma. Die verdienen het wat mij betreft veel meer!

Stairway to Heaven

Roy — Wed, 11 Apr 2012 13:28:45 +0000

Onze vaste eetgelegenheid, Broadway, is gelegen aan een gracht waar je een vrij steile trap voor af moet. We kozen daarom dit keer voor een locatie die gelijkvloers was zodat het makkelijk begaanbaar was. Stairway to Heaven ligt vlakbij het station in Utrecht en is dus een mooie plek om te gaan eten, dachten we.

Het nadeel van Stairway, enorm trage bediening, namen we voor lief en we hoopten dat het niet standaard zou zijn. Niets bleek echter minder waar, ook afgelopen keer was het weer droevig gesteld met de bediening. Meerdere keren hebben we zelf aan de bar moeten aangeven dat we wat wilden drinken. Blijkbaar wil men daar niet zo veel geld verdienen als dat mogelijk is?

Deze blog gaat echter over het eten, want daarvoor waren we daar. Met een grote groep heb je de keuze uit de specials wat inhoudt dat je gemakkelijke gerechten voorgeschoteld krijgt: hamburgers, saté, spare-ribs, dat soort werk. Niets mis mee natuurlijk, maar wel iets om rekening mee te houden. Na ook weer lang wachten kregen we het eten uitgereikt en hoewel de door mij gekozen hamburger prima te eten was vond ik het een beetje magertjes. Misschien ben ik verwend door de burgers van bijvoorbeeld Burgerz, maar dit stelde gewoon niet veel voor. De spare-ribs die mijn collega’s hadden waren ook niet fantastisch als ik ze zo bekeek.

Heel veel meer valt er overigens niet te vertellen over Stairway to Heaven. Het is allemaal middelmatig in die toko, zowel qua bediening als qua kwaliteit. Bij gebrek aan beter zou je er best heen kunnen gaan, maar Utrecht heeft veel meer te bieden. Geen aanrader dus! De Stairway mag daarom nog niet in de schaduw staan van Broadway en de volgende keer gaan we weer gewoon daar eten. We zorgen er wel voor dat iedereen er kan komen, steile trap of niet.

A State of Trance 550

Roy — Tue, 10 Apr 2012 16:28:02 +0000

Aangezien we tickets hadden waar een extra uur toegang aan verbonden zat stonden we rond 20.30 uur al in de Brabanthallen, erg vroeg voor iets dat tot 7.00 uur duurt… De planning was dan ook vooral om de rust te houden. Het opwarmuurtje dat Armin van Buuren zelf draaide was dat ook: rustig. Het was zelfs ietwat Balearic te noemen, met als hoogtepunt de nieuwste track van Roger Shah. Shah was overigens geen deel van de line up, maar zou wel aanwezig zijn. Op dat moment wist ik echter nog niet waarvoor.

Om 21.00 uur was de officiële opening en tijd om naar de groene zaal te gaan. Daar zouden Super 8 & Tab draaien, gevolgd door Ørjan Nilsen. Beide acts zijn geen enorm grote namen, maar prima voor de eerste paar uurtjes van een groot feest. De set van S&T was wat gewoontjes, maar Nilsen draaide erg lekker. We hebben daar echter niet de hele set van meegekregen omdat we naar de roze zaal wilden. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk een volledig vrouwelijke zaal en om 23.30 uur zou zangeres Betsie Larkin daar optreden. We pikten nog een klein stukje Nifra mee die een erg leuke performance neerzetten, zowel qua muziek als qua enthousiasme. Betsie viel helaas wat tegen live, mede door te harde muziek en te weinig stemvermogen. Ofzo. Het kwam in ieder geval niet helemaal goed over terwijl ze één van mijn favoriete tracks aller tijden heeft gezongen.

Na Betsie was het tijd voor de grote pauze. Even wat eten en rustig zitten. Overal werd je netjes en snel geholpen en het broodje döner was heerlijk! De avond ging verder met het laatste stukje van Arty en vervolgens Gareth Emery. Emery zette een prima set neer, maar het was geen trance. Het leek meer op A State of Tiësto wat hij neerzetten, niet echt gepast. Ondanks de knaller Maximal Crazy.

Na Emery was er weer een bezoekje aan roze gepland. Dit keer was het Emma Hewitt die live zou gaan zingen. Zij heeft wat meer volume in haar stem, maar ook dit keer was ik niet echt onder de indruk. Sophie Sugar nam het van Hewitt over en als ze zoals haar radioshows draait zou dat wel goed komen dacht ik. Helaas was het niet wat we ervan verwachtten. Een beetje eentonige tracks in het begin. Gelukkig zijn er totaal vijf zalen en vertrokken we richting de blauwe zaal voor Koning Ferry Corsten. Hij zetten wat mij betreft de beste set van de avond neer. Al meer dan 10 jaar een fantastische dj. Check ook zeker zijn laatste album.

De rest van de avond zijn we in de blauwe zaal gebleven, enkel voor een broodje kroket heen en weer gelopen. De optredens die de avond afmaakten waren van Cosmic Gate, Aly en/of Fila en John O’Callaghan. Heerlijke sets allemaal, maar na thuiskomt bleek dat ik mijn grote vriend Shah gemist heb. Hij stond aan het begin van de set van Aly & Fila naast de Egyptisch dj om hun nieuwe track te promoten. Jammer dat ik dit gemist heb! Zo mooi…

Rond 6.30 uur was het tijd om taxi Ruyken te bellen om ons naar Bed & Breakfast Ruyken te brengen. Dat was allemaal erg goed geregeld! Ik was gebroken, en moest de dag er na om 15.00 uur al weer in Utrecht zijn voor een FOK!meet. I’m too old for this shit, maar oh my, wat heb ik genoten! Op naar ASOT 600!

Kid Icarus: Uprising

Roy — Mon, 09 Apr 2012 14:24:36 +0000

Op NES en GameBoy was Kid Icarus een 2D-platformer waarbij je als Pit door drie verschillende werelden reisde: hel, aarde en hemel. De hel en hemel werden gepresenteerd als verticale platformers en op aarde speelde je een ‘normale’ horizontale platformer. Je belangrijkste wapen was de pijl en boog en het verhaal vertelde over de godin Palutena die jouw hulp nodig had voor de strijd tegen de kwade Medusa.

Space Harrier anno 2012
In Uprising heb je weer eenzelfde verhaal en twee verschillende soorten gameplay maar deze keer zijn die essentieel anders. Het eerste deel van een hoofdstuk breng je vliegend door terwijl het tweede deel te voet is. De route die je vliegt bepaal je niet zelf, dit gebeurt door middel van het zogenaamde ‘railshooter’-idee. Wat je wel kunt is de positie van Pit bepalen en schieten. De vlieglevels zijn erg hectisch en vergelijkbaar met arcade-shooters als Space Harrier. De grondlevels zijn vergelijkbaar met een lichte God of War, maar dan zonder al het geweld en bloed.

Wapens zijn dit keer wat gevarieerder, je hebt een soort magie, maar ook pijl en boog en verschillende melee-wapens. Welke je het fijnst vindt hangt af van je eigen voorkeur. Ga je voor een snel wapen dat weinig schade aanricht, of voor een groot en zwaar wapen dat traag maar krachtig is?

Grafisch is het allemaal niet zo heel bijzonder. Er wordt veel gebruikgemaakt van felle kleuren en lichteffecten maar buiten dat is het geen mooie game. Het lijkt alsof Nintendo alle aandacht heeft gelegd bij het uiterlijk van de personages en minder op de omgeving heeft gelet. Qua geluid zit het wel helemaal snor, vooral de conversaties tussen Palutena en Pit zijn geweldig om te horen tijdens het spelen.

In het 3DS-topic heb ik het al een paar keer gemeld, en nu komt het definitieve oordeel over de besturing van Kid Icarus Uprising: hij zuigt. In beide gameplayvarianten beweeg je met de analoge tepel en richt je met de stylus. Het daadwerkelijke gebruik van je wapen (schieten of slaan) gebeurt met een schouderknop. De manier waarop je hiervoor een 3DS moet vasthouden zorgt voor onwijs veel kramp in je hand en de meegeleverde houder is niet echt een oplossing. Als je dat ding gebruikt is het geen handheld meer en zit je als een verkapte pc-gamer aan een bureau of tafel. Kansloos dus.

Links zijn is een handicap
Voor linkshandigen is het helemaal een ramp. Wij hebben namelijk veel meer moeite met richten als de stylus met rechts vastgehouden wordt. Met een circle pad pro kun je dit omdraaien zodat je stylust met links en beweegt met de nieuwe circle pad, maar dat is geen doen. Al 25 jaar bewegen we immers met onze linkerduim, niet met rechts. Ook geen oplossing dus. Bovendien past een 3DS met circle pad niet op de houder… Neen, de normale besturingsopties blijken beter te werken dan de aangepaste.

Tot Nintendo een patch voor deze game uitbrengt blijft het een kwelling om te spelen, ondanks dat het in de basis gewoon tof is. Het koppig vasthouden aan stylusbesturing is een stom idee gebleken en de game vereist eigenlijk gewoon een dubbele analoge besturing.

Mocht je wel in staat zijn om fatsoenlijk te gamen met deze gekke besturing, dan kun je naast het verhaal ook een uitgebreide multiplayer spelen. Er zijn verschillende opties zoals free for all en team deathmatch. Voor elke variant is er genoeg uitdaging te vinden en binnen een paar tellen ben je verbonden met de wereld. Er is ook totaal geen lag geweest in de potjes die ik gespeeld heb. Na Mario Kart 7 is dit de volgende 3DS-game met online multiplayer die feilloos werkt!

Tot slot wil ik overigens nog iets zeggen over de zes augmented reality-kaarten die met de game meegeleverd worden. Het idee is leuk, maar je kunt er vrij weinig mee op dit moment. Het enige dat je doet is kaarten neerleggen en de AR-functies aanzetten. Nu gaan de afgebeelde personages een beetje met elkaar knokken. Nintendo is van plan om veel kaarten uit te geven die op verschillende manier te verkrijgen zijn, sommige exclusief bij events bijvoorbeeld. Gotta catch ‘m all.

Conclusie
Kid Icarus Uprising heeft onwijs veel potentie maar de game wordt volledig verpest door de achterlijke besturing. Je krijgt te snel kramp in je handen wat ervoor zorgt dat je de game vrij vlug weer weglegt. Ook het richten op het touchscreen terwijl alle actie zich op het bovenste scherm afspeelt is gek. Het mooiste zou zijn als Nintendo een patch uitbrengt en daarmee de circle pad pro volledig gaat ondersteunen, maar ik vrees het ergste. Een duidelijk geval van een gemiste kans dus. Jammer. [5]

Lego Harry Potter Jaren 5 – 7

Roy — Thu, 05 Apr 2012 09:04:52 +0000

Lego Harry Potter Jaren 5-7 behandelt de laatste drie jaren van Harry Potter en sluit het tweeluik van games af. In de game kun je vier hoofdstukken spelen waarbij het laatste jaar, net als in de films, opgedeeld is in twee hoofdstukken. De hoofdstukken zijn The Order of the Phoenix, The Half-Blood Prince en The Deathly Hallows, Part 1 en Part 2.

De game volgt de hoofdlijnen van de film en je ziet dus scènes nagespeeld door de Lego-poppetjes waarbij het welbekende gebrabbel weer terug is. Als je de films niet kent begrijp je er niets van, maar ken je ze wel, dan zit je gniffelend met je Vita in de hand te kijken naar de filmpjes.

Alle hoofdstukken zijn weer toegankelijk vanuit een centrale hub, Hogwarts. In deze centrale hub is ook van alles te doen en je kunt er je verzamelde munten inwisselen voor extra personages, voertuigen of andere extra’s. Wil je de game op 100% uitspelen dan moet je flink aan de bak want er is ontiegelijk veel vrij te spelen. Vaak moet je levels meerdere keren spelen met verschillende personages wil je alles halen.

De game speelt op PlayStation Vita exact zoals op de consoles en dat is een groot pluspunt. Er hoeven op het gebied van graphics en besturing geen concessies gedaan te worden en je speelt dus een nagenoeg perfecte overzetting. Wat dat betreft is het toch wel fijn dat er een dergelijk krachtige handheld bestaat.

Wat wel jammer is, is het feit dat elke Lego-game hetzelfde is. Na al die delen is er nog steeds nauwelijks iets veranderd en het geheel wordt nu toch wel erg suf. Natuurlijk heb je wat gameplay-grapjes met magie dit keer maar deze zijn bij lange na niet voldoende om de game fris te houden. Je bent immers wéér alles kapot aan het slaan om vervolgens de blokjes te gebruiken om iets nieuws te bouwen. Natuurlijk is dit hét doel van Lego, maar in een game gaat het sneller vervelen dan met echte blokken.

Een ander punt dat me irriteerde was het feit dat de game soms onduidelijk is over wat je nou precies moet doen op bepaalde locaties in de game. Iets simpels als een knop indrukken komt soms gewoon niet in je op en dan loop je minutenlang door een level heen op zoek naar de oplossing. Dit is overigens een punt van kritiek dat je weg kunt strepen als je de films door en door kent. Omdat ik Deathly Hallows als laatste heb gezien, had ik minder moeite met die levels in de game bijvoorbeeld.

Conclusie
Het is tijd dat men de Lego-games grondig gaat vernieuwen want als je al meerdere delen heb gespeeld is er geen enkele reden om dit Harry Potter-deel te gaan spelen. In het eerste level ben je al helemaal klaar met het feit dat je voor de tiende keer hetzelfde doet en de Potter-setting kan dat niet redden. Het is mooi geweest. [4]